ولش اسپرینگر اسپانیل سگ پرندهٔ شکاری نیرومند و متوسط‌جثه با خلق شاد است که در شکار همه‌فن‌حریف، در خانه همدم دوست‌داشتنی و همه‌جا خوش‌قیافه است. از قدیمی‌ترین نژادهای شکاری بریتانیاست.
ولشی‌ها بین ۴۳ تا ۴۸ سانتی‌متر قد دارند و طرفدارانشان آنها را «اندازهٔ دم‌دستی» می‌نامند: بزرگ‌تر و قوی‌تر از کوکر اسپانیل و کوچک‌تر از انگلیش اسپرینگر.
دو ویژگی ولشی را از اسپانیل‌های دیگر متمایز می‌کند: سری مخروطی و منحصربه‌فرد و پوششی چشمگیر با لکه‌های سرخ و سفید. این پوشش تنها زیبایی نیست؛ لباسی ضدآب، ضدآب‌وهوا و ضدخار است که ولشی را در هر آب‌وهوا و زمینی همه‌فن‌حریف می‌کند.
غذای باکیفیت، تجاری یا خانگی با نظارت دامپزشک و متناسب با سن سگ مناسب است. برخی سگ‌ها مستعد چاقی‌اند، پس کالری و وزن را کنترل کنید. پاداش‌ها در آموزش مفیدند ولی زیادی‌شان چاقی می‌آورد. آب تازه همیشه در دسترس باشد و در صورت نگرانی با دامپزشک مشورت کنید.
برای زیبا ماندن پوشش سرخ و سفید، ولشی دست‌کم هفته‌ای یک بار آراستن می‌خواهد. برس نرم و برای باز کردن گره‌ها برس اسلیکر یا شانهٔ فلزی مناسب است. ناخن‌ها هر سه تا چهار هفته کوتاه شوند و هر یک ماه یک بار با شامپوی ملایم مخصوص سگ حمام پوست و مو را سالم نگه می‌دارد.
ولش اسپرینگرها پرانرژی‌اند و وقتی ورزش و وقت کافی با خانواده دارند شادترند. بازی در حیاط محصور یا پیاده‌روی‌های طولانی روزانه خوب است. تعامل با انسان کلید شادی ولشی است. این نژاد برای افراد فعال و خانواده‌هایی که همدمی مهربان می‌خواهند انتخاب عالی است.
طبق استاندارد نژاد، ولش اسپرینگر نسبت به غریبه‌ها «کم‌حرف و محتاط» است، که به معنی ترسو یا خجالتی بودن نیست. اجتماعی‌سازی زودهنگام و کلاس توله ضروری است. به یاد داشته باشید او سگ شکاری است و تعقیب پرنده و پستانداران کوچک در ذاتش است، هرچند بیشتر توله‌ها زود احترام گربه یا سگ دیگر را یاد می‌گیرند. حیاط محصور بهترین است. ولشی در شکار و رشته‌هایی مثل اطاعت، ردیابی، چابکی و رالی می‌درخشد.
ولش اسپرینگر اسپانیل‌ها عموماً سالم‌اند و پرورش‌دهندگان مسئول آنها را از نظر دیسپلازی لگن و آرنج، تیروئیدیت خودایمنی و بیماری‌های چشم بررسی می‌کنند. گوش‌ها را مرتب از نظر عفونت وارسی کنید و دندان‌ها را مکرر با خمیردندان مخصوص سگ مسواک بزنید. مراجعهٔ منظم به دامپزشک و کنترل انگل به عمر طولانی و سالم او کمک می‌کند.
سگی جذاب و با اندازهٔ مناسب، قوی اما نه زمخت، جمع‌وجور و غیر پابلند که برای کار سخت و استقامت ساخته شده است. باید در شرایط کاری و عضلانی سخت نمایش داده شود و پوشش‌اش برای محافظت کافی ولی نه آنقدر زیاد که مانع کار شود.
سر ولش منحصربه‌فرد است و نباید شبیه اسپانیل‌های دیگر باشد؛ تعادل کلی مهم‌ترین است. جمجمه با طول متوسط، کمی گنبدی با شکاف پیشانی مشخص است. چشم‌ها بیضی، قهوه‌ای تیره تا متوسط و با حالتی نرم‌اند و چشم زرد یا خشن به‌شدت ایراد است. گوش‌ها کوچک، برگ‌مانند و کمی پرمو هستند.
گردن بلند، کمی قوسی و تمیز است و روی شانه‌های بلند و مایل قرار دارد. خط پشت صاف، کمر کمی قوسی و عضلانی و قفسه سینه پیشروی و عضلانی با دنده‌های خوب گرد است که تا آرنج می‌رسد.
کتف و بازو تقریباً هم‌اندازه‌اند و آرنج زیر بلندترین نقطهٔ کتف قرار می‌گیرد. ساعدها با طول متوسط، صاف و با پرموی مختصرند.
موی طبیعی صاف، تخت و نرم است و هرگز زبر یا موج‌دار نیست. به اندازه‌ای متراکم است که ضدآب، ضدخار و ضدآب‌وهوا باشد. پشت دست‌ها، ران‌ها، سینه و زیر شکم کمی پرمو و گوش‌ها و دم کم‌پرمو هستند.
پاهای عقب قوی، عضلانی و استخوان‌دار اما نه زمخت‌اند. از نیم‌رخ ران‌ها پهن و ران دوم رشدیافته است و زاویه‌بندی با شانه هماهنگ است.
به گفتهٔ کارشناسان، ولشی‌ها قدیمی‌ترین اسپانیل‌های بریتانیا و از نوادگان اسپانیل‌های اولیهٔ شبه‌جزیرهٔ ایبری هستند (واژهٔ «اسپانیل» از «اسپانیایی» آمده است). اینکه این سگ‌ها در روزگار باستان چگونه از اسپانیا به ولز رسیدند یکی از رازهای گمشده در مه تاریخ است، اما سگ‌های شبیه ولشی در هنر و ادبیات بریتانیا تا حدود ۲۵۰ سال پیش از میلاد دیده می‌شوند. ولش و انگلیش اسپرینگر در اوایل دههٔ ۱۹۰۰ دو نژاد جداگانه شدند.
تجربه خود را با سایر دوستان پت‌راید به اشتراک بگذارید.
