تریر بدون مو آمریکایی سگی اهل لوئیزیانا، باهوش، کنجکاو و بازیگوش است که در دو نوع بدون مو و مودار دیده می‌شود. برای افراد آلرژیک انتخاب خوبی است و جسارت یک تریر واقعی را دارد.
این سگ کوچک تا متوسط حدود ۳۰ تا ۴۰ سانتی‌متر قد دارد و در دو نوع بدون مو و مودار به دنیا می‌آید. نوع بدون مو پوستی صاف و گرم دارد و ممکن است فقط ابرو و سبیل داشته باشد؛ نوع مودار پوشش کوتاه و براق دارد. سر پهن و گوه‌ای‌شکل، گوش‌های ایستاده و چشم‌های گرد و کنجکاو از ویژگی‌های هر دو نوع است و راه رفتنش پر از انرژی و اعتمادبه‌نفس تریری است.
نوع بدون مو تقریباً کم‌حساسیت‌ترین انتخاب میان سگ‌هاست، اما برهنگی چالش‌هایی هم دارد: پوست در برابر آفتاب‌سوختگی آسیب‌پذیر است و هوای سرد به مراقبت ویژه نیاز دارد. این نژاد نسبت به اعضای خانواده محافظ است و نگهبان هوشیاری محسوب می‌شود، پس برای خانواده‌های فعال و افراد دچار حساسیت مناسب است.
غذای باکیفیت و متناسب با سن سگ (توله، بالغ یا مسن) مناسب است، چه آماده باشد و چه خانگی با نظارت دامپزشک. بعضی سگ‌ها مستعد چاقی‌اند، پس کالری و وزن را زیر نظر بگیرید و در دادن تشویقی زیاده‌روی نکنید. آب تمیز همیشه در دسترس باشد.
نیازهای آراستن در هر دو نوع بسیار کم است. در نوع بدون مو بیشتر باید گوش‌ها را تمیز نگه داشت و سگ را از آفتاب‌سوختگی محافظت کرد. نوع مودار هم تقریباً بی‌دردسر است و ریزش چندانی ندارد؛ هفته‌ای یک بار برس نرم و گاهی حمام کافی است. ناخن‌ها را هم مرتب کوتاه کنید.
نیاز این نژاد به تحرک متوسط است. چند بار بیرون رفتن در روز و بازی کوتاه روزانه در حیاط محصور یا پیاده‌روی معمولی معمولاً کافی است. او فعالیت را دوست دارد، ولی کنار صاحبش روی مبل هم راضی است. با آدم‌ها و سگ‌های دیگر دوست و بازیگوش است و در مسابقات اطاعت، رالی و چابکی هم عملکرد خوبی دارد.
اجتماعی‌سازی زودهنگام و کلاس‌های توله مهم است. آشنا کردن آرام توله با آدم‌ها، مکان‌ها و موقعیت‌های مختلف از حدود ۷ هفتگی تا ۴ ماهگی او را به سگی سازگار و باادب تبدیل می‌کند. این نژاد بسیار باهوش و مشتاق خوشحال کردن صاحبش است، بنابراین آموزش معمولاً آسان و لذت‌بخش است.
پرورش‌دهندگان مسئول سگ‌های مولد را از نظر بیماری‌هایی مانند این موارد بررسی می‌کنند:
مشکلات پوستی در این نژاد بسیار نادر است. مثل همه نژادها، گوش‌ها را مرتب بررسی و تمیز کنید تا موم و آلودگی جمع نشود و دندان‌ها را هم به‌طور منظم مسواک بزنید.
تریری کوچک تا متوسط، عضلانی و فعال که نیاکانش برای شکار موش پرورش یافتند. نوع بدون مو برای شکار مناسب نیست ولی غریزه شکار را حفظ کرده است. نژادی پرانرژی، هوشیار، کنجکاو و باهوش است.
حالت چهره هوشیار و باهوش است. از جلو و پهلو سر به شکل گوه‌ای کند و متناسب با بدن دیده می‌شود. چشم‌ها گرد و گویا هستند و رنگشان از قهوه‌ای تیره تا کهربایی و فندقی با رنگ بدن هماهنگ است.
بدن کمی بلندتر از ارتفاع است. کمر نسبتاً کوتاه، کمی قوسی و عضلانی است. دنده‌ها خوب گرد شده‌اند و پشتی پهن و قوی می‌سازند. سینه عمیق است و تا آرنج یا کمی پایین‌تر می‌رسد.
کتف‌ها خوب به عقب خوابیده و آرنج‌ها نزدیک بدن‌اند. دست‌ها از هر زاویه صاف، قوی و استخوان‌دار هستند. پنجه‌ها کمی بیضی و جمع و جورند و دو انگشت وسط کمی بلندترند.
عضلات پشت بدن قوی است و ران بالایی و پایینی تقریباً هم‌طول‌اند. زاویه‌بندی پاهای عقب با جلو متعادل است و مچ‌ها کوتاه، قوی و عمود بر زمین هستند.
تریر بدون مو آمریکایی تنها نژاد بدون موی بومی ایالات متحده است و به‌طور طبیعی از نژاد رت تریر جدا شده است. رت تریرها از اوایل دهه ۱۸۰۰ در انگلستان برای شکار موش‌هایی پرورش یافتند که بیماری و خسارت غذایی به بار می‌آوردند. بعدها معدنچیان بریتانیایی آن‌ها را به آمریکا بردند.
در سال ۱۹۷۲ در شهر تروت لوئیزیانا توله‌ای بدون مو در یک لانه از والدین مودار به دنیا آمد. زوجی به نام ادوین و ویلی اسکات او را نگه داشتند و با ثبت دقیق نسب‌ها برنامه پرورشی ساختند و نخستین باشگاه این نژاد را بنیان گذاشتند. باشگاه مادر این نژاد در ۲۰۰۹ تأسیس شد و نژاد در سال ۲۰۱۶ به‌طور کامل به رسمیت شناخته شد.
تجربه خود را با سایر دوستان پت‌راید به اشتراک بگذارید.
