فیلد اسپنیل سگی شیرین و حساس و به‌طرز معروفی آرام است، اما هنگام بازی و شکار پرتحرک و آماده هر کاری. این نژاد نزدیک کوکر و اسپرینگر، کم‌شمار اما بسیار دوست‌داشتنی است.
فیلد اسپنیل شباهت خانوادگی با کوکر، اسپرینگر و ساسکس اسپنیل دارد. پوشش براق و متمایزش سیاه، یکی از رنگ‌های جگری یا ترکیبی از آن‌هاست. ارتفاعش ۴۳ تا ۴۶ سانتی‌متر است و باید همدمی شکارچی، متعادل و با تناسب متوسط به نظر برسد. گوش‌های بلند و پرمو قاب چهره‌ای را می‌سازند که هوشی جدی و ملایم را نشان می‌دهد.
فیلد اسپنیل‌ها روحی شیرین و حساس دارند و آن‌قدر استقلال که زندگی را جالب کند. با کودکان قابل اعتماد، با سایر حیوانات بردبار و در برابر آموزش پذیرایند. استاندارد آمریکایی آن‌ها را سگ‌های خانگی «به‌طرز غیرعادی آرام» می‌نامد، با این حال بازیگوش‌اند و از دویدن در حیاط لذت می‌برند.
فیلد اسپنیل‌ها غذا و خوراکی تشویقی را دوست دارند و صاحبانشان به شوخی می‌گویند «اسپنیل غذایی» دارند. اشتیاق به غذا انگیزه خوبی در آموزش است. معمولاً یک رژیم باکیفیت و متعادل برای آن‌ها مناسب است. غذای سفره را کم و بهتر است اصلاً ندهید، به‌ویژه استخوان پخته و غذاهای چرب، و بدانید کدام خوراکی‌های انسان برای سگ بی‌خطر است.
پوشش تک‌لایه و زیبای این نژاد از جذاب‌ترین ویژگی‌هایش است اما به مراقبت منظم نیاز دارد. برس و شانه هفتگی موی او را براق نگه می‌دارد و ریزش را کم می‌کند. ممکن است اطراف سر و پنجه‌ها کمی کوتاه شود، اما بدن او را مانند برخی اسپنیل‌های دیگر نباید کوتاه کرد. گوش‌ها را مرتب برای عفونت بازبینی و دندان‌ها را با خمیردندان مخصوص سگ مسواک بزنید.
فیلد اسپنیل نژادی فعال از گروه شکاری است و با ورزش منظم و تحریک ذهنی بهتر عمل می‌کند. برای بسیاری از ورزش‌ها و فعالیت‌های سگی مناسب است و فعالیت پرجنب‌وجوش و آرام‌گرفتن در خانه کنار خانواده را دوست دارد. در شهر و روستا زندگی می‌کند اما چالش‌های ذهنی و بدنی برایش لازم است.
فیلد اسپنیل مسئله‌گشایی باهوش و آموزش‌پذیر است که با انگیزه درست در هر بازی می‌درخشد. این «سگ‌های متفکر» با ارتباط روشن و پاداش و حداقل اصلاح بهتر رشد می‌کنند. به اجتماعی‌سازی زودهنگام و خانواده‌ای که به نیازهایشان حساس باشد نیاز دارند. عاشق آدم‌هایشان‌اند و حالتشان از جدی تا مسخره تغییر می‌کند. نژادی نرم‌خو است که برای همه مناسب نیست، اما صاحبانش عادت‌های گاهی بی‌ظرافتی مثل خروپف و ریختن آب را با همدمی‌اش می‌ارزند.
فیلد اسپنیل نژادی عموماً سالم است، هرچند مشکلاتی مشابه نژادهای دیگر در آن دیده شده. پرورش‌دهندگان مسئول سگ‌های اصلی را از نظر بیماری‌های ژنتیکی غربالگری می‌کنند و فقط سگ‌های سالم را انتخاب می‌کنند. توصیه می‌شود پیش از جفت‌گیری مسائل ارتوپدی، تیروئید، چشم، قلب و تشنج‌های دیررس بررسی شود. خلق‌وخو، ساختار و سلامت هر سه برای این نژاد، که «ترکیبی از زیبایی و کارایی» است، اهمیت دارد.
ترکیبی از زیبایی و کارایی؛ همدم شکارچی متعادل، قوی و متوسط‌اندازه که برای فعالیت و استقامت در پوشش انبوه و آب ساخته شده، با وقار و آرام و حرکت آزاد. تقارن، گام و هدف از هر عضو دیگر مهم‌تر است.
تصویری از اصالت، شخصیت و اصیل‌زادگی و متناسب با اندازه سگ. نگاه جدی، ملایم و باهوش. چشم‌ها بادامی، متوسط و قهوه‌ای تیره تا فندقی؛ گوش‌ها نسبتاً بلند، پهن، آویزان و پرمو هستند.
گردن بلند، قوی، عضلانی و کمی قوس‌دار که نرم به جدوگاه می‌رسد. پشت صاف، عضلانی و محکم و دنده‌ها بلند، بیضوی و خوش‌فر با کمر کوتاه است.
شانه‌ها مایل و خوابیده، آرنج‌ها زیر جدوگاه و نه به داخل نه به بیرون. دست‌ها مستقیم و استخوان‌دار و پنجه‌ها بزرگ، گرد و پرده‌دار با بالشتک‌های ضخیم است.
قوی و پیشران با زانو و مچ فقط متوسط خم‌شده. مچ‌ها پایین‌افتاده و از پشت موازی، ران پهن و قدرتمند و استخوان متناسب با دست‌هاست. ناخن اضافی ندارد.
تک‌لایه، نسبتاً بلند، صاف یا کمی موج‌دار، ابریشمی، براق، متراکم و ضدآب. موی آویزان در سینه، زیر بدن و پشت پاها مانند ستر است. پوشش بیش از حد یا پنبه‌ای که برای شکار نامناسب است ایراد دارد.
تا قرن نوزدهم، اسپنیل‌های مختلف بریتانیا که برای رم‌دادن پرندگان شکاری به کار می‌رفتند بر اساس اندازه و کار طبقه‌بندی می‌شدند نه نژاد. با شروع نمایشگاه‌های سگ در انگلستان تعیین نژادها اهمیت یافت و نوعی اسپنیل حاصل آمیزش کوکر، اسپرینگر انگلیسی و ساسکس به نام فیلد اسپنیل ثبت شد. این سگ‌ها هم در رینگ نمایش موفق بودند و هم شکارچیانی توانا.
موفقیت در نمایشگاه باعث شد پرورش‌دهندگان بدن را بیش از حد کشیده و کوتاه کنند، تا جایی که یک منتقد آن را «کاریکاتور زشتی از اسپنیل» نامید. این کار ارزش شکاری سگ را از بین برد و مشکلات سلامتی ایجاد کرد و نژاد تا آستانه انقراض رفت. اما در قرن بیستم علاقه‌مندان با بازگرداندن خون کوکر و اسپرینگر در دهه ۱۹۶۰ نژاد را بر اساس خطوط اصلی بازسازی کردند و داستان آن درس عبرتی برای پرورش‌دهندگان سگ شد.
تجربه خود را با سایر دوستان پت‌راید به اشتراک بگذارید.
