سگوجو ایتالیانو (سگیت) سگ شکاری وفادار و دوستداشتنی ایتالیایی است با استقامت فراوان، قلب بزرگ و هوشی چشمگیر؛ ردیاب ماهر و همراهی مهربان برای همه سنین.
سگوجو ایتالیانو چابک و برازنده است و شکارچی سمج با استقامتی فوقالعاده. طبع مطیع، هوش و رفتار آرام و ملایمش او را همراهی ایدهآل و مناسب همه سنین کرده است. او میکوشد با نیازهای صاحبش هماهنگ شود و وفاداری بیدریغش او را محبوب ایتالیاییها کرده است. مؤدب و هوشیار است و از ملک و صاحبش مراقبت میکند؛ نه پرخاشگر است و نه خجالتی، بلکه شجاع و محتاط.
این نژاد با هر شرایط زندگی سازگار میشود، به شرط ورزش جسمی و ذهنی کافی. در دو نوع پوشش دیده میشود: «پلو راسو» (کوتاهمو) و «پلو فورته» (سیمیمو)، به رنگ شتری یا مشکی و برنزه با سفیدی بسیار اندک. هر دو کم میریزند.
برای عملکرد بهینه، غذای پرپروتئین و کمچرب مخصوص سگهای فعال مناسب است. برای سگهای کمتحرکتر با دامپزشک مشورت کنید تا رژیم متناسب با سطح فعالیت تعیین شود. آب تمیز و تازه همیشه باید در دسترس باشد.
با توجه به دو نوع پوشش، هفتهای یک یا دو بار برسکشی کافی است. چون گوشهای بلندی دارد، باید مرتب تمیز و خشک شوند و گاهی برگردانده شوند تا هوا به مجرا برسد و از عفونت جلوگیری شود. ناخنها را در صورت نیاز کوتاه کنید و دندانها را برای پلاک بررسی کنید. اسباببازی و تشویقی مخصوص دندان در کنار مسواکزدن منظم کمک میکند.
پیادهروی تند ۳۰ تا ۴۵ دقیقهای و ۱ تا ۲ ساعت حرکت آزادانه در روز او را سالم و شاداب نگه میدارد. برای ساکنان آپارتمان، رفتن منظم به پارک سگ لازم است. در خانوادههای فعال، دو یا سه گردش بزرگ در هفته و فعالیت سبکتر در بقیه روزها کافی است. بازی و تمرین ورزشهای سگی مثل چابکی، فرمانبرداری و رالی هم راه خوبی برای ورزش اوست.
سگوجو ایتالیانو به مربی پیگیر و قاطع نیاز دارد. مشتاق خوشحالکردن صاحبش است و سریع یاد میگیرد. مثل بسیاری از سگهای شکاری، بیرون از محوطه محصور بهتر است با قلاده باشد. اجتماعیکردن زودهنگام از خجالتی یا ترسو شدن او جلوگیری میکند.
در حال حاضر هیچ مشکل سلامت شناختهشدهای برای سگوجو ایتالیانو گزارش نشده است. با این حال، معاینههای دورهای دامپزشکی، واکسیناسیون و تغذیه مناسب همیشه لازم است.
سگوجو ایتالیانو، با نام اختصاری «سگیت»، نژادی باستانی است که گمان میرود از سگهای شکاری مصری که به شهرهای ایتالیا رسیدند، پدید آمده باشد. این سگ بوکش در آغاز برای شکار گراز وحشی در دوران پیش از روم به کار میرفت. تصاویری مشابه این سگ در مجسمههای دیانا شکارچی در موزههای ناپل و واتیکان، و نقاشیای از قرن هفدهم در قصر بورسو دسته دیده میشود. با کاهش گراز وحشی، محبوبیت نژاد افت کرد و بسیاری از نژادها در معرض انقراض قرار گرفتند، اما تلاش شکارچیان علاقهمند و تابآوری نژاد، آن را به یکی از محبوبترین سگهای ایتالیا بدل کرد. امروزه بیشتر برای شکار خرگوش و شکار کوچک به کار میرود، بهتنهایی یا گروهی. بینی قدرتمند و «پاهای فولادی» او را قادر میکند ساعتها در هر زمینی با سرعت و دقت کار کند.
تجربه خود را با سایر دوستان پتراید به اشتراک بگذارید.