داچ شپرد

Dutch Shepherd

0.0 | 0 نظر

گروه سایر نژادها (Miscellaneous)

خصوصیت های اخلاقی:

باهوش، پرانرژی، ورزشکار، مستقل، هوشیار

قد: 55 تا 62 سانتی متر

وزن: 19 تا 34 کیلوگرم

طول عمر: 11 تا 14 سال

گروه: سایر نژادها (Miscellaneous)

داچ شپرد یا چوپان هلندی سگی پرانرژی، ورزشکار، هوشیار و باهوش است که غریزه گله‌بانی خود را حفظ کرده و برای کار روزانه طولانی ساخته شده است.

زندگی خانوادگی

محبت و وابستگی به خانواده

میزان محبت نژاد به اعضای خانواده و افراد آشنا. امتیاز بالاتر یعنی مهربان‌تر و وابسته‌تر.
سازگاری با کودکان

میزان صبر و تحمل نژاد در برابر رفتار کودکان. نظارت بزرگسالان همیشه لازم است.
سازگاری با سگ‌های دیگر

میزان دوستی نژاد با سگ‌های دیگر؛ امتیاز بالاتر یعنی راحت‌تر با سگ‌های دیگر کنار می‌آید.

نیازهای جسمی و نگهداری

میزان ریزش مو

مقدار موی ریخته‌شده؛ امتیاز بالاتر یعنی ریزش بیشتر و نیاز به برس‌کشی و نظافت بیشتر.
نیاز به آراستن و نگهداری از مو

دفعات حمام، برس‌کشی و کوتاه کردن مو؛ امتیاز بالاتر یعنی نیاز به آراستن مکرر.
آب‌ریزش دهان

میزان ریزش بزاق؛ امتیاز بالاتر یعنی آب دهان بیشتر.

رفتار اجتماعی

برخورد با غریبه‌ها

میزان استقبال نژاد از افراد ناآشنا؛ امتیاز بالاتر یعنی با غریبه‌ها راحت‌تر است.
بازیگوشی

میزان علاقه به بازی، حتی در بزرگسالی.
حس نگهبانی و محافظت

تمایل نژاد به هشدار دادن درباره حضور غریبه‌ها و محافظت از خانه.
سازگاری با تغییر

میزان سازگاری نژاد با تغییر شرایط زندگی، سروصدا، آب‌وهوا و برنامه روزانه.

شخصیت و آموزش

قابلیت آموزش

آمادگی نژاد برای یادگیری دستورات و همکاری با صاحبش.
سطح انرژی

میزان انرژی و نیاز به تحرک؛ امتیاز بالاتر یعنی فعال‌تر.
میزان پارس

دفعات صداکردن و پارس؛ امتیاز بالاتر یعنی پرسروصداتر.
نیاز به تحریک ذهنی

میزان نیاز به بازی‌های فکری و فعالیت ذهنی تا از حوصله‌سررفتگی جلوگیری شود.

چوپان هلندی در اصل سگ چوپان طبیعی مناطق روستایی بود که به‌عنوان سگ مزرعه همه‌کاره، نگهبان مزرعه، گله‌ران و سگ دام پرورش یافت. یکی از علاقه‌مندان سرشناس سگ در ۱۹۱۰ نوشت که او شباهت زیادی به گرگ دارد؛ این کاملاً درست نیست اما نشان می‌دهد این سگ هنوز ویژگی‌های نیاکان وحشی‌اش را دارد.

اگرچه نژادی چندان شناخته‌شده نیست، همراهی وفادار و سگ کاری توانمند است که در اطاعت، ورزش‌های سگی، گله‌بانی، ردیابی، جست‌وجو و نجات و پلیس به کار می‌رود. طبیعتی مستقل دارد و می‌تواند کمی لجباز باشد، بنابراین بیشتر برای خانواده‌های فعال و آشنا با سگ مناسب است.

