ولپینو ایتالیانو سگی کوچک، سفیدپوش و متنوع‌خوی است که عاشق دویدن و چابکی است، ولی بعد از بازی ترجیح می‌دهد تمام روز روی دامن صاحبش بخوابد. این نژاد وفادار، پرانرژی و مهربان است.
ولپینی‌ها از روزگار باستان وجود داشته‌اند و زمانی که ایتالیایی‌ها به این نژاد بی‌علاقه شدند، تقریباً منقرض شدند. پرورش‌دهندگان سگ اسکیمو آمریکایی ولپینو را با اسکیمو آمیختند تا نوع اسباب‌بازی‌اندازهٔ آن را بسازند. در دههٔ ۱۹۶۰ پرورش‌دهندگان ایتالیایی دوباره به آن علاقه نشان دادند و نژاد جان تازه گرفت.
ولپینو سگی کوچک با پوشش سفید و پرپشت است که هم از دویدن و ورزش چابکی لذت می‌برد و هم همدمی آرام در خانه است. برای خانواده‌هایی که وقت و علاقه برای همراهی نزدیک با یک سگ کوچک دارند مناسب است.
غذای باکیفیت، چه تجاری و چه خانگی با نظارت دامپزشک، متناسب با سن سگ مناسب است. برخی سگ‌ها مستعد چاقی‌اند، پس کالری و وزن را کنترل کنید و پاداش‌های آموزشی را زیاد نکنید. بدانید کدام غذاهای انسانی برای سگ بی‌خطرند و کدام نه. آب تازه همیشه در دسترس باشد.
پوشش سفید، پرپشت و دولایهٔ ولپینو (زیرپشم کوتاه و متراکم با موی رویی بلندتر) به‌طرز شگفت‌انگیزی تمیز می‌ماند. دو تا سه بار برس‌کشی کامل در هفته موهای مرده را پیش از ریزش جدا می‌کند و از گره‌خوردگی جلوگیری می‌کند. گاهی حمام اشکالی ندارد، اما بیش از یک بار در چند ماه پوست را خشک و تحریک‌شده می‌کند. ناخن‌ها را هم مرتب کوتاه کنید.
ولپینو سگی پرانرژی، تیز و کنجکاو است و به ورزش و چالش ذهنی زیاد نیاز دارد. ولپینویی که تنها بماند یا ورزش کافی نکند به‌سرعت مخرب می‌شود. حیاط محصور امن و اسباب‌بازی‌های متنوع کمک می‌کند. او را تمام روز تنها در حیاط رها نکنید؛ با وجود پوشش گرم، سگی خانگی است و با آدم‌هایش پیوند قوی دارد و در تعامل با آنها شاد است.
ولپینی‌ها برای یک تکه خوراکی هر کاری می‌کنند و ۱۰ تا ۱۵ دقیقه تمرکز دارند. آموزش زودهنگام همیشه خوب است، اما سگ‌های مسن‌تر هم ترفندهای تازه یاد می‌گیرند. جلسات کوتاه و پاداش‌محور بهترین نتیجه را می‌دهد.
ولپینی‌های متولد آمریکا از والدینی هستند که از طریق OFA برای جابه‌جایی اولیهٔ عدسی چشم (PLL) آزمایش شده‌اند، ولی در ایتالیا آزمایشی انجام نمی‌شود. غدد مقعدی را به‌طور منظم تخلیه کنید. معاینهٔ منظم دامپزشکی، مراقبت از دندان و کنترل انگل را فراموش نکنید.
ولپینو ایتالیانو نیای مشترکی با اسپیتز آلمانی دارد؛ خویشاوند آن است، نه نسل‌اش. این سگ‌ها از دیرباز در ایتالیا پرورش یافته‌اند و هم در کاخ اشراف و هم در کلبهٔ مردم عادی به‌خاطر هوشیاری و غریزهٔ نگهبانی‌شان ارزشمند بودند. نقاشان نامدار ایتالیایی مانند میکل‌آنژ، آندره‌آ وروکیو و ویتوره کارپاچو این سگ‌ها را در آثارشان نشان داده‌اند. در قرن هجدهم ولپینی‌ها همراه خستگی‌ناپذیر ارابه‌رانان توسکانی و لاتزیو بودند و با پارس بلند حضور غریبه‌ها را در جاده‌ها اعلام می‌کردند.
تجربه خود را با سایر دوستان پت‌راید به اشتراک بگذارید.
