دوگ دو بوردو کهنترین نژاد سگ فرانسوی و ماستیفی تنومند با پوشش فاون است که به وفاداری، محبت و حس محافظت از خانواده معروف است.
دوگ دو بوردو سگ نگهبان عظیمالجثه و بسیار قدرتمندی از خانواده ماستیفهاست. نرها میتوانند حدود ۶۸ سانتیمتر قد و ۵۰ کیلوگرم وزن داشته باشند. پوشش کوتاه و جذابش به رنگ فاون غنی است. سر بزرگ و چروکیده با فک زیرین جلوتر از فک بالا، چشمهای بیانگر و پیشانی پرچین دارد و نسبت به بدن، بزرگترین سر در جهان سگهاست. بدنش تنومند و نزدیک به زمین است، اما در لحظه نیاز مثل شیر حرکت میکند.
دوگهای با مزاج درست، موجوداتی شیرین و حساساند و به عزیزان در هر سنی وفادارند. با این حال لجباز هستند و اگر در تولهگی آموزش جدی نبینند بر صاحب خود مسلط میشوند؛ پیدا کردن پرورشدهنده مسئول بسیار مهم است.
غذای باکیفیت متناسب با سن (توله، بالغ یا سالمند) بدهید. بعضی از این سگها مستعد اضافهوزناند، پس کالری و وزن را زیر نظر داشته باشید. باقیمانده سفره را کم یا اصلاً ندهید و بهویژه از استخوان پخته و غذاهای پرچرب پرهیز کنید. اگر درباره وزن یا رژیم نگرانی دارید با دامپزشک مشورت کنید.
این نژاد به آبریزش دهان زیاد مشهور است و چینهای صورتش دستکم هفتهای یک بار و گاهی هر روز باید تمیز و خشک شود. دستکم هفتهای یک بار گوشها را پاک کنید و برای آلودگی یا عفونت بررسی کنید. ناخنها را ماهانه کوتاه کنید و هر چهار هفته یک حمام کامل بدهید. بین حمامها، پاک کردن با حوله مرطوب او را تمیز نگه میدارد. موی کوتاهش در تمام سال میریزد و برس لاستیکی یا شانه ریزش، موهای افتاده را کم میکند.
برای جلوگیری از فشار بر استخوانها و مفاصل در حال رشد، توله باید تا حدود ۱۸ ماهگی فقط ورزش کمفشار انجام دهد، خسته نشود و از پله بالا و پایین ندود یا از سطح بلندتر از پشتش نپرد. شنا برای همه سنین عالی است. دوگ بالغ میتواند فعالیت سنگینتر هم داشته باشد، از جمله کشیدن گاری.
اجتماعیسازی و آموزش اطاعت زودهنگام کاملاً ضروری است. این نژاد حساس است و به اعتماد نیاز دارد، پس از مربی خشن و روشهای سختگیرانه پرهیز کنید. انضباط باید قاطع و ثابت اما بدون خشونت باشد؛ نگهداری از این نژاد برای افراد ترسو یا بسیار پرمشغله مناسب نیست.
نفخ معده یا پیچخوردگی آن در دوگ دو بوردو نگرانی جدی است و صاحبان باید نشانهها و اقدام لازم را بشناسند. بیماریهای دیگر مورد توجه شامل:
پرورشدهنده مسئول سگهای مولد را غربال میکند. مانند همه نژادها، گوشها را مرتب برای نشانههای عفونت بررسی کنید و دندانها را زیاد مسواک بزنید.
یکی از کهنترین نژادهای فرانسوی، از نوع مولوسی با پوزه کوتاه. سگی بسیار نیرومند با بدنی عضلانی اما هماهنگ و نزدیک به زمین. سر عظیم و متناسب ویژگی مهم نژاد است و حالت جدی و اندام تنومند و ورزشی او را باشکوه میکند.
سر بزرگ، زاویهدار، پهن و نسبتاً کوتاه، از بالا و روبرو ذوزنقهای. چشمها بیضی و دور از هم با نگاهی صریح، به رنگ فندقی تا قهوهای تیره. گوشها کوچک نسبت به جمجمه، کمی تیرهتر از پوشش، بالا نشسته و بدون آویزان بودن بیجان.
گردن بسیار قوی، عضلانی و تقریباً استوانهای با پوست شل و غبغب مشخص. پشت پهن و عضلانی، جدوگاه برجسته، سینه قدرتمند، عمیق و پهن که پایینتر از آرنج میآید و شکم کمی جمع.
استخوانبندی محکم و پاهای بسیار عضلانی. کتف قوی با شیب حدود ۴۵ درجه، آرنجها در امتداد بدن، ساعدها از روبرو صاف یا اندکی به داخل و از نیمرخ عمودی.
موی نرم، کوتاه و لطیف؛ پوست ضخیم و بهاندازه کافی شل.
پاهای نیرومند با استخوانبندی قوی و زاویهبندی مناسب؛ از پشت موازی و عمودی و اندکی باریکتر از اندام جلو. رانها پرعضله، مچ کوتاه و رگدار و بدون ناخن اضافه.
تاریخ این نژاد چنان به دوران باستان برمیگردد که مبدأ دقیقش مشخص نیست. یک نظریه آن را نژادی بومی فرانسه میداند و نظریههای دیگر ماستیف، ماستیف ناپلی، ماستیف تبتی و سگهای مولوسی یونانی را از اجداد نزدیکش میشمارند. روایتی رایج میگوید سپاهیان ژولیوس سزار در قرن اول پیش از میلاد این سگهای عظیم را به گل (فرانسه امروزی) آوردند و رومیان از آنها در جنگ و مبارزه استفاده میکردند.
در طول تاریخ از آنها برای شکار، کشیدن بار و نگهبانی استفاده شد و در اواخر قرن هجدهم نگهبان املاک اشراف بودند. پس از انقلاب فرانسه به گلهرانی و کار برای قصابان روی آوردند و لقب «سگ قصاب» گرفتند. تا پیش از فیلم «ترنر و هوچ» در سال ۱۹۸۹ این نژاد بیرون از فرانسه تقریباً ناشناخته بود.
تجربه خود را با سایر دوستان پتراید به اشتراک بگذارید.