اسپانیل پون‌تودمر

Pont-Audemer Spaniel

0.0 | 0 نظر

گروه نژادهای کمیاب (Foundation Stock Service)

خصوصیت های اخلاقی:

مهربان، آرام، بازیگوش، باهوش، شجاع

قد: 51 تا 58 سانتی متر

وزن: کیلوگرم

طول عمر: 12 تا 14 سال

گروه: نژادهای کمیاب (Foundation Stock Service)

اسپانیل پون‌تودمر برای شکار انواع پرندگان به کار می‌رود. سگی متوسط، ساده و شجاع، همدمی وفادار، باهوش و منحصربه‌فرد که به‌خاطر ظاهر کمیابش در دنیای سگ‌ها شهرت دارد.

زندگی خانوادگی

محبت و وابستگی به خانواده

میزان محبت نژاد به اعضای خانواده و افراد آشنا. امتیاز بالاتر یعنی مهربان‌تر و وابسته‌تر.
سازگاری با کودکان

میزان صبر و تحمل نژاد در برابر رفتار کودکان. نظارت بزرگسالان همیشه لازم است.
سازگاری با سگ‌های دیگر

میزان دوستی نژاد با سگ‌های دیگر؛ امتیاز بالاتر یعنی راحت‌تر با سگ‌های دیگر کنار می‌آید.

نیازهای جسمی و نگهداری

میزان ریزش مو

مقدار موی ریخته‌شده؛ امتیاز بالاتر یعنی ریزش بیشتر و نیاز به برس‌کشی و نظافت بیشتر.
نیاز به آراستن و نگهداری از مو

دفعات حمام، برس‌کشی و کوتاه کردن مو؛ امتیاز بالاتر یعنی نیاز به آراستن مکرر.
آب‌ریزش دهان

میزان ریزش بزاق؛ امتیاز بالاتر یعنی آب دهان بیشتر.

رفتار اجتماعی

برخورد با غریبه‌ها

میزان استقبال نژاد از افراد ناآشنا؛ امتیاز بالاتر یعنی با غریبه‌ها راحت‌تر است.
بازیگوشی

میزان علاقه به بازی، حتی در بزرگسالی.
حس نگهبانی و محافظت

تمایل نژاد به هشدار دادن درباره حضور غریبه‌ها و محافظت از خانه.
سازگاری با تغییر

میزان سازگاری نژاد با تغییر شرایط زندگی، سروصدا، آب‌وهوا و برنامه روزانه.

شخصیت و آموزش

قابلیت آموزش

آمادگی نژاد برای یادگیری دستورات و همکاری با صاحبش.
سطح انرژی

میزان انرژی و نیاز به تحرک؛ امتیاز بالاتر یعنی فعال‌تر.
میزان پارس

دفعات صداکردن و پارس؛ امتیاز بالاتر یعنی پرسروصداتر.
نیاز به تحریک ذهنی

میزان نیاز به بازی‌های فکری و فعالیت ذهنی تا از حوصله‌سررفتگی جلوگیری شود.

به‌خاطر ظاهر و کمیابی نسبی‌اش، اسپانیل پون‌تودمر بی‌شک جایزه اصالت را می‌برد. با تاج مجعد روی سر و گوش‌های بلند با موی موج‌دار ابریشمی، انگار کلاه‌گیس قرن‌های قدیم بر سر دارد که سرش را قاب می‌گیرد. موی متراکمش او را در سردترین دماها در برابر آب مقاوم می‌کند و می‌تواند از انبوه‌ترین بوته‌ها بگذرد.

پون‌تودمر پیش از هر چیز سگ شکاری است. مقاوم و کوشاست، اما ویژگی‌های اسپانیلی مثل مهربانی، محبت و آموزش‌پذیری آسان را هم دارد. در اصل برای شکار پرندگان آبی در مرداب پرورش یافته و در آب متخصص است، اما در اشاره و بیرون‌پراندن شکار هم ماهر است. ردیابی، جست‌وجوی صحرایی، کار در آب و آوردن شکار را خوب بلد است. متوسط‌اندازه است و اگر به‌طور منظم بیرون برده شود تا انرژی‌اش تخلیه شود، به زندگی شهری هم خوب عادت می‌کند. احتیاط غریزی او را نباید با خجالتی بودن اشتباه گرفت.

