پرسا کاناریو سگ مولوسر درشت‌اندام و آرام اسپانیایی است؛ نگهبان و گله‌ران گاو که نسبت به خانواده مطیع و وفادار و نسبت به غریبه‌ها بدگمان است. برای صاحبان باتجربه مناسب است.
پرسا کاناریو مولوسری نسبتاً بزرگ با نیمرخ مستقیم و ماسک سیاه است و ساختاری قوی و متناسب دارد. صدای پارسش بم و عمیق است، خلق متعادل و اعتمادبه‌نفس بالایی دارد. نسبت به اعضای خانواده مطیع و رام و بسیار وفادار به صاحبش است، اما می‌تواند به غریبه‌ها بدگمان باشد. وقتی هوشیار است، ایستادنش محکم و گوش‌به‌زنگ است.
تلفظ نام: پرسا کاناریو. به‌خاطر قدرت و خوی نگهبانی، این نژاد برای صاحبان باتجربه‌ای مناسب است که می‌توانند او را اجتماعی و آموزش دهند و فضای امن فراهم کنند.
پرسا کاناریو با غذای باکیفیت تجاری یا خانگی با تأیید دامپزشک و متناسب با سن (توله، بالغ، سالمند) خوب رشد می‌کند. برخی سگ‌ها مستعد چاقی‌اند، پس وزن و کالری را زیر نظر بگیرید و تشویقی‌ها را زیاد ندهید. آب تمیز و تازه همیشه در دسترس باشد و برای هر نگرانی با دامپزشک مشورت کنید.
علاوه بر برس‌کشیدن هفتگی، حمام گاه‌به‌گاه پرسا کاناریو را تمیز نگه می‌دارد. ناخن‌های قوی و سریع‌الرشد را با ناخن‌گیر یا سوهان مرتب کوتاه کنید تا زیاد بلند نشوند یا نشکنند. گوش‌ها را برای جلوگیری از جرم و عفونت بررسی کنید و دندان‌ها را مسواک بزنید.
بازی در حیاط (ترجیحاً حصاردار) یا پیاده‌روی چندباره در روز گزینه‌های خوبی‌اند. فعالیت‌های داخلی مثل قایم‌باشک، دنبال‌کردن توپ و یادگیری ترفندهای تازه هم کمک می‌کنند. فعالیت‌های بیرونی مثل شنا، کوه‌نوردی و آوردن توپ یا فریزبی و ورزش‌های سگی مثل اطاعت و رالی هم تخلیه‌ی انرژی خوبی‌اند.
پرسا کاناریو نژادی قدرتمند و با اراده است و برای نگهداری مطمئن به آموزش ثابت‌قدم، قاطع و در عین حال مثبت نیاز دارد. اجتماعی‌کردن زودهنگام با آدم‌ها، حیوانات و محیط‌های مختلف بسیار مهم است. آموزش اطاعت پایه از توله‌گی و رهبری آرام و روشن صاحب کمک می‌کند خلقی متعادل و قابل‌اعتماد پیدا کند.
برخی سگ‌ها ممکن است در زندگی با مشکلات سلامت مواجه شوند، اما بیشتر پرسا کاناریوها سالم‌اند. با مراجعه به پرورش‌دهنده‌ی مسئول می‌توانید درباره‌ی نگرانی‌های ویژه‌ی این نژاد اطلاعات لازم را بگیرید. برای سگ‌های درشت، کنترل وزن و معاینه‌های منظم دامپزشکی مهم است.
درباره‌ی پیدایش پرسا کاناریو («سگ شکارچی جزایر قناری») کتاب‌های تاریخی فراوانی نوشته شده است. اسناد سگ‌های اولیه به قرن‌های پانزدهم و شانزدهم برمی‌گردد. پس از فتح جزایر قناری، احتمالاً سگ‌های درشت یا از قبل آنجا بودند یا فاتحان اسپانیایی آن‌ها را آوردند. کارکرد این سگ‌ها روشن بود: نگهبانی مزرعه، کار با گاو و از میان‌بردن سگ‌های وحشی یا ولگرد. تقریباً مسلم است که سگ گاوچران ایبری (پرو د گانادو ماخورو) پایه‌ی کار بود و نژادهای اسپانیایی دیگر مثل پرسا اسپانیول و آلانو و بردینو ماخورو، سگ گله‌ی پیش از دوران اسپانیایی از جزیره‌ی فوئرتونتورا، نقش داشتند.
در دهه‌ی ۱۹۴۰ مبارزه‌ی سگ‌ها در جزایر ممنوع شد، هرچند مبارزه‌های پنهانی ادامه یافت و تعداد نژاد کاهش شدیدی پیدا کرد؛ ورود ژرمن شپرد، دوبرمن و گریت دین هم اوضاع را بدتر کرد و پرسا فقط در دست کشاورزان و چوپانان به‌عنوان نگهبان ماند. احیای نژاد در اوایل دهه‌ی ۱۹۷۰ آغاز شد و بازسازی کامل در ۱۹۸۲ با تشکیل انجمنی از پرورش‌دهندگان جزیره‌ی تنریف شروع شد.
تجربه خود را با سایر دوستان پت‌راید به اشتراک بگذارید.
