فنلاندی اسپیتز، سگ پرجنب‌وجوش و روباه‌چهره به رنگ شعله از «سرزمین ۶۰ هزار دریاچه»، شکارچی کوچک و بی‌باکی است که به سبک خاص ردیابی و اعلام شکارش «سگ پرنده‌یاب پارس‌کن» لقب گرفته است.
فنلاندی اسپیتز سگی متعادل و مربع‌شکل با قد حداکثر ۵۰ سانتی‌متر است که با صورت روباه‌مانند، گوش‌های ایستاده با حالتی زنده و دم پرپشت خمیده شناخته می‌شود. پوشش متراکم طلایی-قرمز او که هرگز تک‌رنگ نیست، «درخشش» ویژه‌ای به او می‌دهد. این سگ‌ها با گامی جسورانه و تند حرکت می‌کنند.
فنلاندی اسپیتزها زنگ‌های هشدار عالی‌اند؛ محتاط اما نه خجالتی با غریبه‌ها. نژادی پرصداست؛ در فنلاند مسابقه «شاه پارس‌کن» برگزار می‌شود و دوستداران واقعی نژاد از آواز و صداهای متنوعش بیشتر لذت می‌برند تا ناراحت شوند. آن‌ها ورزشکاران مشتاق، سگ‌های نمایشی چشم‌نواز و همدم‌هایی باهوش، حساس و جذاب‌اند.
یکی از متخصصان نژاد می‌گوید متابولیسم این نژاد برای یک نژاد ابتدایی بسیار کارآمد است؛ یعنی پرخوری سریع به چاقی می‌انجامد. غذای خشک باکیفیت برای حفظ وضعیت و وزن مناسب است. خوراکی تشویقی در آموزش مفید اما باید کم باشد. غذای سفره، به‌ویژه استخوان پخته و غذاهای چرب، را کم یا اصلاً ندهید و با خوراکی‌های بی‌خطر برای سگ آشنا شوید.
فنلاندی اسپیتز نژادی «طبیعی» است که برخی صاحبانش آن را «بشور و بپوش» می‌نامند. استاندارد نژاد دقیق است: کوتاه کردن مو به‌جز پنجه‌ها مجاز نیست و سبیل‌ها را نباید چید. اسپری سبک آب و برس سوزنی هر دو سه روز کافی است. در دو فصل ریزش سالانه برس روزانه یا حمام با خشک‌کن خنک و برس‌کشی روند را سرعت می‌دهد و شانه و برس اسلیکر برای کندن زیرمو مفید است. ریزش در ماده‌های عقیم‌نشده شدیدتر است.
فنلاندی اسپیتز برای شکار تمام‌روزه در جنگل انبوه پرورش یافته و استقامت بالایی دارد، پس حیاط محکم و محصور ضروری است. هرگز نباید از خانواده‌اش دور بماند چون عمیقاً وابسته می‌شود. به ورزش نسبتاً زیاد نیاز دارد. یک پیاده‌روی روزانه با بند، کوتاه یا بلند، همیشه برایش پاداش است.
نژادی بسیار باهوش است و به همین دلیل آموزش‌دادنش می‌تواند چالش‌برانگیز باشد. جلسات را کوتاه و سرگرم‌کننده نگه دارید و در تشویق سخاوتمند باشید. غذا معمولاً بهترین انگیزه است و خودش وقتی خسته شد نشان می‌دهد. اجتماعی‌سازی زودهنگام و کلاس توله‌ها توصیه می‌شود.
خوشبختانه به لطف پرورش دقیق، فنلاندی اسپیتز در آمریکا و کانادا نژادی عموماً سالم است و مشکلات سلامتی زیادی ندارد. پرورش‌دهندگان مسئول سگ‌های اصلی را از نظر کشکک زانو، آرنج، لگن و چشم بررسی می‌کنند و تعداد سگ‌های مبتلا بسیار کم است. به صاحبان جدید توصیه می‌شود درباره مراقبت از توله‌ها، از جمله محدودیت ورزش شدید و پرهیز از عقیم‌سازی زودهنگام (تا رسیدن به بلوغ)، با پرورش‌دهنده صحبت کنند.
تصویری روباه‌مانند. پوزه نوک‌تیز، گوش‌های ایستاده، پوشش متراکم و دم حلقه‌ای نشانه تبار شمالی است. حیات‌بخشی در چشم، گوش و دم نمایان است. مهم‌ترین ویژگی بدن مربع و متعادل، پوشش طلایی-قرمز درخشان و حرکت جسورانه و تند است.
تمیز و روباه‌مانند؛ طول از پس‌سر تا نوک بینی بیشتر از عرض و با نسبت تقریبی ۷ به ۴. چشم‌ها بادامی، با لبه سیاه و تیره‌رنگ و نگاهی تیز. گوش‌ها بلند نشسته، کوچک، ایستاده، نوک‌تیز و بسیار متحرک‌اند.
گردن خوب نشسته، عضلانی و تمیز و در نرها به‌دلیل یال کوتاه‌تر به نظر می‌رسد. خط پشت صاف و قوی. بدن عضلانی و مربعی، سینه عمیق تا آرنج، دنده‌ها خوش‌فر و شکم کمی جمع‌شده و کمر کوتاه است.
شانه‌ها حدود ۳۰ درجه نسبت به خط عمود خوابیده‌اند. دست‌ها از جلو مستقیم، موازی و آرنج‌ها چسبیده به بدن. استخوان قوی اما نه سنگین و متناسب با سگ است.
دولایه؛ زیرموی کوتاه، نرم و متراکم و موی نگهبان بلند، زبر و صاف حدود ۲.۵ تا ۵ سانتی‌متر روی بدن. موی سر و پاها کوتاه و چسبیده و روی دم و پشت ران بلندتر است. رنگ‌ها از عسلی روشن تا قهوه‌ای-قرمز عمیق و درخشان است.
زاویه‌ها متعادل با جلو. رانها عضلانی، مچ‌ها مستقیم و موازی. دم کمی پایین‌تر از خط پشت می‌نشیند، یک حلقه روی کمر تشکیل می‌دهد و پرپشت است.
در کشور خودش محبوب‌ترین نژاد فنلاند «سوئومن‌پیستی‌کورْوا» نام دارد که در کشورهای انگلیسی‌زبان ساده‌تر فنلاندی اسپیتز نامیده می‌شود. گمان می‌رود مهاجران روسیه مرکزی حدود ۳۰۰۰ سال پیش، سگ‌های اسپیتزی خود را به فنلاند آوردند. این سگ‌ها قرن‌ها شکارچی همه‌کاره بودند و بعدها در شکار پرندگان تخصص یافتند.
سبک شکار آن‌ها منحصربه‌فرد است؛ بینی تیزشان آن‌ها را به پرنده‌ای روی درخت می‌رساند و با تکان آرام دم و پارس سریع «آوازگونه» (تا ۱۶۰ پارس در دقیقه) پرنده را مجذوب می‌کنند تا شکارچی برسد. تا اواخر ۱۸۰۰ این نژاد در آستانه انقراض بود، اما با تبلیغ دو علاقه‌مند به نام هوگو روس و هوگو ساندبرگ احیا شد و باشگاه کنل فنلاند آن را به رسمیت شناخت. دهه ۱۹۲۰ به انگلستان رفت، حدود ۱۹۶۰ به آمریکا رسید و از ۱۹۸۸ در گروه غیرورزشی AKC شرکت کرد.
تجربه خود را با سایر دوستان پت‌راید به اشتراک بگذارید.
