ولفهاند ایرلندی بلندقدترین نژاد سگهاست؛ آرام، باوقار و مهربان. این شکارچی بزرگشکار دلاور در گذشته، امروز از آرامترین و سازگارترین همراهان خانواده است.
ولفهاند ایرلندی سگ شکاری عظیم و عضلانی با ساختاری برازنده، شبیه به تازی کلاسیک است که توان سرعت زیاد در تاخت را دارد. نر او تقریباً ۹۰ سانتیمتر قد و تا ۸۰ کیلوگرم وزن دارد و مادهها کوچکتر ولی همچنان بسیار بزرگ هستند. پشم زبر و سخت او رنگهای گوناگون دارد: سفید، خاکستری، ببری، قرمز، سیاه و فاون.
او برای نگهبان تهاجمی بودن بیش از حد آرام است، اما همان دیدن او مزاحمان را دور میکند. معمولاً با بچهها صبور است، هرچند سگی به این بزرگی باید نزد کودکان کوچک زیر نظر باشد. نگهداری از این سگ غولپیکر تجربهای خاص و ارزشمند است، اما تعهدی به بزرگی خود سگ میطلبد.
غذای باکیفیت متناسب با سن (توله، بالغ یا سالمند) و ترجیحاً مخصوص نژادهای بزرگ همه مواد مورد نیاز او را تأمین میکند. به دلیل خطر نفخ، ورزش شدید قبل و بعد از غذا توصیه نمیشود. اگر درباره وزن، رژیم یا برنامه غذایی نگرانی دارید، با پرورشدهنده و دامپزشک مشورت کنید.
ولفهاند ایرلندی پشم دولایه دارد: لایه بیرونی زبر و سیممانند روی زیرپشم نرم. در تمام سال میریزد اما نه بیش از حد. برسکشی کامل هفتهای یک بار آلودگی و موهای ریخته را میبرد. برخلاف بسیاری از نژادهای دولایه، پشم او در فصل مشخصی کاملاً نمیریزد. ناخنها باید مرتب کوتاه شود چون ناخن بلند دردناک است و راهرفتن و دویدن را دشوار میکند.
ولفهاندها در تمام عمر به ورزش نیاز دارند. چون غریزه شکار و تعقیب قوی دارند، فقط در محوطههای کاملاً محصور باید رها شوند و هر پیادهروی باید با بند باشد. بزرگسالان اگر اجازه دهند میتوانند تنبل شوند، اما ورزش منظم مثل پیادهروی طولانی یا بازی آنها را از نظر جسمی و ذهنی سالم نگه میدارد. خانهای با محوطه محصور بزرگ لازم است. ردیابی، چابکی و تعقیب طعمه مصنوعی هم برایشان مناسب است.
تولههای ولفهاند ۱۸ ماه یا بیشتر طول میکشد تا بالغ شوند و اگر مدت طولانی تنها بمانند ممکن است بسیار مخرب شوند و به خود آسیب بزنند. تولهها باید به بازی آزاد مناسب سن دسترسی داشته باشند، اما نه با سگهای بزرگسال و بدون ورزش اجباری. اجتماعیسازی زودهنگام و کلاس تولهگی (فقط با روش مثبت) توصیه میشود. ولفهاندها باهوش هستند و سریع یاد میگیرند. آنها دوستدار حضور صاحبشان هستند و حساسیتشان آنها را برای کار درمانی مناسب میکند.
مانند دیگر نژادهای بزرگ با سینه عمیق، ولفهاند ممکن است دچار نفخ شود، یعنی ورم ناگهانی و تهدیدکننده زندگی شکم، و صاحبان باید علائم و اقدامات لازم را بدانند. پرورشدهندگان مسئول سگهای مولد را از نظر مشکلات سلامت و ژنتیکی مانند ذاتالریه، بیماری قلبی، برخی سرطانها و شانت کبدی غربالگری میکنند. معاینه سالانه ترجیحاً توسط دامپزشکی آشنا با سگهای شکاری تیزپا توصیه میشود و باید نوار قلب را هم شامل شود.
عظیمجثه و پرابهت، با ترکیب قدرت و سرعت و دید تیز. بلندترین و بزرگترین سگ تاختزن، شبیه تازی با پشم زبر، عضلانی و قوی اما برازنده. حرکت آسان و فعال، سر و گردن بالا و دم با خمیدگی ملایم رو به بالا.
بلند، با استخوانهای پیشانی کمی برجسته و فرورفتگی اندک بین چشمها. جمجمه چندان پهن نیست. پوزه بلند و بهطور متوسط نوکتیز. گوشها کوچک و مثل تازی حمل میشوند.
گردن نسبتاً بلند، بسیار قوی، عضلانی و خمیده بدون غبغب یا پوست شل. سینه بسیار عمیق و جلو سینه پهن. پشت بلندتر از کوتاه و کمر قوسدار.
شانهها عضلانی و شیبدار که پهنای سینه را میسازند. آرنجها زیر بدن و نه به داخل و نه بیرون. ساعد عضلانی و کل پا قوی و کاملاً صاف.
زبر و سخت روی بدن، پاها و سر، بهویژه سیممانند و بلند روی چشمها و زیر فک.
رانهای عضلانی و ران دوم بلند و قوی مثل تازی، مچها خوب پایینآمده و نه به داخل و نه به بیرون. پنجهها نسبتاً بزرگ و گرد، انگشتان قوسی و جمع و ناخنها بسیار قوی و خمیده.
تاریخ طولانی ولفهاند به دوران باستان برمیگردد و در طول قرنها با افسانه و اسطوره درآمیخته است. آنچه با اطمینان میتوان گفت این است که با آمیزش سگهای بزرگ بومی بریتانیا و سگهای شکاری خاورمیانهای ایجاد شدند. وقتی رومیان به جزایر بریتانیا رسیدند، سگهای غولپیکر ایرلند از قدیم وجود داشتند. در سال ۳۹۱ میلادی کنسول روم هفت سگ از این نوع هدیه گرفت که «تمام رم با شگفتی به آنها نگاه کرد». آنها برای شکار گوزن غولپیکر ایرلندی و بعدها گرگها به کار رفتند. در اواخر دهه ۱۷۰۰ که گرگها منقرض شدند، ولفهاندها شغل خود را از دست دادند و تقریباً نابود شدند. در سال ۱۸۶۲ کاپیتان جورج آگوستوس گراهام، افسر ارتش بریتانیا، به جستوجوی نمونههای باقیمانده پرداخت و عمر خود را صرف حفظ و استانداردسازی این نژاد کرد.
تجربه خود را با سایر دوستان پتراید به اشتراک بگذارید.


