سگ گله قفقازی نگهبانی جدی و بی‌باک است که در برابر تهدید خشن می‌شود، اما با خانواده و حیوانات خانگی‌اش مهربان و وفادار است. این نژاد را هرگز دست‌کم نگیرید.
برای انتخاب نژاد مناسب با پاپی یاب در ارتباط باشید.
سگ‌های گله قفقازی قرن‌ها برای محافظت از املاک در برابر مزاحمان و حفاظت از دام در برابر شکارچیان بزرگ و کوچک مثل گرگ و کایوت به کار می‌رفتند. امروزه، به‌ویژه در غرب، بیشتر همراه و نگهبان خانه‌اند. بسته به منطقه، تنوع زیادی در انواع این سگ وجود دارد. نزدیک به یک قرن است که دو نوع و استاندارد وجود دارد: نوع کوهستانی با موی بلند و وزن بیشتر، و نوع استپی با موی کوتاه‌تر و بدن سبک‌تر. نام‌های دیگر نژاد شامل اوچارکای قفقازی و سگ گله قفقازی است.
این سگ بی‌باک، مطمئن و در برابر تهدید سرسخت است، اما با خانواده‌اش، از جمله حیوانات دیگر خانه، نرم، مهربان و دوست‌داشتنی است. صاحب باید بداند او نگهبانی جدی است و نباید به آن سبک نگاه کرد.
غذایی بدهید که با نیازهای گوارشی خاص او در مراحل مختلف زندگی سازگار باشد. غذای توصیه‌شده پرورش‌دهنده را دست‌کم تا ۶ ماهگی ادامه دهید، مگر دلیل قانع‌کننده‌ای برای تغییر باشد. هنگام تغییر، برخی شرکت‌های غذای سگ فرمول‌های ویژه نژادهای کوچک، متوسط، بزرگ و بسیار بزرگ دارند و سگ قفقازی از نژادهای بزرگ تا بسیار بزرگ است. از غذاهای خشک با مواد کم‌کیفیت دوری کنید، چون قابل‌هضم نیستند. با دامپزشک یا پرورش‌دهنده تعداد وعده‌ها و رژیم بالغی را تعیین کنید و آب تمیز همیشه در دسترس باشد.
سگ گله قفقازی انواع پوشش از بسیار بلند تا کوتاه دارد. انواع با موی بلند را باید روزانه آراست. آراستن می‌تواند تجربه‌ای دلنشین برای ایجاد پیوند با سگ باشد. ناخن‌های قوی و سریع‌الرشدش را با ناخن‌گیر یا سوهان برقی مرتب کوتاه کنید تا بیش‌ازحد بلند نشوند و نشکنند. گوش‌ها را مرتب بررسی کنید تا جمع‌شدن موم و کثیفی عفونت نیاورد و دندان‌ها را هم مسواک بزنید.
سگ‌های گله قفقازی با حیاط بزرگ بهترین حال را دارند و برای خانواده‌هایی که پیاده‌روی روزانه دوست دارند مناسب‌اند. چون باهوش و مستقل است، برای ایمنی هنگام ورزش باید در محوطه محصور باشد و هنگام پیاده‌روی با بند. با وجود کم‌انرژی‌بودن، استقامت خوبی برای پیاده‌روی و کوه‌نوردی دارد. بعضی پرورش‌دهندگان آزمون‌های استقامت را تشویق می‌کنند.
این سگ بسیار مستقل و باهوش است و آموزش اطاعت‌اش می‌تواند دشوار اما ممکن باشد. بیرون از خانه فعال است، ولی داخل خانه معمولاً آرام است. صاحبان آینده باید بدانند این نژاد به‌شدت از خانواده و ملک محافظت می‌کند و ممکن است آوردن مهمان به خانه دشوار شود.
مثل همه نژادها، برخی مشکلات سلامت ممکن است پیش بیاید، اما اکثر اوچارکاهای قفقازی سالم‌اند. با کمک پرورش‌دهنده مسئول می‌توان درباره نگرانی‌های خاص نژاد آگاه شد. پرورش‌دهندگان خوب با آزمایش ژنتیکی سگ‌های مولد احتمال بیماری در توله‌ها را کاهش می‌دهند.
آگهی‌های تازه و مشاوره خرید حیوان خانگی را در کانال تلگرام پاپی یاب ببینید.
رشته‌کوه قفقاز در شرق اروپا طی قرن‌ها خانه ملت‌ها و فرهنگ‌های بسیاری بوده؛ از ارمنستان و گرجستان و آذربایجان تا ترکیه و ایران، و اوچارکای قفقازی در این کوهستان‌ها می‌زیسته است. اولین ظهور رسمی‌اش در نمایشگاه‌های غرب دهه ۱۹۳۰ در آلمان بود، اما از روزگار باستان وجود داشته و در شکل‌گیری بسیاری از نژادهای امروزی سهم داشته است. این سگ از خویشاوندان نزدیک سگ‌های گله بالکان و ماستیف‌های آسیایی است. نخستین اشاره به سگی مولوسی‌مانند در ارتش تیگران دوم ارمنستان به قرن اول پیش از میلاد برمی‌گردد. اصلاح نژاد در دهه ۱۹۲۰ در اتحاد جماهیر شوروی آغاز شد و قدرت بدنی، اعتمادبه‌نفس، شنوایی و بینایی تیز و پوشش ضخیم و ضدآب را پرورش داد.
تجربه خود را با سایر دوستان پت‌راید به اشتراک بگذارید.
