لاگوتو رومانیولو، «سگ ترافل» ایتالیا، موی فرفری و ریش و ابروی پرپشت دارد. با ظاهر عروسکی‌اش، کار‌کنی مقاوم با بینی عالی است که ترافل، قارچ گران‌بها و خوشمزه، را پیدا می‌کند.
ایتالیایی‌ها برای او واژه «کارینو» دارند، یعنی دوست‌داشتنی. لاگوتو رومانیولو با فرهای پشمی که از سر تا دم بدنش را می‌پوشانند و ریش، ابرو و سبیل پرپشت شناخته می‌شود. قدش کمتر از ۵۰ سانتی‌متر و وزنش حداکثر حدود ۱۶ کیلوگرم است. اما ظاهر خرسی او شما را نفریبد؛ کار‌کنی سخت‌کوش، قوی و پرتحمل است.
فرهای مشخص او بیشتر شبیه موی انسان‌اند تا خز. لاگوتو همراهی صمیمی و علاقه‌مند به خانواده است و برای خانواده‌هایی مناسب است که می‌توانند به او تحرک و توجه بدهند.
غذای باکیفیت متناسب با سن، چه آماده و چه خانگی با نظر دامپزشک، برای لاگوتو مناسب است. برخی سگ‌ها مستعد چاقی‌اند، پس کالری و وزن را کنترل کنید و در تشویقی زیاده‌روی نکنید. غذاهای انسانی ایمن را بشناسید، در صورت نگرانی با دامپزشک مشورت کنید و آب تمیز همیشه در دسترس باشد.
موی زبرنما و ضدآب لاگوتو فرهای ضخیم و فشرده‌ای می‌سازد که تمام بدن به‌جز سر را می‌پوشاند. این موی دوتایی بیشتر شبیه مو است تا خز و کم می‌ریزد، هرچند گاهی تکه‌های کوچکی از آن دیده می‌شود. موی او باید مرتب کوتاه شود. برخی لاگوتوها بیشتر گره می‌خورند، پس آراستن منظم برای جلوگیری از آن مهم است. گوش‌ها را هر هفته برای جمع‌شدن جرم یا نشانه‌های عفونت بررسی کنید.
مثل بیشتر نژادهای شکاری، لاگوتو برای شادی به سبک زندگی فعال و پرمشغله نیاز دارد. بیش‌فعال نیست و ورزش زیادی نمی‌خواهد، اما هم تحریک ذهنی و هم فعالیت بدنی لازم است. از وقت بیرون بودن لذت می‌برد، اما اگر بدون تعامل با خانواده در فضای باز نگه داشته شود، سازگار نمی‌ماند. او باید وقت خود را با خانواده بگذراند تا متعادل و راضی باشد.
لاگوتوها هوشیار، باهوش و سرزنده‌اند. یادگیری و خشنود‌کردن صاحب را دوست دارند و در رویدادهایی مثل چابکی و اطاعت و ورزش‌هایی مثل شیرجه از اسکله (که طبیعتاً آب را دوست دارند) می‌درخشند. با بینی عالی برای کار بوکشی، جست‌وجو و نجات و تشخیص بیماری‌ها مناسب‌اند. اجتماعی‌کردن و آموزش زودهنگام برای رشد او به همراهی متعادل و مؤدب ضروری است.
این نژاد معمولاً بسیار سالم است و پرورش‌دهنده مسئول سگ‌های مولد را از نظر صرع نوجوانی، بیماری ذخیره‌ای، دیسپلازی لگن و آرنج آزمایش می‌کند. آزمایش DNA به تصمیم‌گیری‌های پرورشی برای پیشگیری از بروز بیماری کمک می‌کند.
سگی کوچک تا متوسط، متناسب و قوی با ظاهری روستایی و موی انبوه فرفری و پشمی. باید این تصور را بدهد که قدرت و استقامت کار تمام روز در زمین‌های دشوار را دارد.
سر از بالا ذوزنقه‌ای و نسبتاً پهن است و گونه‌ها صاف‌اند. چشم‌ها درشت و گرد، گوش‌ها متوسط و مثلثی با نوک گرد که در حالت استراحت آویزان‌اند. بینی کاملاً رنگدانه‌دار و هم‌رنگ مو است.
گردن قوی، عضلانی و کمی قوسی. جدوگاه برجسته و خط پشت صاف تا کپل کمی شیب‌دار. بدن جمع و قوی که طولش از جناغ تا استخوان نشیمن تقریباً با ارتفاعش برابر است.
کتف‌ها بلند، خوب خوابیده، عضلانی و چسبیده به سینه و در عین حال آزاد در حرکت. بازو عضلانی با استخوان ظریف و هم‌طول کتف. آرنج محکم به قفسه سینه چسبیده است.
زاویه‌بندی متناسب با جلو. پاهای قوی، عمودی و موازی از پشت. ران بلند با عضلات مشخص و ساق کمی بلندتر از ران، با استخوان و ماهیچه مناسب.
موی پشمی با فرهای حلقه‌ای محکم، نیمه‌زبر در سطح و با زیرموی دیدنی، یکنواخت روی بدن و دم. در سر فرها کمتر محکم‌اند و ابرو، سبیل و ریش پرپشت می‌سازند. مو ضدآب است و کوتاه‌شده حداکثر حدود ۴ تا ۵ سانتی‌متر باشد.
پیشینه لاگوتوها دست‌کم به ایتالیای دوران رنسانس می‌رسد که به‌عنوان آورنده پرندگان آبی در مردابهای راونا پرورش می‌یافتند («لاگو» به ایتالیایی یعنی دریاچه). سال‌هاست که به‌دلیل بینی استثنایی، در روستاهای ایتالیا برای یافتن ترافل، قارچی گران‌قیمت و خوشمزه، به کار می‌روند. با اینکه نژادهای زیادی را می‌توان برای ترافل آموزش داد، لاگوتو عموماً بهترین سگ ترافل جهان شمرده می‌شود.
تجربه خود را با سایر دوستان پت‌راید به اشتراک بگذارید.