پاپی یاب رو دنبال کن: گروه واتس اپ پاپی یاب گروه تلگرام پاپی یاب تماس با 09028288666

غذای متعادل و متناسب با سن و فعالیت سگ بدهید. اگر در شکار یا کار فعالی دارد، مقدار انرژی را با نظر دامپزشک تنظیم کنید و آب تمیز و تازه همیشه در دسترس باشد.

موی او با برس‌کشیدن هفتگی بهترین حالت را دارد؛ گوش‌ها را از نظر گره بررسی کنید. موی و پوست وقتی تمیز باشد سالم‌تر می‌ماند، اما اگر زیاد شامپو نشود فرها ترد و مجعد می‌مانند. ناخن‌ها را هر هفته کوتاه کنید. گوش‌ها را هر هفته و بعد از کار صحرایی بررسی و تمیز کنید.

ورزش روزانه بهترین است، اما می‌تواند از فعالیت‌های گوناگون تأمین شود. او زودآموز است و دوست دارد با اعضای خانواده تعامل کند، ولی در آغوش خانواده هم راضی است. حیاط کاملاً محصور او را ایمن نگه می‌دارد تا به دنبال بوی جالب بینی تیزش نرود.

اسپانیل پون‌تودمر باهوش است و غرایز تیزی دارد و به صاحبی نیاز دارد که این را بفهمد و محترم بشمارد. آنها پرنده‌یاب طبیعی‌اند و معمولاً فقط به آشنایی با شکار برای رشد مهارت‌ها نیاز دارند. بهتر است از سنین پایین با پرندگان و صدای شلیک آشنا شوند. او محتاط اما عاقل است. چابک و سبک‌پاست و در بسیاری از ورزش‌های سگی می‌تواند درخشان باشد.

اطلاعات خاص و مفصلی درباره بیماری‌های این نژاد در منبع نیست. مثل همه اسپانیل‌های گوش‌افتاده، گوش‌ها مستعد عفونت‌اند و باید بعد از کار صحرایی و آب‌بازی بررسی شوند. توصیه می‌شود توله را از پرورش‌دهنده مسئول تهیه کنید که سگ‌های اصلی خود را از نظر مشکلات ژنتیکی مانند دیسپلازی ران بررسی می‌کند.

گوش‌ها را مرتب بررسی و تمیز کنید.
دندان‌ها را مسواک بزنید.
معاینه‌ها و واکسن‌های دوره‌ای را فراموش نکنید.

گالری تاریخچه اسپانیل پون‌تودمر (Pont-Audemer Spaniel)

این نژاد در قرن نوزدهم در منطقه پون‌تودمر فرانسه از سگ‌های ستر و پوینتر که ورزشکاران انگلیسی آورده بودند به وجود آمد. اما ظاهر منحصربه‌فرد و سبک شکارش را به واترِ اسپانیل‌های انگلیسی و ایرلندی نسبت می‌دهند. مرداب‌های اطراف پون‌تودمر فرصت شکار پرندگان آبی و سپس شکار در زمین‌های خشک را به او می‌داد. در دهه ۱۸۸۰ جمعیتش به دلایل مختلف کاهش یافت. در سال ۱۸۸۱ جیمز دو کونینک، سگ‌شناس فرانسوی، با پرورش گزینشی و آمیزش با نژادهای نیاکان از جمله ایریش واتر اسپانیل برای بهبود کیفیت و افزایش تعداد تلاش کرد. اما مثل بسیاری از نژادهای فرانسوی، دو جنگ جهانی او را به آستانه انقراض کشاند و تا ۱۹۸۰ توله کافی برای حفظ جایگاه باشگاه در انجمن کنل فرانسه به دنیا نمی‌آمد. اندکی بعد نژاد به باشگاه اسپانیل پیکاردی در اروپا پیوست.