منچستر تریر تویی نسخه کوچک منچستر تریر انگلیسی است؛ سگی باریک‌اندام با غریزه موش‌گیری تریر و ظرافت سگ شکاری. باهوش، چابک و سرزنده با پوشش سیاه و برنزه.
منچسترها ظرافت یک سگ شکاری کوچک را با غریزه بی‌باک تریر موش‌گیر ترکیب می‌کنند. این نژاد در دو اندازه وجود دارد: تویی (حداکثر ۵/۴ کیلوگرم) و استاندارد (حداکثر ۱۰ کیلوگرم). همه منچسترها با وجود تفاوت اندازه در خلق‌وخو، ساختار بدن و توان ورزشی شبیه هم‌اند. پوشش فشرده به رنگ ماهگونی و سیاه براق شاخص آن‌هاست. سر بلند و گوه‌ای است و لکه‌های برنزه بالای چشم‌ها حالتی هوشیار می‌دهد.
منچستر تویی برای خانواده‌هایی مناسب است که سگی کوچک، تمیز و فعال می‌خواهند. او می‌تواند با صاحبش روی مبل آرام بگیرد و در عین حال همراه بازی و دویدن باشد.
منچستر به غذای باکیفیت متناسب با سنش نیاز دارد تا وزن و سلامت کلی خوبی داشته باشد. برخی منچسترها مستعد چاقی‌اند، پس کالری و وزن را زیر نظر بگیرید. اگر خوراکی تشویقی می‌دهید، در اعتدال باشد. بقایای سفره را کم و ترجیحاً اصلاً ندهید، به‌ویژه استخوان پخته و غذاهای پرچرب. بدانید کدام غذاهای انسانی برای سگ مجاز نیست و در صورت نگرانی با دامپزشک مشورت کنید.
منچستر سگی «بشور و بپوش» و بسیار کم‌نگهداری است. گاه‌به‌گاه حمام با شامپوی مخصوص سگ کافی است. پاک‌کردن هفتگی با حوله مرطوب یا دستکش مخصوص به مو براقیت می‌دهد. ناخن‌ها هر دو هفته یک بار کوتاه شوند تا مفاصل درست تراز بمانند. گوش‌ها را مرتب تمیز کنید تا جرم و کثافت باعث عفونت دردناک نشود. او این لحظه‌ها را فرصتی برای نزدیکی با صاحبش می‌داند.
منچستر فعال، تندرو و ورزشکار است و برای حفظ سلامت جسم و ذهن به چند پیاده‌روی خوب روزانه نیاز دارد. می‌تواند کنار صاحبش روی مبل استراحت کند، اما به همان اندازه مشتاق است بیرون برود، دنبال توپ تنیس بدود یا پرانرژی بازی کند.
منچستر بسیار باهوش است و دوست دارد با فکر راهش را در هر موقعیتی پیدا کند. از راضی‌کردن صاحبش لذت می‌برد و با روش‌های تشویقی آسان آموزش می‌بیند. تصحیح خشن را نمی‌پذیرد، پس جلسه‌ها را شاد و پر از تشویق نگه دارید. این نژاد در ورزش‌هایی مانند اطاعت، رالی، چابکی، تعقیب طعمه، شکار انبار، ارث‌داگ، ردیابی، فلای‌بال، ردیابی بو و رقص آزاد عالی است. او چالش را دوست دارد و باید از همان ابتدا اجتماعی شود.
دوستداران منچستر تریر در سراسر جهان برای توسعه آزمایش ژنتیکی بیماری قلبی نوجوانی که می‌تواند این نژاد را درگیر کند همکاری می‌کنند. اگر سگ شما نیاز به جراحی داشت، به دامپزشک یادآوری کنید که بی‌هوشی را مانند اجدادش گری‌هاند با احتیاط تجویز کند. مانند بسیاری از سگ‌های کوچک ممکن است دچار «زانوی شل» یعنی لغزش کشکک شود. ماده‌های عقیم‌نشده هم در معرض سرطان پستان و عفونت رحم هستند.
سگی کوچک، سیاه و کوتاه‌مو با نشانه‌های ماهگونی و دم باریک‌شونده. بدنی باریک، محکم و برازنده و سری بلند و گوه‌ای با حالتی تیز دارد. جز اندازه و گوش، تفاوتی با نوع استاندارد ندارد.
چشم‌ها کوچک، بادامی و تقریباً سیاه‌اند. تنها گوش درست در نوع تویی گوش ایستاده طبیعی است و گوش بریده نقص رد‌کننده محسوب می‌شود. سر بلند، باریک و تقریباً صاف است، پوزه و جمجمه هم‌طول‌اند و دندان‌ها سفید با گاز قیچی‌ای است.
نوع تویی بیش از ۵/۴ کیلوگرم وزن ندارد. بدن در مجموع کمی بلندتر از ارتفاع است و استخوان و ماهیچه برای چابکی و استقامت کافی دارد.
مو صاف، کوتاه، متراکم، چسبیده و براق است و نرم نیست.
دم باریک‌شونده نسبتاً کوتاه است و تا مفصل پاشنه می‌رسد، پایه ضخیم‌تری دارد و کمی به بالا خم می‌شود اما هرگز روی پشت نمی‌رود.
شانه‌ها خوب خوابیده و پاهای جلو صاف است. پنجه‌های جلو فشرده و قوس‌دار با ناخن‌های سیاه است. ران‌ها پرماهیچه و پنجه‌های عقب گربه‌ای با ناخن‌های سیاه است.
پیش از آنکه منچستر به تیم فوتبالش شهرت پیدا کند، مرکز صنعت نساجی انگلستان بود. کارگران کارخانه‌ها در اواسط قرن نوزدهم شکار خرگوش با سگ‌های شکاری کوچک و موش‌کشی در گودال را دوست داشتند. پرورش‌دهندگان به‌دنبال سگی دوکاره بودند و تریر سیاه و برنزه را با ویپت آمیختند.
این نژاد در دوران ویکتوریایی به اوج محبوبیت رسید. منچستر استاندارد همدم مناسب آقایان بود اما بانوان ویکتوریایی سگ کوچک‌تری می‌خواستند. برای پاسخ به این تقاضا، نوع تویی با جفت‌کردن کوچک‌ترین منچسترهای استاندارد پدید آمد. هرچند پرورش اولیه تویی افراطی و ناسالم شد، منچستر تویی امروزی بسیار سالم‌تر است. تا سال ۱۹۵۹ تویی و استاندارد دو نژاد جدا بودند و امروز دو واریته یک نژاد هستند، اما انجمن کنل آمریکا هنوز آن‌ها را در دو گروه جدا قرار می‌دهد.
تجربه خود را با سایر دوستان پت‌راید به اشتراک بگذارید.
