تازی ترانسیلوانیایی سگ شکاری قدیمی مجارستان است؛ نژادی خوش‌اخلاق، شجاع و مقاوم که در کوهستان‌های کارپات پرورش یافته و در عین آرامش، مصمم و سرزنده است.
تازی ترانسیلوانیایی (ارده‌لی کوپو) سگی شکاری و باستانی از مجارستان است که اقلیم و زمین سخت منطقه و شرایط شکار شکل‌دهنده‌اش بوده‌اند. جثه‌ای متوسط، بدنی ورزیده، لاغر و عضلانی و حرکتی متعادل و برازنده دارد و ظاهرش نجابت و هماهنگی را نشان می‌دهد. این نژاد در شکار، به‌تنهایی یا گروهی، صدایی بلند و طنین‌دار دارد که جهت شکار را نشان می‌دهد.
طبع او اساساً آرام و متعادل، اما مصمم و پرانرژی است و به‌خوبی با شرایط سازگار می‌شود. روحیه بازیگوش و دوستانه‌اش او را به همراهی مناسب برای خانواده‌ها تبدیل می‌کند و هم در آپارتمان و هم در خانه ویلایی قابل نگهداری است. شجاعت و وفاداری‌اش او را نگهبان خوبی می‌کند، اما چون شکارچی است، به خانواده‌ای فعال و باتجربه نیاز دارد.
غذای باکیفیت، چه تجاری و چه خانگی با نظارت و تأیید دامپزشک، برای این نژاد مناسب است. جیره باید با سن سگ (توله، بالغ یا سالمند) هماهنگ باشد. برخی سگ‌ها مستعد اضافه وزن‌اند، پس کالری دریافتی و وزن را زیر نظر بگیرید و در دادن تشویقی‌ها زیاده‌روی نکنید. آب تمیز و تازه همیشه در دسترس باشد.
موی کوتاه این نژاد مراقبت ویژه‌ای نمی‌خواهد. هفته‌ای یک بار برس زدن با برس مو‌سفت کافی است و موهای بلند و شل‌شده را می‌توان با دستکش لاستیکی جدا کرد. ناخن‌های محکم و سریع‌الرشد را مرتب کوتاه کنید تا شکسته یا ترک‌خورده نشوند. گوش‌ها را گاه‌به‌گاه بررسی کنید تا جرم و آلودگی باعث عفونت نشود و در صورت نیاز دندان‌ها را مسواک بزنید.
تازی ترانسیلوانیایی نژادی بسیار فعال است و روزانه دست‌کم یک ساعت پیاده‌روی یا دویدن لازم دارد. میل او به تعقیب شکار ممکن است از وابستگی‌اش به صاحبش قوی‌تر باشد، بنابراین رها کردن بدون قلاده توصیه نمی‌شود و بازی آزاد فقط در محوطه‌های کاملاً محصور مناسب است. ورزش‌هایی مانند چابکی و اطاعت نیز راه خوبی برای تخلیه انرژی او هستند.
این سگ پیش از هر چیز شکارچی است و به‌سختی در برابر غرایز قدیمی‌اش مقاومت می‌کند، پس آموزش درست او اهمیت زیادی دارد. صبر و پشتکار لازم است؛ او آن‌قدر فهمیده است که بفهمد از او چه می‌خواهید، اما ممکن است با آن موافق نباشد. آموزش باید ثابت و روشن باشد، اما جلسه‌ها طولانی نشوند. روش‌های سخت‌گیرانه توصیه نمی‌شود.
بیشتر تازی‌های ترانسیلوانیایی سگ‌هایی سالم‌اند، هرچند ممکن است برخی از آن‌ها در طول زندگی با مشکلات سلامتی روبه‌رو شوند. بهتر است سگ را از پرورش‌دهنده‌ای مسئول تهیه کنید تا درباره مسائل سلامتی خاص این نژاد اطلاعات لازم را بگیرید.
این نژاد کهن مجارستانی در سده‌های میانه به اوج رسید و سگ شکار محبوب اشراف بود. با پیشرفت کشاورزی و جنگل‌داری، به جنگل‌های بی‌راه کوه‌های کارپات عقب رانده شد. در اثر شرایط گوناگون زمین، دو گونه پابلند و پاکوتاه پدید آمد؛ گونه پابلند برای شکار شکارهای بزرگ مانند گاومیش، بعدها خرس، گراز و سیاه‌گوش و گونه پاکوتاه برای شکار روباه، خرگوش و بز کوهی به کار می‌رفت. در آغاز سده بیستم این نژاد تقریباً منقرض شد. پرورش هدفمند از سال ۱۹۶۸ دوباره آغاز شد و امروز شمار قابل‌توجهی سگ پابلند در مجارستان و رومانی وجود دارد، اما گونه پاکوتاه از بین رفته است.
تجربه خود را با سایر دوستان پت‌راید به اشتراک بگذارید.
