تورنیاک سگی آرام، دوستانه، شجاع و باهوش با وقار و اعتمادبهنفس بالاست. او نگهبان سرسخت دارایی صاحبش است، به غریبهها بدگمان است و به اهل خانه بسیار مهربان و وفادار است.
تورنیاک که به آن چوپان بوسنیایی و کرواتی هم میگویند، سگی بزرگ، قدرتمند، متناسب و چابک است و بدنی تقریباً مربعی دارد. هنگام ایستادن و حرکت، قوی، هماهنگ و متعادل است و پوشش مویش بلند و ضخیم است. بر اساس بررسیها، احتمالاً از نسل تبتن ماستیف یا منطقه ایران امروزی است. این محیط، نگهبانی سالم و قوی با نیاز اندک به غذا و سرپناه پدید آورده است.
تورنیاک با آدمها دوستانه است، اما با حیوانات و سگهایی که صاحب، خانه، آغل یا گلهاش را تهدید میکنند تهاجمی میشود. کار کردن را دوست دارد و دستور صاحبش را با رغبت میپذیرد.
غذای باکیفیت و متناسب با سن (توله، بالغ یا سالمند)، چه تجاری و چه خانگی با نظارت دامپزشک، برای او مناسب است. برخی سگها مستعد چاقیاند، پس کالری و وزن را زیر نظر داشته باشید و خوراکی تشویقی را زیاد ندهید. بدانید کدام غذاهای انسانی برای سگ مجاز و کدام خطرناک است. آب تازه و تمیز همیشه در دسترس باشد.
علاوه بر آراستن هفتگی، گاهی حمام کردن او را تمیز و شاداب نگه میدارد. آراستن میتواند تجربهای دلپذیر برای تقویت پیوند میان شما و سگ باشد. ناخنهای قوی و پررشد را مرتب کوتاه کنید تا زیادی بلند نشود و نشکند. گوشها را برای جلوگیری از جرم و عفونت مرتب بررسی کنید و دندانها را هم مرتب مسواک بزنید.
بازی در حیاط (ترجیحاً محصور) و پیادهروی چند بار در روز لازم است. بازیهای داخل خانه مثل قایمباشک، دنبال توپ و یادگیری ترفند هم مفید است. شنا، کوهنوردی و آوردن توپ یا فریزبی انرژی او را تخلیه میکند. در آپارتمان، حتی پیادهروی کوتاه در راهرو در هوای بد کمک میکند. ورزشهایی مثل چابکی، اطاعت و رالی هم گزینههای خوبیاند.
تورنیاک سریع یاد میگیرد و آنچه را آموخته مدتها به یاد میسپارد و کارهای محولشده را با رغبت انجام میدهد؛ به همین دلیل آموزش او آسان است.
بیشتر تورنیاکها سگهایی سالم هستند، هرچند ممکن است برخی در زندگی با مشکلات سلامتی روبهرو شوند. با مراجعه به یک پرورشدهنده مسئول، صاحبان آینده میتوانند درباره نگرانیهای ویژه سلامت این نژاد آگاه شوند. معاینه دورهای دامپزشکی و واکسیناسیون بهموقع را فراموش نکنید.
نژاد تورنیاک بر پایه نسلهای تقریباً منقرضشده از سگهای چوپان باستانی بومی و ژنتیکی همگن بازسازی شد. سگهای اصلی در مناطق کوهستانی بوسنی و هرزگوین، کرواسی و درههای اطرافشان پراکنده بودند.
تاریخهای مهم سالهای ۱۰۶۷ و ۱۳۷۴ است که اسناد مکتوب نخستینبار نژاد بوسنیایی-هرزگوینی-کرواتی را ذکر میکنند. پژوهش درباره سابقه آن و نجات منظم از انقراض حدود سال ۱۹۷۲ همزمان در کرواسی و بوسنی و هرزگوین آغاز شد و پرورش اصیل پیوسته از سال ۱۹۷۸ شروع شد. امروز جمعیت این نژاد از سگهای اصیل انتخابشده طی نسلها در بوسنی و هرزگوین و کرواسی پراکنده است.
تجربه خود را با سایر دوستان پتراید به اشتراک بگذارید.