گلن آو ایمال تریر تریری کوتاه‌قد و محکم با موی دولایه است؛ آرام‌تر و کم‌هیجان‌تر از بیشتر تریرها، اما همچنان جسور و پرشور و کارگری بی‌حاشیه.
گلن‌ها تریرهایی ژولیده، محکم و کوتاه‌پا هستند که قدشان از حدود ۳۵ سانتی‌متر بیشتر نمی‌شود. هیچ چیز پرزرق‌وبرق یا ساختگی در آن‌ها نیست. موی سیمی و ساده، سر پهن و پاهای جلوی کمانی‌شان یادآور سگ مزرعه‌ای از زمان و مکانی است که اصل ماجرا ماهیت بود نه ظاهر. با این حال بسیار هم دوست‌داشتنی‌اند و سخت است که آدم دلش نخواهد پشت گوششان را بخاراند.
این نژاد برای خانواده‌هایی مناسب است که سگی خوش‌اخلاق و مقاوم می‌خواهند و از طبع بی‌سروصداتر او نسبت به تریرهای دیگر لذت می‌برند.
غذای باکیفیت متناسب با سن (توله، بالغ یا مسن) و میزان فعالیت بدهید. تشویقی‌ها در آموزش مفیدند اما زیاده‌روی باعث چاقی می‌شود. درباره غذاهای انسانی که برای سگ‌ها بی‌خطر یا خطرناک‌اند اطلاعات کسب کنید و در صورت نگرانی با دامپزشک یا پرورش‌دهنده مشورت کنید. آب تمیز و تازه همیشه در دسترس باشد.
موی دولایه مقاوم در برابر هوای گلن آو ایمال تریر، با لایه بیرونی زبر و زیرپشم نرم، به برس کشیدن متوسط هفتگی نیاز دارد تا از گره خوردن موهای نرم دور گوش، گردن، پا و شکم جلوگیری شود و باید دو یا سه بار در سال پرکنی شود. در نتیجه این کار تقریباً نمی‌ریزد. این کار زمان زیادی نمی‌گیرد و پیوند حاصل ارزشش را دارد. چون گلن‌ها نژاد پا کوتاه‌اند، یک میز آراستن کوچک ولی محکم سرمایه‌گذاری خوبی است. ناخن‌ها را مرتب کوتاه کنید و گوش‌ها را هر هفته برای کثیفی یا جرم بررسی کنید.
گلن‌ها کمی آرام‌تر از تریر معمولی‌اند و ورزش متوسط برایشان کافی است. چون نژادی کوتاه‌پا با پاهای جلوی کمی خمیده‌اند، نباید به ورزش سنگین مثل پیاده‌روی طولانی با بند وادار شوند؛ آموزش بند خوب است اما پیاده‌روی‌ها کوتاه و لذت‌بخش باشد. می‌گذارید در خانه یا حیاط محصور بدود و دنبال اسباب‌بازی یا توپ برود و هر وقت خسته شد دراز بکشد. از پرش توله از مبل و پایین رفتن از پله‌های تند یا هر کاری که فشار زیادی بر پاهای جلو وارد کند جلوگیری کنید. صفحات رشد استخوان بین ۹ تا ۱۲ ماهگی بسته می‌شود و پایین رفتن از پله فشار بیشتری از بالا رفتن دارد. این موضوع برای نژادهای کوتاه‌پا اهمیت ویژه‌ای دارد.
گلن‌ها همه‌کاره، آموزش‌پذیر و بسیار باهوش‌اند. آدم‌ها را دوست دارند اما معمولاً با سگ‌های دیگر صمیمی نمی‌شوند. از تریرهای دیگر ساکت‌تر و کم‌تندخوترند اما هنوز تریرند: شجاع، گاهی لجباز و علاقه‌مند به حیوانات کوچک پشمالو که طعمه طبیعی‌شان‌اند. شخصیت قوی دارند و سریع یاد می‌گیرند، هرچند از تکرار خسته می‌شوند. تقویت مثبت کلید است و جلسات کوتاه، مثلاً پنج دقیقه دو یا سه بار در روز، بسیار بهتر از یک جلسه ۳۰ دقیقه‌ای است. اجتماعی کردن زودهنگام و کلاس توله توصیه می‌شود.
