چاو چاو

Chow Chow

0.0 | 0 نظر

گروه سگ‌های غیرورزشی (Non-Sporting)

خصوصیت های اخلاقی:

باوقار، باهوش، وفادار، کنار‌ه‌گیر، جدی

قد: 43 تا 51 سانتی متر

وزن: 20 تا 32 کیلوگرم

طول عمر: 8 تا 12 سال

گروه: سگ‌های غیرورزشی (Non-Sporting)

چاو چاو، سگ همه‌کاره چین باستان، اشرافی عضلانی و سینه‌عمیق با هیبتی رازآلود و جاودانه است. این نژاد باوقار، جدی و کنار‌ه‌گیر شگفتی‌های منحصربه‌فردی دارد.

زندگی خانوادگی

محبت و وابستگی به خانواده

میزان محبت نژاد به اعضای خانواده و افراد آشنا. امتیاز بالاتر یعنی مهربان‌تر و وابسته‌تر.
سازگاری با کودکان

میزان صبر و تحمل نژاد در برابر رفتار کودکان. نظارت بزرگسالان همیشه لازم است.
سازگاری با سگ‌های دیگر

میزان دوستی نژاد با سگ‌های دیگر؛ امتیاز بالاتر یعنی راحت‌تر با سگ‌های دیگر کنار می‌آید.

نیازهای جسمی و نگهداری

میزان ریزش مو

مقدار موی ریخته‌شده؛ امتیاز بالاتر یعنی ریزش بیشتر و نیاز به برس‌کشی و نظافت بیشتر.
نیاز به آراستن و نگهداری از مو

دفعات حمام، برس‌کشی و کوتاه کردن مو؛ امتیاز بالاتر یعنی نیاز به آراستن مکرر.
آب‌ریزش دهان

میزان ریزش بزاق؛ امتیاز بالاتر یعنی آب دهان بیشتر.

رفتار اجتماعی

برخورد با غریبه‌ها

میزان استقبال نژاد از افراد ناآشنا؛ امتیاز بالاتر یعنی با غریبه‌ها راحت‌تر است.
بازیگوشی

میزان علاقه به بازی، حتی در بزرگسالی.
حس نگهبانی و محافظت

تمایل نژاد به هشدار دادن درباره حضور غریبه‌ها و محافظت از خانه.
سازگاری با تغییر

میزان سازگاری نژاد با تغییر شرایط زندگی، سروصدا، آب‌وهوا و برنامه روزانه.

شخصیت و آموزش

قابلیت آموزش

آمادگی نژاد برای یادگیری دستورات و همکاری با صاحبش.
سطح انرژی

میزان انرژی و نیاز به تحرک؛ امتیاز بالاتر یعنی فعال‌تر.
میزان پارس

دفعات صداکردن و پارس؛ امتیاز بالاتر یعنی پرسروصداتر.
نیاز به تحریک ذهنی

میزان نیاز به بازی‌های فکری و فعالیت ذهنی تا از حوصله‌سررفتگی جلوگیری شود.

چاو چاو سگی قدرتمند و جمع‌وجور است که قدش از شانه تا حدود ۵۱ سانتی‌متر می‌رسد. از ویژگی‌های متمایزش یال شیرمانند دور سر و شانه، زبان آبی‌سیاه، چشم‌های بادامی فرورفته که حالتی اخمو و متکبر می‌دهد و راه رفتن با پاهای سفت است. موی چاو چاو می‌تواند زبر یا صاف و به رنگ قرمز، سیاه، آبی، دارچینی یا کرم باشد. صاحبانش می‌گویند تمیزترین سگ‌ها هستند: به‌راحتی توالت‌آموزی می‌شوند، بوی سگ کمی دارند و مثل گربه‌ها وسواسی‌اند.

چاو چاوهای خوب اجتماعی‌شده هرگز خشن و رام‌نشدنی نیستند و همیشه موقر و باوقارند. با غریبه‌ها کناره می‌گیرند و برای عزیزانشان همیشه وفادارند. آرام و سازگارند و ورزش ویژه‌ای نمی‌خواهند، پس به زندگی شهری خوب عادت می‌کنند.

پاپی یاب رو دنبال کن: گروه واتس اپ پاپی یاب گروه تلگرام پاپی یاب تماس با 09028288666

غذاهای خشک و مرطوب باکیفیت تجاری فراوانی وجود دارد و بسیاری از صاحبان رژیم کم‌غله را انتخاب می‌کنند. پوست چاو را مرتب برای تحریک یا نشانه‌های حساسیت بررسی کنید، حتی اگر غذایش را عوض نکرده‌اید، چون شرکت‌ها اغلب فرمول را تغییر می‌دهند. تشویقی‌ها هم ممکن است حساسیت و مشکل گوارشی ایجاد کنند. بقایای غذای انسانی را کم بدهید و از استخوان پخته و غذای چرب بپرهیزید. اگر درباره وزن یا رژیم سگ نگرانید با دامپزشک مشورت کنید.

هر دو نوع چاو چاو، موزبر و صاف، پوشش دولایه پرپشت دارند و آراستن منظم می‌خواهند. برس کشیدن کامل دست‌کم دو بار در هفته و حمام ماهانه پوست و مو را سالم نگه می‌دارد. هر مشکل انگلی مثل کک و کنه را فوراً درمان کنید. در هر آراستن مراقبت از چشم و گوش را هم انجام دهید و ناخن‌ها را مرتب بگیرید. موی توله و دور سر اگر منظم آراسته نشود، به‌شدت گره می‌خورد. باید همه گره‌ها را باز کنید و زیرپوش را برس یا شانه بزنید. بعد از حمام بهتر است از سشوار هوای خنک برای خشک کردن کامل استفاده کنید.

