استرالین تریر سگی کوچک، شجاع و پرانرژی است که کنجکاوی و اعتمادبه‌نفس تریرها را دارد. این نژاد همراهی وفادار و سازگار برای خانواده است و دوست دارد همیشه در کنار اعضای خانه باشد.
استرالین تریر یکی از تریرهای کوچک، مقاوم و بااعتمادبه‌نفس است با بدنی کمی کشیده. دور گردن و جلوی بدنش موهای محافظ پرپشتی دارد و روی سرش یک پرچم نرم و ابریشمی دیده می‌شود که با پوشش زبر بدن تضاد دارد. گردن بلندش به او ظاهری برازنده می‌دهد و چشمان تیره‌اش از هوش می‌درخشد. رنگ‌هایش آبی و برنزه، یا قرمز و شنی یک‌دست است.
این سگ نگهبانی گوش‌به‌زنگ است و آموزش را سریع یاد می‌گیرد. مثل هر تریر واقعی عاشق بازی است و میل به تعقیب جانوران کوچک در او هرگز از بین نمی‌رود. با شرایط مختلف سازگار می‌شود و برای خانواده‌هایی مناسب است که می‌خواهند او را عضو کامل خانه کنند.
غذای باکیفیت تجاری یا خانگی (با نظر دامپزشک) و متناسب با سن سگ مناسب است. برخی سگ‌ها مستعد چاقی‌اند، پس کالری و وزن را زیر نظر بگیرید و در دادن تشویقی‌ها زیاده‌روی نکنید. با غذاهای مجاز و ممنوع انسان برای سگ‌ها آشنا شوید و آب تازه همیشه در دسترس باشد.
پوشش زبر، ضدآب و دولایه این سگ گل و خاک را دفع می‌کند و نگهداری‌اش آسان است. معمولاً هفته‌ای یک بار برس‌کشی سریع کافی است. موهای بلند جلوی چشم‌ها و بین آن‌ها می‌تواند چشم را آزار دهد و با انگشت یا موچین به‌راحتی کنده می‌شود.
فقط در صورت نیاز حمامش کنید، چون شامپوی زیاد پوشش را نرم می‌کند و پوست را خشک و پوسته‌پوسته می‌سازد. ناخن‌ها را مرتب کوتاه کنید.
مثل بیشتر تریرها انرژی بالایی دارد و برای جلوگیری از کسالت و رفتارهای مخرب به ورزش منظم نیاز دارد. بازی روزانه، چه در خانه و چه بیرون، او را شاداب نگه می‌دارد. بازی باید در حیاط کاملاً حصارکشی‌شده باشد و در پیاده‌روی همیشه از قلاده استفاده کنید.
غریزه شکارش قوی است و ممکن است برای تعقیب گربه یا سنجاب فرار کند و راه برگشت را گم کند.
کلاس آموزش توله و اطاعت مقدماتی با تشویقی، اسباب‌بازی یا تحسین برایش بسیار مفید است. این سگ از تکرار خسته می‌شود، پس جلسه‌ها را کوتاه نگه دارید. مستقل فکر می‌کند و رویکردی قاطع و ثابت لازم دارد. هنگام آوردن سگ دیگر به خانه با دقت عمل کنید.
استرالین تریر به‌طور کلی نژادی مقاوم با مشکلات سلامت اندک است. پرورش‌دهنده مسئول باید سگ‌های مولد را از نظر این موارد آزمایش کند:
برخی سگ‌ها دچار خارش پوستی می‌شوند و کنترل کک ضروری است. گوش‌ها را مرتب بررسی کنید و دندان‌ها را مرتب مسواک بزنید.
تریری کاری، کوچک و استخوان‌بندی متوسط، با طولی بیشتر از ارتفاع، گوش‌های ایستاده و دم کوتاه‌شده. رنگ آبی-برنزه، شنی یا قرمز با پوشش بیرونی زبر، یال مشخص و پرچم نرم روی سر؛ حالتی تیزبین و بااعتمادبه‌نفس.
سر بلند و قوی است و طول پوزه با جمجمه برابر است. چشم‌ها کوچک و قهوه‌ای تیره تا سیاه، گوش‌ها کوچک، ایستاده و نوک‌تیز، بینی سیاه و گاز قیچی‌ای با دندان‌های درشت.
گردن بلند و کمی خمیده، خط پشت صاف و محکم، دنده‌ها فنری ولی نه گرد، کمر قوی و کوتاه. دم بالا قرار دارد، صاف نگه داشته می‌شود و کمتر از نیمی از آن کوتاه شده است.
شانه‌ها بلند و خوب خوابیده، آرنج‌ها نزدیک سینه، ساق‌ها صاف و موازی با استخوان گرد متوسط. پنجه‌ها کوچک و گربه‌ای با انگشتان قوسی و ناخن‌های کوتاه، سیاه و محکم.
پوشش بیرونی زبر و صاف، حدود ۶ سانتی‌متر روی بدن، با زیرپشم کوتاه و نرم. دور گردن یال و پیش‌بند محافظ وجود دارد و پرچم روی جمجمه نرم‌تر از بقیه پوشش است.
عقب‌تنه قوی با زاویه‌بندی مناسب در زانو و خلف مچ، ران‌های عضلانی. از پشت، پاها از مفصل ران تا زمین صاف و هم‌صفحه با پاهای جلو دیده می‌شوند.
مهاجران بریتانیایی قرن نوزدهم چند نژاد تریر کاری را با خود به استرالیا بردند. گفته می‌شود استرالین تریر حاصل آمیزش تریرهایی مانند کرن، دندی دینمونت، نورویچ، اسکاتی، اسکای و یورکشایر است. این سگ‌ها برای نابود کردن جانوران کوچک و مارها پرورش یافتند و پیوندی نزدیک با صاحبانشان در مناطق دورافتاده ساختند.
این نژاد نخستین نژاد بومی استرالیا بود که رسماً به رسمیت شناخته شد. نخستین باشگاه آن در سال ۱۸۸۷ در ملبورن تأسیس شد، انگلستان در سال ۱۹۳۳ و باشگاه آمریکایی (AKC) در سال ۱۹۶۰ آن را پذیرفت.
تجربه خود را با سایر دوستان پت‌راید به اشتراک بگذارید.
