اوراسیر سگی متوسط با پوشش نیمهبلند و رنگهای متنوع است؛ مطمئن، آرام و متعادل، وفادار به همه اعضای خانواده و نسبت به غریبهها کمحرف. باید نزدیک خانواده زندگی کند.
اوراسیر در طیف زیبایی از رنگها دیده میشود. طبق استاندارد نژاد همه رنگها مجازند، به جز رنگ جگری، سفید خالص و لکههای سفید نامنظم. زبان اوراسیر میتواند بنفش، صورتی یا خالدار باشد و صورتش ماسک تیره یا ماسک روشن (معکوس) دارد.
اوراسیرها آرام، متعادل، ملایم، دوستداشتنی، باهوش و مطمئناند. با تمام خانواده وفادارند اما نسبت به غریبهها محتاطاند. این سگ باید در تماس نزدیک با خانواده زندگی کند و برای نگهداری در قفس یا بستهبودن بیرون خانه مناسب نیست.
مثل همه سگها، اوراسیر باید فقط غذای باکیفیت بخورد. ممکن است در غذا خوردن سختپسند باشد و مقدار زیادی نخورد. او تنوع را دوست دارد و تغییر غذا کمک میکند خسته نشود. هر سگ سلیقه خود را دارد. آب تمیز و تازه همیشه در دسترس باشد.
اوراسیر باید هفتهای یک بار یا هر دو هفته یک بار با دقت برس و شانه شود و در همان زمان بدن از نظر خار و انگل، چشمها و گوشها و کف پنجهها بررسی شود. ناخنها، بهویژه ناخن اضافی، در صورت نیاز کوتاه شود. بوی بدن کمی دارد و به ندرت به حمام نیاز دارد. معمولاً سالی یک یا دو بار حدود سه هفته تمام زیرموی خود را میریزد و در این دوره برسکشی روزانه لازم است. در سگهای عقیمشده ممکن است پوشش ضخیمتر، بلندتر و پرزحمتتر شود.
اوراسیر به پیادهروی روزانه خوب و بازی فعال با سگهای دیگر نیاز دارد. پس از آموزش و اطمینان از فراخوانی، پیادهروی بدون بند ترجیح داده میشود. بعضی اوراسیرها شنا را دوست دارند و بعضی از چابکی یا اطاعت لذت میبرند و برخی سگ درمانگر میشوند. در خانه آراماند اما بیرون فعال و پرانرژی.
اوراسیر خوشاخلاق است ولی ممکن است با غریبهها کمحرف باشد که با اجتماعیسازی درست تا حد زیادی برطرف میشود. بسیار به خانواده وفادار و مشتاق جلب رضایت و قابل آموزش است، هرچند کمی استقلال نشان میدهد. سگی حساس است که نیازی به سرزنش سخت ندارد؛ محبت و درک او را به یادگیری ترغیب میکند. آموزش باید جذاب و غیرتکراری باشد چون زود خسته میشود. اوراسیر بسیار اجتماعی است و باید عضوی از خانواده باشد.
اوراسیرها مقاوم و محکم پرورش یافتهاند و عموماً نژادی سالماند. تولید مثل با آزمایشهای دقیق همراه است تا مشکلات سلامتی به حداقل برسد. بیماریهایی که ممکن است در این نژاد پیش بیاید:
باشگاه مادر نژاد آزمایش سلامت همه سگهای اصلی را قبل از جفتگیری الزامی میداند.
یولیوس ویپفل در آلمان به دنبال جانشینی برای سگ سیاه اسپیتسمانندش بود که بسیار باهوش و مستقل بود. او سگی میخواست که سازگاری و رفتار اجتماعی گرگ، نیای سگ، را داشته باشد و همدمی عالی برای خانواده باشد. او و دیگر علاقهمندان با برنامهریزی دقیق تولید مثل، از آمیزش چاو چاو و ولفاسپیتس نخستین تولههای «ولفچاو» را پدید آوردند.
سپس در سال ۱۹۷۲ ساموید را برای افزودن خصلت دوستانه به نژاد وارد کردند و نتیجه را «اوراسیر» نامیدند تا میراث اروپایی و آسیایی آن را نشان دهد. در سال ۱۹۷۳ کانل کلاب آلمان و فدراسیون بینالمللی سگشناسی نژاد را به رسمیت شناختند و استاندارد در ۱۹۹۴ بازنویسی شد.
تجربه خود را با سایر دوستان پتراید به اشتراک بگذارید.