بدلینگتون تریر سگی ظریف و چابک شبیه بره است، با پوشش فرفری که تقریباً نمی‌ریزد. همراهی خوش‌اخلاق، وفادار و بازیگوش و نگهبانی هوشیار برای خانواده‌های فعال.
بدلینگتون‌ها سگ‌هایی باریک و پرانرژی انگلیسی‌اند. پوشش فرفری و تردشان، پشت قوسی، گوش‌های منگوله‌دار، دم داسی‌شکل و سر کرکی گلابی‌مانند نشانه‌های بارز این نژاد بی‌همتاست. خطوط منحنی بدنشان نشان می‌دهد در شجره‌شان یک سگ تازی، احتمالاً ویپت، وجود دارد. با قدم‌هایی سبک و فنری راه می‌روند و وقتی به دنبال شکار بدوند مثل باد می‌دوند.
بدلینگتون سگی بازیگوش، دلنشین و پرنشاط است که می‌خواهد مرکز توجه خانواده باشد و از عزیزانش محافظت می‌کند. برای خانواده‌ای فعال که همراهی بی‌ریزش، سرزنده و وفادار می‌خواهد، گزینه‌ی مناسبی است.
غذای باکیفیت، چه آماده و چه خانگی با تأیید و نظارت دامپزشک، متناسب با سن سگ مناسب است. بعضی سگ‌ها مستعد چاقی‌اند، پس کالری و وزن را زیر نظر بگیرید و از تشویقی‌های زیاد پرهیز کنید. بدانید کدام خوراکی‌های انسانی برای سگ بی‌خطر است و کدام نه. آب تمیز همیشه در دسترس باشد.
پوشش فرفری و تردِ بدلینگتون ترکیبی از موی نرم و زبر است، اما سیمی نیست. خبر خوب برای وسواسی‌ها این است که تقریباً نمی‌ریزد؛ ولی خیلی سریع رشد می‌کند و هر دو ماه یک بار باید کوتاه شود. بسیاری از مالکان کوتاه‌کردن با ماشین و قیچی را یاد می‌گیرند و بعضی به آرایشگاه می‌برند. هفته‌ای یک یا دو بار هم باید برس یا شانه شود. ناخن‌ها را هم مرتب کوتاه کنید.
بدلینگتون مثل بیشتر تریرها انرژی قابل‌توجهی دارد و ورزش منظم می‌خواهد، اما پرسروصدا و شیطان نیست. پرتاب توپ، پیاده‌روی طولانی یا دویدن را دوست دارد و بعد با خیال راحت کنار خانواده روی کاناپه می‌خوابد. چون برای تعقیب حیوانات کوچک پرورش یافته، به حیاط محصور نیاز دارد و در پیاده‌روی باید با قلاده باشد. بسیاری از آنها در چابکی، اطاعت، ردیابی و مسابقات شکار زیرزمینی شرکت می‌کنند.
اجتماعی‌سازی زودهنگام و آموزش توله‌ها توصیه می‌شود. بدلینگتون‌ها گاهی یکدنده‌اند، اما باهوش و مشتاق خوشحال‌کردن صاحبشان هستند. روش‌های خشن و تنبیه بدنی به لجبازی می‌انجامد و نه اطاعت. تشویق مثبت با ستایش و خوراکی بسیار مؤثرتر است.
بدلینگتون عموماً نژادی سالم است و پرورش‌دهندگان مسئول سگ‌های مولد را از نظر این موارد بررسی می‌کنند:
مثل همه‌ی نژادها، گوش‌ها را مرتب بررسی کنید و دندان‌ها را هر روز مسواک بزنید.
سگی ظریف، چابک و متعادل بدون هیچ نشانه‌ی زمختی یا ضعف. در حالت استراحت حالتی ملایم و مهربان دارد و در هنگام هیجان هوشیار، پرانرژی و شجاع است. استقامت بالایی دارد و می‌تواند با سرعت زیاد گالوپ بزند.
باریک اما عمیق و گرد، با جمجمه‌ی کوتاه‌تر و فک بلندتر. توپی موی فراوان و روشن‌تر از رنگ بدن آن را می‌پوشاند و خط بدون استاپ از جمجمه تا بینی دارد. چشم‌ها بادامی، کوچک، روشن و کمی مایل‌اند و رنگ آنها بسته به رنگ پوشش تغییر می‌کند.
عضلانی و بسیار انعطاف‌پذیر با سینه‌ی عمیق و دنده‌های تخت. کمر قوس طبیعی دارد و شکم به‌وضوح جمع است. طول بدن کمی بیشتر از قد است و ران‌ها عضلانی و در عین حال ظریف‌اند.
کم‌ارتفاع قرار گرفته، داسی‌شکل، در ریشه ضخیم و رو به نوک باریک می‌شود و تا مفصل خلف می‌رسد. نه روی پشت می‌رود و نه به شکم می‌چسبد.
پاها چابک و عضلانی‌اند و پاهای عقب از جلویی‌ها بلندترند. مچ‌ها کمی خمیده و ساق‌ها بلند و مایل‌اند. پنجه‌ها بلند به شکل خرگوشی با کف ضخیم و صاف‌اند. ناخن اضافی باید برداشته شود.
ترکیبی بسیار متمایز از موی سخت و نرم که از پوست فاصله می‌گیرد. به لمس تَرد است اما سیمی نیست و به‌ویژه روی سر و صورت تمایل به فرفری شدن دارد. در حالت نمایشی نباید روی بدن از حدود ۲٫۵ سانتی‌متر بیشتر باشد.
بدلینگتون‌ها در رینگ نمایش مثل بره‌اند و در خانه هم آرام و ملایم، اما در قرن نوزدهم کارهای سخت و گاه مرگبار می‌کردند. این نژاد در منطقه‌ی معدنی نورثامبرلند، که نامش را از آن گرفت، ساخته شد و سگ کارگران بود: موش‌گیر معادن زغال‌سنگ، شکارچی جانوران موذی و سگ جنگی. چون کولی‌ها از آن در شکار پنهانی استفاده می‌کردند «سگ کولی» هم نامیده شد. اولین سگی که بدلینگتون تریر نام گرفت در سال ۱۸۲۵ به دنیا آمد و گفته می‌شود در ۱۴ سالگی، تقریباً کور و بی‌دندان، هنوز گورکن شکار می‌کرد. بعدها این سگ‌ها از معدن به عمارت اشراف راه یافتند و در سال ۱۸۷۷ باشگاه ملی نژاد در انگلستان تشکیل شد؛ نُه سال بعد AKC اولین بدلینگتون را ثبت کرد.
تجربه خود را با سایر دوستان پت‌راید به اشتراک بگذارید.
