براک دو بوربونه پوینتری فرانسوی با رفتار آرام و ملایم است که برای شکارچی پیاده ایده‌آل است. جثه کوچک و پوشش کوتاه او را همدمی عالی برای خانواده شکارچی می‌کند.
براک دو بوربونه نژادی قدیمی است که در قرن پانزدهم در استان تاریخی بوربونه فرانسه شکل گرفت. تا دهه ۱۸۰۰ شکارچیان فرانسوی او را به‌عنوان پوینتری بدون دم با خال‌های زرد‌مایل به قهوه‌ای و قهوه‌ای کبدی می‌شناختند. در انگلیسی به او «سگ پوینتر بوربونه» می‌گویند.
این نژاد حالا در آمریکای شمالی جای محکمی پیدا کرده و در برخی سال‌ها در آمریکا از خود فرانسه توله بیشتری ثبت می‌شود. در خانه مهربان و دوست‌داشتنی و در میدان شکارچی جدی، سازگار و باهوش است.
براک دو بوربونه با غذای باکیفیت، چه آماده و چه خانگی با نظر دامپزشک، خوب رشد می‌کند و جیره باید متناسب با سن او باشد. برخی سگ‌ها مستعد چاقی‌اند، پس کالری و وزن را زیر نظر داشته باشید و در پاداش‌دادن زیاده‌روی نکنید. آب تمیز همیشه در دسترس باشد.
براک دو بوربونه پوشش کوتاه، ظریف و متراکم دارد که روی پشت کمی زبرتر و گاهی بلندتر و روی سر و گوش نرم‌تر و کوتاه‌تر است. علاوه بر برس‌کشیدن گاه‌به‌گاه، حمام او را تمیز نگه می‌دارد. آراستن می‌تواند فرصتی عالی برای پیوند با سگ باشد. ناخن‌های قوی و سریع‌الرشد را مرتب کوتاه کنید و گوش‌ها را برای جلوگیری از جمع‌شدن موم و عفونت بررسی کنید. دندان‌ها را هم مرتب مسواک بزنید.
برای ورزش می‌توان در حیاط، ترجیحاً محصور، بازی کرد یا چند بار در روز او را به پیاده‌روی برد. فعالیت‌های داخل خانه مثل قایم‌باشک، قل‌دادن توپ روی زمین و آموزش ترفندهای جدید هم مفید است. شنا، کوهنوردی و آوردن توپ یا فریزبی انرژی او را تخلیه می‌کند و تمرین ورزش‌های سگ مثل چابکی، فرمانبری و رالی هم راهی عالی است.
براک دو بوربونه نیاز به برخورد نسبتاً ملایم دارد. او می‌تواند حال صاحبش را حس کند و همیشه به‌دنبال تماس چشمی است. با روش‌های آرام و تشویقی بهتر یاد می‌گیرد و از فشار و تندی دور می‌ماند.
بیشتر براک‌های دو بوربونه سگ‌های سالمی‌اند. با کمک پرورش‌دهنده مسئول، خریداران می‌توانند درباره نگرانی‌های سلامتی خاص این نژاد آگاه شوند. پرورش‌دهندگان خوب با غربالگری سلامت و آزمایش ژنتیکی والدین احتمال بیماری در توله‌ها را کم می‌کنند.
براک دو بوربونه نژادی باستانی و از قدیمی‌ترین پوینترهای فرانسه محسوب می‌شود. واژه «براک» از فعلی فرانسوی به معنای «نشانه‌گرفتن» می‌آید و به‌عنوان اسم «پوینتر» ترجمه می‌شود. این نژاد در ادبیات فرانسه از اواخر قرن شانزدهم توصیف شده و حتی آن زمان به غریزه شکار تیزش شناخته می‌شد. بیشتر کارشناسان قبول دارند پوینترهای فرانسوی از یک نژاد مشترک، براک فرانسه، آمده‌اند و هر کدام به نام ناحیه‌ای که پرورش یافته‌اند نام گرفته‌اند.
پس از جنگ جهانی اول، گروهی از پرورش‌دهندگان در ۱۹۲۵ نخستین باشگاه را برای احیای نژاد تشکیل دادند و نخستین استاندارد در ۱۹۳۰ منتشر شد؛ اما جنگ جهانی دوم دوباره تلاش‌ها را نابود کرد. پافشاری بر دم طبیعی و رنگ‌های سخت‌گیرانه به سگی منجر شد که بیشتر بر ظاهر تکیه داشت تا عملکرد؛ از ۱۹۶۳ تا ۱۹۷۳ هیچ توله‌ای ثبت نشد. باشگاه دوم در ۱۹۸۲ تأسیس شد، استاندارد آسان‌تر شد و لکه و دم کوتاه‌شده پذیرفته شد و غریزه شکار برگشت. استاندارد جدید در ۱۹۹۱ توسط انجمن مرکزی سگ فرانسه و FCI تأیید شد.
تجربه خود را با سایر دوستان پت‌راید به اشتراک بگذارید.
