کروم‌فورلندر سگ همدم متوسط‌اندامی است؛ حساس، مهربان و وفادار به صاحبش. «لبخند» مخصوصی دارد و موقع سلام‌کردن عطسه می‌کند. در دو نوع مو سیم‌مانند و صاف دیده می‌شود.
کروم‌فورلندر سگی بسیار باهوش، بامزه و چابک است که عاشق بالا‌رفتن و پریدن است و در چابکی و آموزش ترفند به‌راحتی می‌درخشد، هرچند در غذا ممکن است سخت‌گیر باشد. دو نوع مو دارد: سیم‌مانند با ریش، و صاف با صورت بدون ریش و موی بلند و نرم. در آمریکای شمالی به او «کرومی» می‌گویند. قد او حدود ۳۸ تا ۴۶ سانتی‌متر و وزنش حدود ۱۰ تا ۱۶ کیلوگرم است.
این نژاد فقط برای همراهی پرورش یافته و با وجود پیشینه تریری، غریزه شکار کمی دارد. معمولاً طول‌عمر بالایی دارد و تا ۱۷ یا ۱۸ سال هم زنده می‌ماند. با کودکان و خانواده خوب است، اما بیشتر به یک نفر وابسته می‌شود؛ فرار نمی‌کند و اولین کسی است که ورود غریبه را اعلام می‌کند.
کرومی ممکن است بدغذا باشد، بنابراین غذای باکیفیت برای حفظ وزن او با توجه به فعالیت بالایش لازم است. معمولاً پرخور نیست. بهتر است دفعات وعده‌های توله و بهترین جیره بزرگسالی را با دامپزشک یا پرورش‌دهنده تعیین کنید. آب تمیز همیشه در دسترس باشد.
برای ظاهر مرتب، دست‌کندن یا آراستن منظم لازم است. بیشتر کرومی‌ها موی پرپشت و سیم‌مانندی دارند که می‌ریزد و نباید کوتاه یا تراشیده شود. تقریباً بو ندارند و خاک به‌راحتی از موی آن‌ها می‌افتد. چون این نژاد حساس است، کوتاه‌کردن ناخن را باید مرتب انجام داد تا سخت نشود.
کروم‌فورلندر فقط می‌خواهد کنار فرد موردعلاقه‌اش باشد، اما ورزش بیرونی منظم برایش ضروری است. بازی با توپ یا اسباب‌بازی را دوست دارد و پیاده‌روی طولانی در طبیعت مورد علاقه اوست. تا حدود سه‌سالگی که مفاصلش کامل رشد نکرده، نباید برای گرفتن فریزبی بپرد. این نژاد برای پارک سگ‌ها مناسب نیست، چون فقط سگ‌های آشنا را دوست دارد.
کرومی شهودی است و خوب حدس می‌زند. یاد‌دادن در سنین پایین آسان است، اما رسیدن به فعالیت‌هایی که استقلال بیشتری می‌خواهند، مثل چابکی رقابتی، به‌دلیل حساسیت نژاد چالش‌برانگیز است. صبر در آموزش او ضروری است.
کروم‌فورلندر نژادی بسیار کمیاب با ذخیره ژنتیکی کوچک است. آزمایش DNA برای هیپرکراتوز و بیماری ون‌ویلبراند وجود دارد و پرورش‌دهندگان می‌توانند ناقلان را شناسایی کنند. مشکلات خودایمنی هم در این نژاد دیده شده است.
پایش سلامت سگ در طول عمر و به‌اشتراک‌گذاری اطلاعات با پرورش‌دهنده به شناخت بهتر سلامت نژاد کمک می‌کند.
سگی متوسط‌اندام با دو نوع مو، زبر و صاف. طول بدن کمی بیشتر از ارتفاع جدوگاه است. قد حدود ۳۸ تا ۴۶ سانتی‌متر و وزن نرها حدود ۱۱ تا ۱۶ و ماده‌ها حدود ۹ تا ۱۴ کیلوگرم است.
جمجمه کمی گرد و بدون برآمدگی، استاپ مشخص، پوزه هم‌طول جمجمه و بینی ترجیحاً سیاه. چشم‌ها بیضی و قهوه‌ای تیره، گوش‌ها نیمه‌افتاده، مثلثی با نوک گرد و بسیار متحرک. گاز قیچی کامل.
گردن متوسط و کمی قوسی، خط پشت صاف و کمی بلندتر از ارتفاع، سینه نسبتاً پهن و عمیق و شکم جمع. دم قطع نمی‌شود، متوسط‌بلند است و هنگام حرکت داسی‌شکل روی پشت حمل می‌شود.
پاهای جلو از روبه‌رو صاف و عمودی هستند. شانه‌ها عضلانی و کتف نسبتاً بلند و مایل است. آرنج‌ها به بدن چسبیده‌اند و پنجه‌ها کمی قوسی با انگشتان جمع و ناخن‌های محکم هستند.
از پشت پاها صاف و عمودی‌اند. ران عضلانی و ساق عضلانی است و مچ پا عمودی و بدون ناخن اضافی. پنجه‌های عقب مانند پنجه‌های جلو هستند.
نوع زبر پرپشت و با ریش است و نوع صاف بدون ریش با پرهای روی گوش، گردن و دم. رنگ پایه سفید با لکه‌ها یا زین قهوه‌ای روشن تا تیره، و صورتی با نقاب متقارن و لکه سفید میان چشم‌ها.
در جنگ جهانی دوم بسیاری از سربازان حیوانی را به‌عنوان نماد آرامش و یادآور خانه نگه می‌داشتند. «پیتر اصلی» یک سگ تریر آمیخته بود که سربازان آمریکایی در شمال فرانسه پیدا کردند. پس از پایان جنگ، همسر یک وکیل آلمانی به نام ایلزه شلایفن‌باوم او را یافت. جفت‌گیری تصادفی او با یک فاکس‌تریر ماده به توله‌هایی یکدست انجامید و او تصمیم گرفت نژادی بسازد و نامش را از «شیارهای کج» مزارع محلی بگذارد. پس از ده سال کار، فدراسیون بین‌المللی سگ‌شناسی در سال ۱۹۵۵ این نژاد را پذیرفت. هنوز بسیار کمیاب است و بیشتر در آلمان و اروپا یافت می‌شود.
تجربه خود را با سایر دوستان پت‌راید به اشتراک بگذارید.
