پوینتر پرتغالی نژاد شکاری بسیار قدیمی، پرانرژی و مهربان است که در کنار شکارچی کار میکند؛ باهوش، وفادار و دوستدار صاحب و در خانه آرام و اجتماعی است.
پوینتر پرتغالی سگی متوسطجثه است. بهعنوان سگ شکاری انرژی زیادی دارد، بهویژه در جوانی. محبتش چنان شدید است که استاندارد پرتغالی آن را گاهی «نابجا و ناخوشایند» توصیف میکند. بسیار سختجان است و استقامت و وفاداری عالی دارد. آرام و اجتماعی است، هرچند نسبت به سگهای دیگر کمی مغرور باشد.
ذاتاً کنجکاو است، با پشتکار و سرزندگی کار میکند و همیشه شکارچی مشتاقی است که با راهنمایش در تماس نزدیک میماند. برای خانوادههای فعالی مناسب است که فضای ورزش روزانه دارند.
پوینتر پرتغالی با غذای باکیفیت تجاری یا خانگی با تأیید دامپزشک و متناسب با سن خوب رشد میکند. وزن و کالری را زیر نظر بگیرید، تشویقیها را زیاد ندهید، آب تازه همیشه در دسترس باشد و برای هر نگرانی با دامپزشک مشورت کنید.
موی کوتاه و فشردهی پوینتر پرتغالی نیاز کمی به آراستن دارد، اما برس لاستیکی را دوست دارد و موی مرده را هم میگیرد. موی سفتش خاک را دفع میکند و حمام مکرر لازم نیست. ناخنها، دندانها و گوشها را مرتب بررسی کنید.
این سگ شکاری دویدن و شکار را دوست دارد، حتی اگر فقط «اشارهکردن» به پروانهها در حیاط یا دویدن در پیادهروی کوهستانی باشد. چون غریزهی شکار قوی دارد، ورزش امن و بدون قلاده کلید شادی ذهنی و بدنی اوست. سگهای جوان، بهویژه نرها، انرژی زیادی دارند، اما اگر هر روز بیرون ورزش کنند، بهخوبی آرام در خانه زندگی میکنند.
پوینتر پرتغالی سگی بسیار مهربان و وفادار است. بسیار باهوش و نسبتاً آسان آموزشپذیر است. بهخاطر خوی بسیار محبتآمیزش «دلنازک» محسوب میشود و معمولاً به آموزش ملایمتری نیاز دارد.
پوینتر پرتغالی عموماً نژادی بسیار قوی و سالم است و بیماری ویژهی نژادی ندارد، اما باید مطمئن شد سگهای مولد و خویشاوندانشان از مشکلات شناختهشده مثل تشنج، دیسپلازی ران و سرطانها یا بیماریهای خودایمنی زودرس آزاد باشند.
پوینتر پرتغالی در شبهجزیرهی ایبری پدید آمد و سابقهاش در پرتغال به قرن دوازدهم میرسد. ابتدا در سگخانههای سلطنتی برای شکار با شاهین پرورش یافت و هنوز هم در پرتغال شاهینداران از او استفاده میکنند. در قرن شانزدهم بهخاطر کلمهی «پردیز» (کبک) «پردیگیرو» نام گرفت. در قرن هجدهم خانوادههای انگلیسی تولیدکنندهی شراب در منطقهی پورتو با این نژاد آشنا شدند و آن را به انگلستان بردند که در پیدایش پوینتر انگلیسی نقش داشت. در قرن نوزدهم در پی مشکلات اجتماعی، نژاد رو به زوال رفت و در دههی ۱۹۲۰ پرورشدهندگان با یافتن سگهای قدیمی در شمال دورافتادهی پرتغال به نجاتش کوشیدند. شجرهنامهی آن در ۱۹۳۲ و استاندارد نژاد در ۱۹۳۸ تدوین شد.
تجربه خود را با سایر دوستان پتراید به اشتراک بگذارید.