انگلیش اسپرینگر اسپانیل سگ شکاری دوست‌داشتنی با انرژی، استقامت و هوش بالاست؛ در طول هفته همراهی مؤدب برای خانواده و آخر هفته‌ها یار قابل‌اعتماد شکارچی.
انگلیش اسپرینگر اسپانیل‌ها شکارچیان سخت‌کوش و عضلانی با قد ۴۸ تا ۵۱ سانتی‌متر و وزن حدود ۱۸ تا ۲۳ کیلوگرم‌اند که برای روزهای طولانی در مزرعه ساخته شده‌اند. پوشش دولایه در رنگ‌ها و الگوهای متنوع، گوش‌های بلند و پرپشت و حالت مهربان و قابل‌اعتماد چشم‌ها از ویژگی‌های محبوب اوست و با گام نرم و پوشا حرکت می‌کند.
اسپرینگرها برای کار نزدیک با انسان پرورش یافته‌اند و آموزش‌پذیر و مشتاق خوشنودی‌اند. همراهی دوست دارند و اگر نادیده گرفته شوند ناراحت می‌شوند. با کودکان و حیوانات دیگر خوب‌اند و در همه فعالیت‌های خانوادگی شرکت می‌کنند. پیاده‌روی طولانی، دنبال‌بازی، آوردن توپ و شنا سرگرمی‌های محبوب آن‌هاست.
غذای باکیفیت مناسب سن (توله، بالغ یا سالمند) و فعالیت سگ بدهید. تشویقی در آموزش مفید است اما زیاده‌روی چاقی می‌آورد. باقی‌مانده سفره را کم یا اصلاً ندهید و از استخوان پخته و غذاهای بسیار پرچرب بپرهیزید. از غذاهای انسانی مجاز برای سگ آگاه شوید و در صورت نگرانی درباره وزن یا رژیم با دامپزشک مشورت کنید.
برس‌کشی هفتگی خاک و موی ریخته را می‌گیرد و پوشش را سالم، براق و بدون گره نگه می‌دارد. گره‌ها را با برس اسلیکر یا شانه فلزی باز کنید. صاحب می‌تواند خودش پوشش را کوتاه کند یا او را نزد آرایشگر حرفه‌ای ببرد، به‌ویژه برای پنجه‌ها، اطراف سر و گردن و زیر دم. مثل همه نژادها، ناخن‌ها باید مرتب کوتاه شود، زیرا ناخن بلند دردناک است و راه رفتن و دویدن را دشوار می‌کند.
اگرچه در خانه کنار خانواده بیشتر خوشحال است، انگلیش اسپرینگر فعالیت بیرونی را دوست دارد و همراه عالی پیاده‌روی و کوهنوردی است. با ورزش مناسب می‌تواند برای صاحبان خانه کوچک یا آپارتمان هم مناسب باشد، هرچند حیاط بزرگ حصارکشی‌شده برای دویدن و بازی ایده‌آل است. ورزش روزانه، از پیاده‌روی طولانی تا بازی، او را سالم و شاد نگه می‌دارد. اطاعت، ردیابی، چابکی و رالی نیز ذهن و بدن او را درگیر می‌کند.
اجتماعی‌سازی زودهنگام و کلاس توله‌ها مهم است و به رشد او به همراهی سازگار و خوش‌رفتار کمک می‌کند. اسپرینگرها سرزنده و بسیار باهوش‌اند و ادامه آموزش و راهنمایی مهربانانه برایشان حیاتی است. صاحب باید همیشه کنترل را در دست داشته باشد، زیرا اسپرینگر کاوشگر فعال و پیش‌رو است. او می‌خواهد با خانواده‌اش باشد و اگر مرتب مدت‌های طولانی تنها بماند، رفتارهای ناخواسته نشان می‌دهد.
انگلیش اسپرینگرها به‌طور کلی سالم‌اند، اما غربالگری‌های ژنتیکی و سلامتی خاصی برای این نژاد مطرح است. بیماری‌هایی که گاه دیده می‌شود شامل دیسپلازی آرنج و ران و مشکلات چشمی است. پرورش‌دهندگان مسئول سگ‌های مولد را غربال می‌کنند. گوش‌های اسپرینگر را مرتب برای نشانه‌های عفونت بررسی کنید و دندان‌ها را با خمیردندان مخصوص سگ زیاد مسواک بزنید.
