رتریور مو فرفری یکی از قدیمی‌ترین نژادهای رتریور، سگ شکاری همه‌فن‌حریف و شناگری بی‌نظیر است؛ سگی باهوش، متین و مغرور که تا شما خسته نشوید دست از کار نمی‌کشد.
پوشش فرهای تنگ و ترد سیاه یا جگری رتریور مو فرفری مثل لباسی ضدآب و مقاوم در برابر خار برای هر هوا عمل می‌کند، چه در بوته‌زارهای انبوه و چه در دریاچه‌های یخی. این سگ شکاری درشت و بادوام، برازنده‌تر و ظریف‌تر از رتریورهای دیگر است و سر گوه‌ای و باریکش او را از آنها متمایز می‌کند.
مثل لابرادور و گلدن، مهربان و آرام است، اما کمی مستقل‌تر و کمتر وابسته. با خانواده بازیگوش و شیطان است و با غریبه‌ها ممکن است خونسرد باشد، به همین دلیل نگهبان دقیق‌تری از رتریورهای معاشرتی‌تر است. این سگ‌های خستگی‌ناپذیر به ورزش فراوان در فضای باز نیاز دارند و اگر بی‌کار بمانند دردسرساز می‌شوند.
بیشتر رتریورهای مو فرفری با غذای خشک باکیفیت خوب پیش می‌روند. برخی صاحبان کمی گوشت یا کنسرو اضافه می‌کنند و عده‌ای رژیم خام می‌دهند. تشویقی‌ها در آموزش مفیدند اما زیاده‌روی باعث چاقی می‌شود. بدانید کدام غذاهای انسانی برای سگ مجاز است و کدام نه، و با دامپزشک مشورت کنید.
این سگ زیرمو ندارد و ماده‌ها معمولاً تقریباً هر شش ماه مقدار زیادی مو می‌ریزند و در این فاصله ممکن است نسبتاً کم‌مو به نظر برسند. در فصل ریزش، شانه‌ی چنگکی فلزی موهای مرده را برمی‌دارد و سپس می‌توان مو را با قیچی مرتب کرد. بیشتر صاحبان هرگز او را برس نمی‌کشند چون مو وز می‌شود. خیس‌کردن و خشک‌شدن در هوا ساده است و فرها را زیباتر می‌کند. نیاز به حمام مکرر ندارد و ناخن‌ها باید منظم کوتاه شوند.
این سگ به ورزش نسبتاً زیادی نیاز دارد، اما در خانه خوب آرام می‌گیرد و استراحت می‌کند. خانه لازم نیست بزرگ باشد، به شرط آنکه کنار صاحبش باشد و ورزش کافی کند. اگر آداب پایه را یاد گرفته باشد، زندگی با او آسان است. بیرون‌بودن را دوست دارد اما درون خانه هم با خانواده خوشحال است. تحمل تنهایی طولانی را ندارد.
صاحب این سگ باید در آموزش قاطع اما مهربان باشد؛ خیلی خشن باشد فرار می‌کند و خیلی نرم یا نامشخص باشد توجه نمی‌کند. سگی باهوش است و صاحبی باهوش‌تر می‌خواهد. از تکرار زیاد بپرهیزید چون کسل می‌شود و آموزش را تا حد ممکن سرگرم‌کننده کنید. برخی در رینگ اطاعت خوب‌اند و برخی از تکرار تمرین‌ها بی‌علاقه می‌شوند. آموزش شکار باید آگاهانه و بدون خشونت باشد؛ بهتر است ابتدا گروه آموزشی محلی را ببینید.
بیشتر رتریورهای مو فرفری سالم‌اند و پرورش‌دهندگان لگن، چشم و قلب را با دقت غربال می‌کنند. با این حال:
رتریور شکاری همه‌منظوره، سرپا و باوقار که از قدیمی‌ترین رتریورها به شمار می‌آید. در انگلستان پرورش یافت و برای توان ذاتی، شجاعت و پشتکار ستایش می‌شود. باید متعادل، سالم، قوی، چابک و تا پایان کار قابل‌اتکا باشد.
سر گوه‌ای است که طولش از عرضش بیشتر است و به‌روشنی با دیگر رتریورها فرق دارد. طول پوزه تقریباً برابر طول جمجمه است و استاپ کم‌عمق و شیبدار. سر تمیز و تراشیده است، نه زمخت یا بلوکی.
گردن قوی، کمی قوسی و متوسط است. پشت صاف و کمر کوتاه و عضلانی است. سینه عمیق و نه خیلی پهن، بیضی‌شکل و تا آرنج است. دنده‌ها خوب باز و نه بشکه‌ای و نه تخت‌اند.
کتف‌ها بلند، عضلانی و با زاویه‌ی حدود ۵۵ درجه خوابیده‌اند. بازو هم‌طول کتف است و دست‌ها زیر شانه قرار می‌گیرند که امتداد خوبی به پاها می‌دهد. ساق‌ها راست و مچ‌ها قوی‌اند.
پوشش از ویژگی‌های متمایز نژاد است: انبوهی از فرهای کوچک، تنگ و ترد که به پوست چسبیده، ارتجاعی و ضدآب است. فر تا پس‌سر و روی ران و دم ادامه دارد. روی پیشانی، صورت و جلوی دست‌ها مو کوتاه و صاف است. لکه‌ی بی‌فر پشت شانه یا نواحی طاس ایراد جدی است.
پاهای عقب قوی و متناسب با جلو هستند. ران‌ها نیرومند و عضلات تا ساق ادامه دارد. زانو خم متوسط دارد و مچ‌ها قوی و مستقیم‌اند و نه به داخل و نه به بیرون می‌چرخند.
رتریور مو فرفری از قدیمی‌ترین رتریورهاست. رتریورها در مقایسه با اسپانیل و ستر تازه‌واردند و در اواخر قرن هجدهم، پس از رایج‌شدن شکار پرنده با تفنگ پدیدار شدند. این نژاد در قرن نوزدهم در انگلستان شکل گرفت. هیچ سند مکتوبی از آغاز آن نیست، اما می‌پندارند از دو نژاد منقرض‌شده‌ی اسپانیل آبی انگلیسی و ستر رتریور و احتمالاً اسپانیل آبی ایرلندی و سگ سنت جان (نوعی نیوفاندلند کوچک) آمده است. تا سال ۱۸۶۰ در نخستین نمایش‌های سگ انگلستان محبوب شد. در اوایل دهه‌ی ۱۸۸۰ گفته می‌شود برای محکم‌ترشدن فرها با پودل آمیخته شد. در اواخر قرن نوزدهم به استرالیا و نیوزیلند صادر شد و آنجا به‌دلیل خلق‌وخوی آرام و دهان نرم میان شکارچیان محبوب ماند. این نژاد در سال ۱۹۲۴ وارد دفتر AKC شد.
تجربه خود را با سایر دوستان پت‌راید به اشتراک بگذارید.