گلن آو ایمال تریرها عموماً سالم‌اند اما ملاحظات سلامتی و غربالگری ژنتیکی ویژه‌ای دارند، از جمله دیسپلازی مفصل ران و بیماری‌های چشم مانند دیستروفی مخروط و میله. پرورش‌دهندگان مسئول سگ‌های خود را غربال می‌کنند. باید در ۹ ماه اول زندگی از فشار غیرضروری بر پاهای جلو پرهیز کرد. گوش‌ها را مرتب برای نشانه‌های عفونت بررسی کنید و دندان‌ها را با خمیردندان ویژه سگ مسواک بزنید.
تریر کار با اندازه متوسط، بلندتر از قد و دارای موی دولایه با طول متوسط. قدرت زیادی دارد و باید حداکثر استحکام را نسبت به اندازه نشان دهد. گوش‌های گلی یا نیمه‌ایستاده و پاهای جلوی کمانی با پنجه‌های بیرون‌چرخیده از ویژگی‌های اصیل نژاد است.
سری قدرتمند و محکم بدون زمختی. چشم‌ها قهوه‌ای، متوسط و گرد با فاصله زیاد و بینی سیاه. گوش‌ها کوچک، گلی یا نیمه‌ایستاده در هوشیاری و به عقب در آرامش. دندان‌ها سالم و منظم با گاز قیچی ترجیح داده می‌شود.
گردن بسیار عضلانی و با طول متوسط. خط پشت صاف و کمی به سمت کمر قوی بالا می‌رود. بدن عمیق، بلند و کاملاً عضلانی و نسبت طول به ارتفاع حدود پنج به سه. سینه پهن، قوی و عمیق. دم حدود نصف کوتاه می‌شود.
کوتاه، کمانی و استخوان‌دار. ساعد کمی دور سینه خم می‌شود. بازو تقریباً هم‌اندازه تیغه شانه است. پنجه‌ها کمی ولی محسوس از مچ به بیرون می‌چرخند، فشرده و قوی با کف‌پای گرد.
طول متوسط و بافت زبر با زیرپشم نرم. می‌توان موی را برای ظاهری مرتب و مناسب تریر کار مرتب کرد، اما آراستن بیش از حد نامطلوب است.
قوی و عضلانی با استخوان کافی و متعادل با اندام جلو. زانو خمیدگی خوب و ران دوم مشخص دارد. مچ‌ها نه به داخل می‌چرخند و نه به بیرون و کوتاه و عمود بر زمین‌اند. پنجه‌ها مانند جلو ولی رو به جلو.
گلن‌ها تریرهای سرسختی از سرزمینی سخت‌اند: دره دورافتاده و صخره‌ای ایمال در کوهستانی کانتی ویکلو در ایرلند. کشاورزان قدیم برای گذران زندگی از این منظره بی‌حاصل سخت تلاش می‌کردند و سگ‌هایشان هم باید به همان اندازه کار می‌کردند. گلن‌ها برای شکار گورکن پرورش یافتند ولی کارهای متفرقه مزرعه را هم انجام می‌دادند. لقب «سگ سیخ‌گردان» را به این دلیل دارند که می‌گویند در آشپزخانه‌ها در چرخی شبیه چرخ همستر می‌دویدند تا گوشت روی آتش بچرخد. پاهای جلوی کمانی و کمر و ران‌های قوی‌شان برای این کار مناسب بود.
گزارش‌هایی پراکنده از مهاجرت گلن‌ها به آمریکا از اوایل ۱۹۳۰ هست، اما این نژاد در دهه ۱۹۸۰ پایگاه واقعی پیدا کرد، وقتی چند پرورش‌دهنده متعهد از ایرلند و بریتانیا سگ‌های پایه وارد کردند. در ۱۹۸۶ همان پیشگامان باشگاه گلن آو ایمال تریر آمریکا را تأسیس کردند.
تجربه خود را با سایر دوستان پت‌راید به اشتراک بگذارید.