سگ شکاری متوسط با بدنی جمع‌وجود و دم کوتاه‌شده. پوشش نسبتاً بلند با پرز روی پاها، گوش‌ها، سینه و جلوی بدن. گوش‌های آویزان، حالت نرم و مهربان و دم دوستانه، او را عضوی از خانواده کهن اسپانیل‌ها نشان می‌دهد. سگی متناسب، بدون اغراق و متعادل با قدرت، استقامت و چابکی.
سر چشمگیر اما نه سنگین، ترکیبی از قدرت و ظرافت. استاپ، ابروها و ساختار استخوان اطراف چشم حالتی هوشیار، مهربان و قابل‌اعتماد می‌دهد. چشم‌ها متوسط و بیضی، قدری دور از هم و نسبتاً گود، به رنگ فندقی تیره در نوع جگری-سفید و سیاه یا قهوه‌ای تیره در نوع سیاه-سفید. گوش‌ها بلند و پهن، چسبیده به گونه‌ها با چرم نازک.
گردن نسبتاً بلند، عضلانی و تمیز با قوس کم که نرم به شانه‌های شیب‌دار می‌پیوندد. بدن کوتاه‌کمر، قوی و جمع. سینه عمیق تا سطح آرنج با پیش‌سینه خوب. پشت صاف و تقریباً تراز، کمر قوی و کوتاه و کفل با شیب ملایم.
کتف‌ها صاف و نزدیک به هم در نوک. بازو و کتف هم‌طول با زاویه تقریباً ۹۰ درجه. آرنج‌ها نزدیک بدن، پاهای جلو صاف، استخوان محکم و کمی پهن، مچ‌ها کوتاه و کمی مایل و پنجه‌ها گرد یا کمی بیضی، جمع و کمانی با پدهای ضخیم.
سگ باید در حالت عضلانی و سخت کار کند و نمایش داده شود. ران‌ها پهن و عضلانی و زانوها قوی. زاویه‌بندی عقب هرگز بیش از جلو و ملموساً کمتر از آن نیست. مچ‌ها نسبتاً گرد، مچ پایین کوتاه و از پشت موازی.
دولایه: پوشش بیرونی متوسط، صاف یا موج‌دار و زیرپوش کوتاه، نرم و متراکم که ترکیبشان تقریباً ضدآب، ضدهوا و ضدخار است. روی گوش، سینه، پاها و شکم پرز متوسط و روی سر و جلوی پاها موی کوتاه و ظریف. کوتاه کردن سر، گوش، گردن و پنجه‌ها و برداشتن زیرپوش مرده و کم کردن پرز اضافه برای ظاهری مرتب مجاز است.
در تاریخ طولانی اسپانیل‌های خشکی بریتانیا، سگ‌های موسوم به «کوکر» و «اسپرینگر» اغلب در یک آبستنی به دنیا می‌آمدند. نسل‌ها پرورش آگاهانه لازم بود تا اسپانیل‌های شکاری مانند انگلیش اسپرینگر، انگلیش کوکر و فیلد اسپانیل به نژادهای متمایز امروزی تبدیل شوند. اسپانیل‌های اسپرینگر قرن‌ها پیش برای شکار پرندگان مناطق بالادست پدیدار شدند و پیش از اختراع تفنگ چخماقی در قرن هفدهم با تور، شاهین یا کمان همکاری می‌کردند. پس از ظهور تفنگ شکاری، به‌سرعت به سگ‌های شکاری مشتاق و قابل‌اعتماد تبدیل شدند.
وظیفه اسپرینگر یافتن پرندگان در علف بلند یا بوته، رم دادن یا «پراندن» آن‌ها و آوردن شکار افتاده است. در نخستین نمایشگاه‌های سگ بریتانیا در دهه ۱۸۷۰ اسپرینگر انگلیسی و ولزی یک نژاد به شمار می‌آمدند تا اینکه در ۱۹۰۲ جدا شدند. انگلیش اسپرینگر در دهه ۱۹۲۰ در آمریکای شمالی معروف شد و انجمن مسابقات مزرعه‌ای نژاد در ۱۹۲۴ نخستین جلسه خود را برگزار کرد. امروزه از آموزش‌پذیری، استقامت و بینی تیز او در ردیابی مواد نیز استفاده می‌شود.
تجربه خود را با سایر دوستان پت‌راید به اشتراک بگذارید.
