نورفولک تریر سگی کوچک، بامزه و وفادار است که با کمال میل در بغل شما می‌نشیند، اما تریری واقعی با روحیه‌ی جنگنده، اعتمادبه‌نفس، استحکام و عشق به ماجراجویی است.
نورفولک تریرها از کوچک‌ترین تریرهای کاری‌اند و قدشان از ۲۵ سانتی‌متر در جدوگاه بیشتر نمی‌شود. پوشش آن‌ها سخت، سیمی و صاف است. این نژاد با خویشاوند نزدیکش نورویچ تریر ویژگی‌های مشترک زیادی دارد؛ برای تشخیص آن‌ها به گوش‌ها نگاه کنید: گوش نورویچ ایستاده و نوک‌تیز و گوش نورفولک مرتب خم‌شده است.
نورفولک‌ها برای کار گروهی پرورش یافته‌اند و از تریر معمولی اجتماعی‌ترند، اما انرژی تریری را دارند. امروزه کمتر کسی از آن‌ها برای شکار جونده استفاده می‌کند، اما نمونه‌ی خوب در صورت فرصت بی‌باکانه آن را انجام می‌دهد. با صاحبانش پیوندی نزدیک و گاه حسود دارد، نگهبان خوبی است و مسافری سازگار، قابل‌حمل و آماده‌ی هر کاری است.
غذای باکیفیت، چه آماده و چه خانگی با نظارت دامپزشک، مناسب است و باید با سن سگ (توله، بالغ یا مسن) هماهنگ باشد. برخی سگ‌ها مستعد چاقی‌اند، پس کالری و وزن را زیر نظر بگیرید. تشویقی‌ها در آموزش مفیدند، اما زیادشان چاقی می‌آورد. غذاهای مجاز و غیرمجاز برای سگ را بشناسید و همیشه آب تمیز در دسترس باشد.
نورفولک تریر پوششی دولایه شامل رویه‌ی سخت و زیرپشم نرم دارد که بدن را در برابر گرما و سرما عایق می‌کند. کندن دستی موهای کهنه و زیرپشم اضافه باعث رشد موی تازه می‌شود. پوشش سیمی که درست با دست کنده شود، براقی و رنگ غنی زیبایی دارد. یادگرفتن این روش یا یافتن آرایشگری که آن را انجام دهد، هنگام انتخاب این نژاد نکته‌ی مهمی است.
پیاده‌روی طولانی، معاشرت و بازی با توپ با صاحب بخشی از انرژی بی‌پایان نورفولک را تخلیه می‌کند. به‌خاطر طبع فعال و غریزه‌ی شکار بسیار بالا، در بیرون باید با قلاده باشد و حیاط او حتماً محصور باشد.
نورفولک‌ها برای شکار گروهی پرورش یافته‌اند و از تریر مستقل معمولی اجتماعی‌ترند. بسیار باهوش‌اند و با خانواده پیوند نزدیک دارند، اما ممکن است مرزهای صاحب را بیازمایند؛ پس آموزش فرمان‌برداری ضروری است. غریزه‌ی شکارشان قوی است و برای حیوانات کوچک خانه مثل خرگوش هندی و همستر خطر دارند، پس نباید در جاهای غیرمحصور بدون قلاده باشند. اجتماعی‌سازی زودهنگام و کلاس توله‌ها توصیه می‌شود. نورفولک مسافری خوب است: قابل‌حمل، سازگار و آماده‌ی هر کاری.
نورفولک تریرها عموماً سگ‌های سالمی‌اند و پرورش‌دهندگان مسئول سگ‌های مولد را از نظر مشکلات قلبی، چشمی و جابه‌جایی کشکک زانو آزمایش می‌کنند. دندان‌های نورفولک را اغلب با خمیردندان مخصوص سگ مسواک بزنید. مراجعه‌ی منظم به دامپزشک برای معاینه و کنترل انگل به عمر طولانی و سالم او کمک می‌کند.
تریری سرسخت و مقاوم با گوش‌های افتاده‌ی بیانگر، یکی از کوچک‌ترین تریرهای کاری. فعال، جمع‌وجور و روان‌حرکت با استخوان‌بندی خوب و پوششی طبیعی و مقاوم در برابر هوا. زخم‌های افتخاری قابل قبول است.
چشم‌ها کوچک، تیره و بیضی با لبه‌ی سیاه و گوش‌ها کوچک و مرتب افتاده، چسبیده به گونه و V شکل. جمجمه پهن و کمی گرد، پوزه قوی و گوه‌ای، فک قوی و گاز قیچی‌ای با دندان‌های درشت.
گردن متوسط و قوی، خط پشت تراز، سینه پهن، دنده‌ها خوش‌فنر و کمر قوی. دم متوسط (کوتاه‌شده) و صاف و بالا نشسته، نه به شکل دم سنجابی.
شانه‌های خوب خوابیده و آرنج‌های نزدیک دنده‌ها. پاهای کوتاه و قدرتمند و صاف تا حدی که برای تریر کنده‌کار مناسب است. پنجه‌ها گرد با کف‌های ضخیم و ناخن‌های سیاه قوی.
سخت، سیمی و صاف، حدود ۴ تا ۵ سانتی‌متر، چسبیده به بدن با زیرپشم مشخص. یال گردن و شانه بلندتر است. کمی مرتب‌سازی لازم است، اما شکل‌دهی شدید باید جریمه شود.
پهن با ران‌های عضلانی و قوی و زانوی مناسب. مچ‌ها خوب پایین‌اند و از پشت صاف دیده می‌شوند. پنجه‌ها مانند جلو است.
فرانک «رایدراف» جونز، پرورش‌دهنده‌ی سگ و اسب‌دار انگلیسی در اوایل قرن بیستم، تریرهای کوچک قرمز را برای شکار موش و بیرون راندن روباه پرورش داد. در ابتدا نورویچ (گوش ایستاده) و نورفولک (گوش افتاده) یک نژاد به شمار می‌رفتند و هر دو را نورویچ تریر یا گاهی تریر جونز می‌نامیدند.
به‌تدریج دو نوع از هم جدا شدند. در ۱۹۶۴ پس از بحث‌های فراوان، کلوپ کنل انگلستان نورفولک را نژادی جدا شناخت. کلوپ کنل کانادا در ۱۹۷۷ و دو سال بعد AKC نیز آن‌ها را جدا ثبت کرد. نام هر دو نژاد به زادگاهشان، شهر نورویچ در شهرستان نورفولک در شرق انگلستان اشاره دارد. تریرهای قدیمی‌تری مانند بوردر، کیرن و گلن آو ایمال در پیدایش این نژاد نقش داشته‌اند.
تجربه خود را با سایر دوستان پت‌راید به اشتراک بگذارید.
