استرالین شپرد سگ مزرعه‌ای لاغر و سخت‌کوش است؛ داستانی «فقط در آمریکا» که نژادی اروپایی در کالیفرنیا و از مسیر استرالیا کامل شد. او در رودئوها حاضر است و با زندگی کابوی‌ها پیوند نزدیک دارد.
استرالین شپرد، سگ گله انتخابی کابوی‌ها، سگی کاری و متوسط با نگاهی نافذ و تیز است. پوشش آن‌ها ظاهرهای متفاوتی دارد، از جمله مرل (الگوی خالدار با سایه‌های متضاد آبی یا قرمز). در همه جهات تصویر یک گله‌ران سخت‌جان و چابک را دارند.
آسی‌ها میل مقاومت‌ناپذیری به گله‌رانی همه چیز دارند: پرنده، سگ، بچه. این انگیزه کاری قوی می‌تواند او را برای صاحب‌های کم‌تحرک زیادی کند. آسی‌ها بسیار باهوش‌اند و می‌توانند صاحب تازه‌کار را فریب بدهند. خلاصه اینکه برای همه مناسب نیست، اما اگر دنبال همراهی باهوش، خستگی‌ناپذیر و آموزش‌پذیر برای کار یا ورزش هستید، شاید پایان جستجویتان باشد.
غذای باکیفیت و متناسب با سن، چه آماده و چه خانگی با نظارت دامپزشک، مناسب است. بعضی سگ‌ها مستعد چاقی‌اند، پس کالری و وزن را کنترل کنید و تشویقی را زیاد ندهید. درباره غذاهای مجاز و ممنوع برای سگ‌ها آگاه باشید. آب تمیز همیشه در دسترس باشد.
به‌طور کلی برس‌کشی هفتگی پوشش دولایه و ضدآب استرالین شپرد را سرحال نگه می‌دارد. در فصل ریزش کار بیشتری لازم است: هر دو یا سه روز با شانه زیرپوش موهای مرده را بردارید و بعد با برس سیمی تمیز کنید. آسی‌ها اغلب بیرون کار و بازی می‌کنند و ممکن است کثیف‌تر برگردند، اما جز در موارد خاص فقط گاهی به حمام نیاز دارند. ناخن‌ها را هم مرتب کوتاه کنید.
آسی سگی پرانرژی و ورزشکار است و هر روز به تحرک زیادی نیاز دارد. حداقل باید یکی دو ساعت در حیاط بزرگ و محصور بدود. او به صاحبش نزدیک است و پیاده‌روی طولانی یا بهتر از آن کوهنوردی را دوست دارد. پس از بلوغ کامل اسکلتی می‌تواند همراه دویدن عالی باشد. بهترین راه این است که کاری به او بدهید، چه گله‌رانی دام، چه چوپانی بچه‌ها، چه شرکت در مسابقات اطاعت، گله‌رانی یا چابکی و شیرجه از اسکله.
اجتماعی‌سازی زودهنگام و آموزش اطاعت هر دو برای استرالین شپرد ضروری است. یکی از دلایل اصلی رها شدن آسی‌ها این است که صاحبان نتوانسته‌اند انرژی بی‌پایان او را از راه آموزش هدایت کنند. آسی‌ها به خانواده‌شان بسیار وابسته‌اند و می‌توانند نسبت به اموال صاحبان قلمروطلب و بیش‌ازحد محافظ باشند و اگر مدت زیاد و مکرر بی‌همدم بمانند مخرب می‌شوند. خوشبختانه همین وفاداری همراه با هوش و انرژی بالا آموزش را آسان می‌کند.
آسی‌ها عموماً سگ‌هایی سالم‌اند و پرورش‌دهنده مسئول سگ‌های مولد را از نظر مشکلاتی مثل دیسپلازی مفصل ران، صرع، آب‌مروارید و برخی سرطان‌ها آزمایش می‌کند. گوش‌ها را مرتب بررسی کنید تا موم و آلودگی جمع نشود و دندان‌ها را هم منظم مسواک بزنید.
سگی کاری و باهوش با غرایز قوی گله‌رانی و نگهبانی، همدمی وفادار با توان کار تمام روز. متعادل، کمی بلندتر از ارتفاع، با اندازه و استخوان متوسط و رنگ‌های متنوع است. دم بریده یا طبیعی کوتاه دارد.
سر تمیز، قوی و خشک و متناسب با بدن است. پوزه هم‌طول یا کمی کوتاه‌تر از جمجمه عقب است. از پهلو خط جمجمه و پوزه موازی‌اند و با فرورفتگی متوسط جدا می‌شوند. پوزه کم‌کم باریک می‌شود و نوکش گرد است.
پشت صاف، قوی، تراز و محکم از شانه تا مفصل ران است. کپل کمی شیب‌دار است. سینه پهن نیست اما عمیق و تا آرنج می‌رسد. دنده‌ها بلند و خوب گردند. زیر شکم کمی بالا آمده است.
تیغه شانه بلند، صاف و خوب به عقب خوابیده است. بازوی بالایی هم‌طول و با زاویه قائمه به آن می‌رسد. پاها صاف و قوی با استخوان بیضی‌اند. پنجه‌ها بیضی و جمع با انگشتان قوسی و کف‌پای ضخیم و مقاوم هستند.
موی متوسط، صاف تا موج‌دار، مقاوم به هوا و طول متوسط. مقدار زیرپوش با آب‌وهوا تغییر می‌کند. روی سر، گوش‌ها و جلوی پا کوتاه و صاف است. پشت پاها و ران‌ها پرمو و دور گردن یال و پرچین متوسط دارد.
پهنای عقب بدن با شانه‌های جلو برابر است. زاویه لگن و ران با شانه و بازو مطابقت دارد. زانوها مشخص و مچ‌ها کوتاه، عمود بر زمین و موازی‌اند. پنجه‌ها بیضی، جمع و کف‌پای ضخیم دارند.
استرالین شپرد از نسل بهترین گله‌ران‌های اروپاست. سفر جهانی آسی نزدیک کوه‌های پیرنه، در مرز فرانسه و اسپانیا آغاز شد، جایی که باسک‌ها شهرت قرن‌های خود را به‌عنوان چوپانان درجه یک ساختند. سگ گله انتخابی‌شان پیرنین شپرد بود، نیای آسی امروزی.
در اوایل دهه ۱۸۰۰ بسیاری از باسک‌ها با سگ‌های گله‌شان به استرالیا رفتند، چراگاه‌های بکر برای گوسفندداری. آن‌ها در آنجا سگ‌هایشان را با کالی و بوردر کالی که بریتانیایی‌ها آورده بودند آمیختند. پس از افزایش گله‌ها، باسک‌ها به کالیفرنیا رفتند.
دامداران کالیفرنیا سگ‌های باسک‌ها را تحسین کردند و گمان کردند نژادی استرالیایی‌اند؛ از همین رو نام گمراه‌کننده استرالین شپرد پدید آمد. آسی‌ها در آمریکا کامل‌تر شدند و از آن زمان بخشی نمادین از فرهنگ کابوی هستند. بعضی هنوز در غرب آمریکا گله‌رانی می‌کنند و بعضی در رودئو اجرا دارند؛ بعضی هم سگ درمانی، ردیاب مواد مخدر، سگ خدمتگزار و نجات هستند. این نژاد در ۱۹۹۳ وارد گروه گله‌ای انجمن کنل آمریکا شد.
تجربه خود را با سایر دوستان پت‌راید به اشتراک بگذارید.
