درور سگ شکاری سوئدی با پاهای کوتاه و بدن بلند است؛ نیرومند، مهربان، بازیگوش و سازگار که در شکار گوزن و رام کردن آهو بسیار ماهر است.
درور بیشتر قوی و مقاوم است تا ظریف و تندرو. حرکتش مغرورانه است، عضلات خوبی دارد و ظاهری چابک. این نژاد در اوایل قرن بیستم در سوئد پدید آمد. شکار گوزن در آن زمینها و محل گلهها دشوار بود و شکارچیان دریافتند که این سگ پاکوتاه و تنهبلند میتواند گوزن را در مسافتهای طولانی و زمین ناهموار به سمت آنها براند.
درور شکارچی دقیق و آرام است که هرگز پرخاشگر، عصبی یا خجالتی نیست. با دیگر سگها خوب کنار میآید و در گروه عالی است. در بیشتر شرایط زندگی راضی است اما هنگام هشدار دادن یا بازی پرسروصدا میشود.
درور را با غذایی تغذیه کنید که با نیازهای گوارشیاش در مراحل مختلف زندگی سازگار باشد. او نژادی با جثه متوسط است. بهترین راه برای تعیین تعداد وعدههای تولهگی و رژیم مناسب بزرگسالی، مشورت با دامپزشک یا پرورشدهنده است. آب تمیز و تازه همیشه در دسترس باشد.
موی کوتاه و زبر درور بهراحتی نگهداری میشود. اگرچه کمی میریزد، او واقعاً نژادی «بشوی و بپوش» است. حمام گاهبهگاه او را تمیز و زیبا نگه میدارد. در صورت نیاز ناخنها را با ناخنگیر یا سنباده کوتاه کنید تا شکسته یا ترکخورده نشوند. گوشها را برای جلوگیری از تجمع جرم و عفونت بررسی کنید و دندانها را مسواک بزنید.
درورها بسیار بازیگوشاند و همراهی با صاحبشان را دوست دارند. تا زمانی که فعالیت روزانه محرک داشته باشند، کنار شما روی مبل هم راضیاند. همراهان خوبی برای پیادهروی، دوچرخهسواری و کوهنوردیاند و با روال متعادل خوشحالترند. هر فعالیتی که غریزه شکار و بوکشی او را تحریک کند، مثل شکار انباری، ردیابی حیوان مجروح، رالی و چابکی، برایش لذتبخش است.
درورها شکارچیاند و حتماً دنبال بوی شکار میروند، پس آموزش اطاعت از دستورها ضروری است. هرچند مهربان و دوستداشتنیاند، بهعنوان سگ شکاری گاهی لجباز هستند و صاحب باید به آموزش او متعهد بماند.
برخی سگها ممکن است در زندگی با مشکلات سلامتی روبهرو شوند، اما بیشتر درورها سالم و قویاند. با همکاری یک پرورشدهنده مسئول، خریداران میتوانند درباره نگرانیهای سلامتی خاص نژاد آگاه شوند. بهدلیل بدن بلند و پاهای کوتاه، مراقب پشت و مفاصل او باشید، از اضافهوزن جلوگیری کنید و معاینههای منظم دامپزشکی را فراموش نکنید.
سگ شکاری کوچک آلمانی به نام داکسبراکه وستفالی در سال ۱۹۱۰ به سوئد وارد شد و نخستین سگها در ۱۹۱۳ ثبت شدند. تا پیش از سال ۱۹۳۰ چیز زیادی درباره نژاد نمیدانیم، اما از آن زمان بهعنوان ردیاب بسیار خوب گوزن شهرت یافت. وقتی گوزنها فراوانتر شدند و به شمال گسترش یافتند، شکارچیان از مزایای این سگ پاکوتاه آگاه شدند.
در ۱۹۴۷ نسخه بزرگتر سوئدی براکه نام درور گرفت و در ۱۹۵۳ بهعنوان نژاد سوئدی شناخته شد. درور انتخاب اول برای شکار گوزن و همچنین برای شکار خرگوش و روباه است. این نژاد کاملاً بهعنوان سگ شکاری نگهداری میشود و کمتر بهعنوان سگ همراه شناخته میشود.
تجربه خود را با سایر دوستان پتراید به اشتراک بگذارید.