آناتولین شپرد نگهبان گله‌ای قوی و باشکوه با اصالتی بسیار کهن است. او محافظ و قلمروطلب، اما باهوش، صبور و بسیار وفادار است و به‌عنوان سگ نگهبان کاری بی‌همتا شناخته می‌شود.
برای انتخاب نژاد مناسب با پاپی یاب در ارتباط باشید.
آناتولین شپرد حدود ۶۹ تا ۷۴ سانتی‌متر قد دارد و وزنش تا ۶۸ کیلوگرم می‌رسد. عضلانی و در عین حال چابک است و برای رودررویی با شکارچیان و زمین‌های سخت سرزمینش کاملاً مناسب است. این سگ از قدیمی‌ترین خطوط خونی سگ‌های اهلی است و حسی از گذشته‌ای ۶۰۰۰ ساله و دوران برنز را منتقل می‌کند.
آناتولین‌ها باهوش، فداکار و سازگارند و از گله‌شان، یعنی دام، کودکان، سگ‌های کوچک‌تر و حتی گربه خانه، با شدت محافظت می‌کنند. صاحب او باید رهبری قوی و توانا باشد که بتواند سگی را اداره کند که همان‌قدر که آرام و مهربان است، سلطه‌گر و پرمطالبه هم هست.
غذای باکیفیت و مناسب سن او، چه آماده و چه خانگی با تأیید دامپزشک، مناسب است. آناتولین معمولاً پرخور نیست. تشویقی را اندازه نگه دارید تا چاق نشود و درباره غذاهای مجاز و ممنوع انسانی برای سگ‌ها آگاه باشید. آب تمیز همیشه در دسترس باشد.
آناتولین برای کار در فضای باز زیرپوش ضخیمی دارد که او را از شرایط جوی محافظت می‌کند. روی بیشتر آن‌ها پوشش بیرونی کوتاه است و هفته‌ای یک بار برس‌کشی کافی است، هرچند بعضی پوشش بلندتری دارند. زیرپوش را دو بار در سال می‌ریزد و در این فصل هر چند روز باید با برس کوتاه‌موی و شاید شانه موهای مرده را بیرون کشید. ناخن‌ها هم مرتب کوتاه شوند.
چون به تحرک متوسطی نیاز دارد، حیاط و یک یا دو پیاده‌روی طولانی در روز او را راضی می‌کند. حیاط باید حصاری بلند و محکم و در قفل‌دار داشته باشد. هنگام بیرون رفتن از خانه همیشه باید او را با افسار نگه داشت. به قول یکی از پرورش‌دهندگان، نباید فرض کرد سگ بدون افسار قابل اعتماد است؛ اطمینان کاذب می‌تواند به فاجعه ختم شود.
چون این نژاد نسبت به دیگران محتاط و ذاتاً محافظ است، توله باید اجتماعی شود و آموزش اطاعت برای او ضروری است. آناتولین برای کار مستقل و تصمیم‌گیری و محافظت گله از بیگانگان پرورش یافته و یاد دادن پاسخ به فرمان‌ها ممکن است دشوار باشد. هیچ‌گاه نباید آموزش حفاظت یا سگ نگهبانی به او داده شود.
آناتولین نژادی سالم و مقاوم است. دیسپلازی مفصل ران و نفخ معده، که پیچ‌خوردگی خطرناک معده است، در او شایع نیست، اما صاحبان باید نشانه‌های نفخ را بشناسند تا در صورت بروز سریع اقدام کنند. این نژاد به بیهوشی حساس است و باید پیش از هر عمل به دامپزشک اطلاع داد. پرورش‌دهندگان خوب سگ‌های مولد را از نظر انتروپیون (چرخش پلک به داخل که با جراحی اصلاح می‌شود) بررسی می‌کنند. گوش‌ها را برای عفونت چک کنید و دندان‌ها را مرتب مسواک بزنید.
آگهی‌های تازه و مشاوره خرید حیوان خانگی را در کانال تلگرام پاپی یاب ببینید.
بزرگ، قوی و چشمگیر با استقامت و چابکی بالا. در شرایط سخت برای هدفی کاربردی پرورش یافته و سگ نگهبانی بی‌همتا برای حفاظت از دام است. جسور اما آرام است، مگر آنکه به چالش کشیده شود.
حالت چهره باهوش است. چشم‌ها متوسط، بادامی و از قهوه‌ای تیره تا کهربایی روشن‌اند. چشم آبی یا دو رنگ مجاز نیست. گوش‌ها V شکل با نوک گرد و آویزان به کنار سر است و گوش ایستاده مجاز نیست. جمجمه بزرگ و متناسب است و در نر پهن‌تر از ماده است.
گردن کمی قوسی، قوی و عضلانی است و پوست و موی ضخیم‌تری دارد که یقه حفاظتی می‌سازد. پشت قوی و تراز است. سینه عمیق و دنده‌ها گرد است و دم بلند تا مچ می‌رسد و در حالت هوشیاری مثل چرخ بالا می‌رود.
شانه‌ها عضلانی و خوب رشد کرده‌اند. دست‌ها نسبتاً بلند، استخوان‌دار و صاف با مچ قوی‌اند. پنجه‌ها قوی، جمع و بیضی با ناخن‌های محکم و کف‌پای ضخیم هستند.
از کوتاه (حداقل حدود ۲٫۵ سانتی‌متر) تا زبر (حدود ۱۰ سانتی‌متر) است و دور گردن کمی بلندتر و پرپشت‌تر است. زیرپوش ضخیم در همه آن‌ها وجود دارد.
قوی با رانی پهن و پرعضله. زاویه زانو و مچ با جلوی بدن متناسب است. از پشت پاها موازی‌اند و پنجه‌ها قوی و جمع‌اند.
آناتولی یا آسیای صغیر شبه‌جزیره بخش آسیایی ترکیه است. چوپانان گوسفند و بز در این چهارراه تمدن‌های اولیه، سگ نگهبان دام به نام «چوبان کوپکی» (سگ چوپان) را پروراندند که نیای آناتولین امروزی است. فلات مرکزی آناتولی تابستان‌های خشک و بسیار گرم و زمستان‌های برفی و بسیار سرد دارد و در همین سختی، این نژاد شهرت خود را به‌عنوان نگهبان بی‌رقیب گله ساخت. نقش‌برجسته‌های آشوری مربوط به حدود ۲۰۰۰ سال پیش از میلاد در موزه بریتانیا سگ‌هایی شبیه آناتولین را نشان می‌دهند.
سابقه این نژاد در آمریکا به پیش از جنگ جهانی دوم برمی‌گردد، زمانی که وزارت کشاورزی آمریکا یک جفت سگ از ترکیه برای «پروژه سگ گله» وارد کرد. پس از جنگ، دامداران آمریکایی شروع به واردات کردند و در دهه ۱۹۷۰ نژاد جا افتاد. ستوان رابرت بالارد که چند سگ از ترکیه آورد و در ۱۹۷۰ اولین لانه را پرورش داد، نقشی اصلی داشت. این آناتولین‌ها که ترجیح می‌دهند شکارچی را بترسانند تا بجنگند، برای حفاظت دام در برابر گرگ‌ها مناسب بودند و هنوز از گوسفند و بز تا شترمرغ و لاما را نگهبانی می‌کنند.
تجربه خود را با سایر دوستان پت‌راید به اشتراک بگذارید.