چاو چاو سگی فعال و هوشیار با نیاز ورزشی متوسط است. پیاده‌روی روزانه و بازی متوسط با اسباب‌بازی کافی است و بازی خشن یا ورزش پرفشار باید حداقل باشد. در ساعت‌های گرم روز ورزش نکنید، چون این نژاد گرمای زیاد و رطوبت را تحمل نمی‌کند. پیاده‌روی با سرعت متوسط چهار بار یا بیشتر در روز چاو و صاحبش را شاد و سالم نگه می‌دارد.

اجتماعی‌سازی زودهنگام و کلاس آموزش توله توصیه می‌شود و کمک می‌کند چاو سگی سازگار و مؤدب شود. صبر و تقویت مثبت و منسجم کلید آموزش موفق است. چاو چاو بسیار باهوش است اما می‌تواند لجباز باشد. برای ساختن رابطه‌ای مبتنی بر اعتماد باید از روش‌های خشن پرهیز کرد. صبر، تشویق و تمرین منظم بهترین ابزارها هستند.

مشکلات سلامتی چاو چاو ممکن است شامل موارد زیر باشد:

چرخش پلک به داخل
دیسپلازی مفصل ران و آرنج
حساسیت‌ها
اختلال عملکرد تیروئید

غربال‌گری سلامت، پرورش مسئولانه و مراقبت‌های منظم این مشکلات را کم می‌کند و با مراقبت دامپزشکی تشخیص و کنترل می‌شود. اطلاعات تفصیلی در وب‌سایت باشگاه چاو چاو موجود است.

ظاهر کلی

سگی قدرتمند، استوار و مربع‌شکل از نوع قطبی با اندازه متوسط، استخوان‌بندی سنگین و بدنی جمع‌وجور. زبان آبی‌سیاه، حالت اخمو و راه رفتن سفت و کوتاه از ویژگی‌های اصلی نژاد است و موی دولایه‌اش صاف یا زبر است.

سر

سر بزرگ و مغرور است، اما نه آنقدر که سگ را سنگین‌سر کند. حالت چهره اخمو، باوقار، اربابی و متکبر است. اخم با ابروی برجسته و چین‌های پوست و شکل و محل چشم و گوش پدید می‌آید؛ پوست شل زیاد خوب نیست.

بدن

گردن قوی، پر و قوس‌دار است. خط پشت صاف، قوی و تراز از شانه تا ته دم است. بدن کوتاه، جمع‌وجور، عضلانی، پهن و عمیق است. سینه پهن و عمیق و دنده‌ها نزدیک هم و گرد است، نه بشکه‌ای.

جلوی بدن

شانه‌ها قوی و عضلانی با زاویه حدود ۵۵ درجه نسبت به افق است. آرنج‌ها نه به داخل و نه به بیرون می‌چرخند. دست‌ها کاملاً صاف و استخوان‌دار و پنجه‌ها گرد، جمع و گربه‌ای با کف‌پای ضخیم است.

عقب بدن

عقب‌تنه پهن، قدرتمند و عضلانی در لگن و ران است. پاها از پشت صاف و موازی و دور از هم‌اند. زانو زاویه اندکی دارد و هاک تقریباً صاف است که باعث گام کوتاه و سفت مخصوص نژاد می‌شود.

مو

دو نوع موی زبر و صاف هر دو دولایه‌اند. در نوع زبر، موی روپوش فراوان، متراکم، صاف و بلند و زیرپوش نرم و پشمی است و یال پرپشتی دور سر و گردن دارد. در نوع صاف، روپوش سخت، متراکم و صاف است و یال و پر روی پا و دم وجود ندارد. کوتاه کردن آشکار نامطلوب است.

چاو چاو از یگانه‌ترین و احتمالاً قدیمی‌ترین نژادهای جهان است و در آثار دوران سلسله هان چین (حدود ۲۰۶ پیش از میلاد) تصویر شده است، اما شواهد نشان می‌دهد قدمتش بسیار بیشتر است و جد دیگر نژادهای اسپیتز، از الک‌هاوند نروژی تا پومرانین ظریف، به شمار می‌رود. چاوها در تاریخ درازشان نقش‌های متعدد داشتند؛ گاهی همدم اشراف چینی بودند و گفته می‌شود امپراتور سلسله تانگ در قرن هشتم کنلی برای حدود ۵۰۰۰ چاو داشت. در طول قرن‌ها نگهبان، باربر و شکارچی هم بودند. توضیح محبوب‌تر نام نژاد به کشتی‌های تجاری بریتانیا در قرن هجدهم برمی‌گردد: عبارت «چاو چاو» در انگلیسی آمیخته به اقلام متفرقه کوچک محموله اشاره داشت و سگ‌های عجیبی که تاجران بریتانیایی از چین می‌خریدند با همین عنوان ثبت می‌شدند. در دهه ۱۸۲۰ چاوها در باغ‌وحش لندن با عنوان «سگ‌های وحشی چین» به نمایش درآمدند، اما تا زمانی که ملکه ویکتوریا یکی را در همان قرن نگه داشت در غرب محبوب نشدند. اولین نمایش آنها در آمریکا در دهه ۱۸۹۰ و پذیرش در انجمن کنل آمریکا در ۱۹۰۳ بود.