براکو ایتالیانو از قدیمی‌ترین نژادهای پوینتر است؛ سگی شکاری همه‌کاره که در خانه آرام و مهربان و در میدان خستگی‌ناپذیر است.
براکو ایتالیانو سگی سخت‌کوش و سازگار با انواع شکار، قابل‌اعتماد، باهوش، آرام و آموزش‌پذیر است. ظاهری قدرتمند با اندام لاغر، ماهیچه‌های خوب‌رشدیافته و سری حکاکی‌شده دارد. در انگلیسی به او «پوینتر ایتالیایی» می‌گویند.
این نژاد در دهه ۱۹۹۰ به آمریکا آمد و به میراث خود به‌عنوان سگ شکاری همه‌کاره وفادار مانده است. بیشتر با خانواده‌هایی مناسب است که از توانایی شکارش استفاده کنند یا به او فعالیت و کار بدهند.
براکو ایتالیانو با غذای باکیفیت، چه آماده و چه خانگی با نظر دامپزشک، خوب رشد می‌کند و جیره باید با سن او متناسب باشد. برخی سگ‌ها مستعد چاقی‌اند، پس کالری و وزن را زیر نظر داشته باشید و در پاداش‌دادن زیاده‌روی نکنید. آب تمیز همیشه در دسترس باشد.
آراستن براکو آسان است. پوشش کوتاه او نیاز به مراقبت کمی دارد و گوش‌های بلندش به تمیزکردن منظم برای کاهش خطر عفونت نیاز دارند. گاه‌به‌گاه حمام او را تمیز نگه می‌دارد. ناخن‌ها را مرتب با ناخن‌گیر یا سوهان برقی کوتاه کنید تا رشد زیاد، شکستگی و ترک نداشته باشد و دندان‌ها را مرتب مسواک بزنید.
براکو نژادی با انرژی متوسط تا زیاد است که هر روز تحرک و تحریک ذهنی می‌خواهد. این کار با دویدن آزاد در فضای امن و محصور یا برنامه‌هایی مثل دویدن روزانه ممکن است. دست‌کم ۳۰ دقیقه ورزش در روز لازم است و بیشتر بهتر است. برای شادی، هر روز زمانی با خانواده برای آموزش یا بازی لازم دارد.
براکو مربی آرام و صبور می‌خواهد که ملایم اما قاطع باشد. این نژاد کمی مستقل است، اما بیشتر مشتاق راضی‌کردن است و با دیدن خوشحالی شما ذوق می‌کند. بیشتر به خانه‌ای می‌خورد که از توانایی شکارش استفاده کند و کاری به او بدهد. در غیر این صورت، آموزش ورزش‌های سگ مثل چابکی، فرمانبری و رالی نیز راهی عالی برای تحریک جسمی و ذهنی اوست.
براکو نژادی کلاً سالم است و پرورش‌دهندگان مسئول آن‌ها را از نظر دیسپلازی مفصل ران و آرنج، ناهنجاری‌های چشم مثل انتروپیون، اکتروپیون و آب‌مروارید و بیماری کلیه آمیلوئیدوز غربالگری می‌کنند. برای پرهیز از فشار بر اسکلت در حال رشد، توله‌ها باید غذای متعادل بخورند و تا یک‌سالگی روی سطوح سخت مثل بتن ندوند یا تمرین پرضربه تکراری نکنند. گوش‌های بلند و آویزان را برای عفونت بررسی کنید و یک یا دو بار در هفته با شوینده توصیه‌شده دامپزشک تمیز و خشک نگه دارید.
ساختاری قوی و هماهنگ با ظاهری قدرتمند. اندام لاغر، ماهیچه‌های خوب‌رشدیافته و سری حکاکی‌شده مشخص‌ترین ویژگی‌هاست. طول بدن برابر یا اندکی بیش از قد است.
زاویه‌دار و باریک؛ طول جمجمه و پوزه برابر است. بینی درشت با سوراخ‌های باز و رنگ صورتی تا قهوه‌ای. چشم‌ها نیمه‌جانبی با حالتی نرم و گوش‌ها بلند و می‌رسد به نوک بینی.
گردن قدرتمند و مخروطی با غبغب نرم. کمر عضلانی، کپل بلند و پهن و سینه پهن و عمیق تا آرنج. دم ضخیم در ریشه، صاف و موی کوتاه.
حرکت بسیار آزاد، شانه قوی، بلند و شیب‌دار و ساعد صاف و محکم. پنجه‌ها بیضی‌شکل، قوس‌دار و با انگشتان جمع و ناخن‌هایی خمیده به سمت زمین.
ران بلند، موازی و عضلانی، زانو با زاویه خوب و مچ پهن. پنجه‌های عقب مثل جلوست و ناخن زائد دارند اما نبودنش ایراد نیست.
موی کوتاه، متراکم و براق، روی سر، گوش و جلوی پاها نازک‌تر. رنگ‌ها سفید، سفید با لکه نارنجی یا کهربایی، سفید با لکه قهوه‌ای، و رون نارنجی یا کبدی است.
براکو ایتالیانو را قدیمی‌ترین پوینتر اروپایی نامیده‌اند و تاریخش به قرن چهارم یا پنجم پیش از میلاد می‌رسد. اصل دقیق نیاکانش معلوم نیست، اما معمولاً پذیرفته شده که از آمیزش سگوجو ایتالیانو با ماستیف آسیایی منقرض‌شده پدید آمده است. نژاد در شمال ایتالیا با دو گونه شکل گرفت: گونه سفید و نارنجی پیه‌مونت و گونه خاکستری-قهوه‌ای لمباردی. در قرون وسطی اشراف ایتالیایی این سگ را به سراسر جهان قدیم صادر کردند و اوج محبوبیتش در رنسانس بود. اما در پایان دهه ۱۸۰۰ آمیزش با سگ‌های شکاری و پرورش ضعیف نژاد را به آستانه انقراض رساند. در دهه ۱۹۲۰ تصمیم گرفتند دو گونه را برای حفظ تنوع ژنتیکی یکی کنند.
در ۱۹۴۹ باشگاه دوستداران براکو ایتالیانو در ایتالیا تأسیس شد. نژاد در اواخر دهه ۱۹۸۰ به بریتانیا و حدود ۱۹۹۴ به آمریکا رسید. در ۲۰۰۱ در خدمات پایه باشگاه کنل آمریکا پذیرفته شد و باشگاه نژاد در آمریکا در ۲۰۰۷ تأسیس شد.
تجربه خود را با سایر دوستان پت‌راید به اشتراک بگذارید.