پاپی یاب رو دنبال کن: گروه واتس اپ پاپی یاب گروه تلگرام پاپی یاب تماس با 09028288666

این نژاد ورزشکار طبیعی است و باید غذای باکیفیت به مقداری متناسب با فعالیتش بخورد. چوپان هلندی نژادی متوسط تا بزرگ است و ممکن است ۱۱ تا ۱۴ سال عمر کند. تعداد وعده‌ها در توله‌گی و رژیم مناسب بزرگسالی را با مشورت دامپزشک یا پرورش‌دهنده تعیین کنید. آب تمیز و تازه همیشه در دسترس باشد.

رنگ پوشش چوپان هلندی ببری طلایی یا نقره‌ای است و سه نوع مو دارد: کوتاه، بلند و زبر. نوع مو کوتاه فقط گاهی برس می‌خواهد و در فصل‌های ریزش بهار و پاییز باید روزانه برس بخورد. نوع مو بلند حدود هفته‌ای یک بار و در صورت نیاز بیشتر، نوع مو زبر ماهی یک بار شانه و دو بار در سال دست‌چین می‌شود. حمام در صورت نیاز انجام شود، ناخن‌ها در صورت لزوم کوتاه و گوش‌ها مرتب بررسی شود و دندان‌ها مسواک بخورند.

این سگ در اصل برای کار سخت و فراوان پرورش یافته و در پلیس و ارتش هم موفق بوده است. او میان کار، بازی و استراحت فرق می‌گذارد و انرژی‌اش را متناسب تنظیم می‌کند. این نژاد نمی‌خواهد حیوان خانگی تنها در خانه باشد؛ می‌خواهد شریک زندگی شما باشد. با ورزش جسمی و ذهنی کافی، حیوان خانگی عالی برای خانواده فعال و آشنا با سگ است.

این نژاد بسیار باهوش است و چالش را دوست دارد و آماده اطاعت است. به‌دلیل هوش زیادش با جلسات آموزشی کوتاه و تکرار کم بهتر یاد می‌گیرد و هرچه کار ذهنی‌تر شود انگیزه‌اش بیشتر می‌شود. بدون آموزش بسیار مستقل می‌شود و خودش تصمیم می‌گیرد، پس آموزش اطاعت اکیداً توصیه می‌شود. با ذات واقعی چوپان در زمینه‌هایی مثل گله‌بانی، ردیابی بو، آی‌پی‌او، اطاعت و چابکی عالی است.

به‌دلیل کمتر شناخته‌شدن و قوانین پرورش هلندی، چوپان هلندی به‌طور کلی نژادی سالم است. مانند هر نژاد دیگر گاهی بیماری‌هایی دیده می‌شود و آزمایش‌هایی برای تعیین نیاز به غربالگری‌های بیشتر در حال انجام است. پرورش‌دهندگان باید دیسپلازی مفصل ران را در همه انواع پوشش بررسی کنند. در انواع مو بلند، مشکلات تیروئید و در نوع مو زبر، گونیودیسپلازی باید غربال شود.

چوپان هلندی نژادی طبیعی بومی هلند است. در گذشته چوپانان و کشاورزان به سگی همه‌کاره نیاز داشتند که با زندگی سخت آن زمان سازگار باشد. این سگ علاوه بر چوپانی، مرغ‌ها را از باغ سبزی دور می‌کرد، گاوها را برای دوشیدن جمع می‌کرد، گاری شیر یا محصول را به بازار می‌کشید، مراقب بچه‌ها بود و ورود غریبه به مزرعه را خبر می‌داد.

نخستین استاندارد نژاد در ۱۲ ژوئن ۱۸۹۸ نوشته شد و در آن هر رنگی مجاز بود، اما تا ۱۹۱۴ تصمیم گرفتند فقط رنگ ببری مجاز باشد تا از ژرمن شپرد و بلژین شپرد متمایز شود. حدود سال ۱۹۰۰ با صنعتی شدن و تغییر کاربری زمین، گله‌ها کم شدند، ولی مهارت‌های متنوع این سگ او را برای مشاغل جدید مانند پلیس، نجات و راهنمای نابینایان مناسب کرد. او هنوز توانایی گله‌بانی را حفظ کرده است.