آکیتا اینو ژاپنی نژادی با ظاهر چشمگیر، مستقل و باوقار است که از سگهای شکاری بومی ژاپن آمده و با تلاش مربیان دلسوز از انقراض نجات یافته است.
آکیتا اینو ژاپنی از نسل سگهای شکاری مناطق کوهستانی ژاپن است؛ نژادی که زمانی تقریباً منقرض شده بود و با تلاش پرورشدهندگان علاقهمند در انجمن حفاظت از سگ آکیتا (آکیهو) احیا و حفظ شد. ظاهری چشمگیر، چابکی جسمی و ذهنی و روحیهای مستقل از ویژگیهای شاخص آن است.
این سگ برای خانوادههایی مناسب است که به نژادهای مستقل و باوقار علاقه دارند و میتوانند با آموزش، اجتماعیسازی و ورزش روزانه نیازهای او را برآورده کنند. به دلیل غریزه شکار قوی، برای صاحبان باتجربهتر گزینه بهتری است.
رژیم غذایی این سگ به میزان فعالیت، نیازهای سلامتی و ترجیح صاحب بستگی دارد. چون نژاد مستعد آلرژی است، انتخاب غذای باکیفیت و منبع مناسب مواد غذایی اهمیت زیادی دارد. معمولاً توصیه میشود تولهها سه بار و سگهای بالغ دو بار در روز غذا بخورند. در صورت نشانههای آلرژی با دامپزشک مشورت کنید.
در روزهای عادی، برس اسلیکر برای آراستن کافی است، اما این سگ دو بار در سال پشم زیرین خود را بهشدت میریزد و در آن دوره همهجا پر از کلاف مو میشود. حمام و سپس خشککردن با هوای سرد پرفشار و شانهزدن روند ریزش طبیعی را سریعتر میکند. برای حفظ پوشش سالم، هر چند روز یکبار برس ملایم بزنید؛ در موهای بلندتر برای جلوگیری از گرهخوردگی دفعات بیشتری لازم است. ناخنها را کوتاه نگه دارید، دندانها را مرتب مسواک بزنید و گوشها را تمیز نگه دارید.
این نژاد غریزه شکار قوی دارد و ممکن است با سگهای دیگر پرخاشگر باشد؛ بنابراین در مکانهای عمومی یا کنار حیوانات و افراد ناآشنا باید با قلاده نگه داشته شود. پیادهروی منظم و فعالیت ذهنی برایش ضروری است. با آموزش و احتیاطهای لازم، همراه خوبی برای کوهنوردی و کمپینگ هم هست.
آکیتا اینو ژاپنی به روشهای تشویقی که از هوش طبیعیاش استفاده میکنند بهترین پاسخ را میدهد. تکرار زیاد او را زود خسته میکند، پس جلسات کوتاه و متنوع مؤثرتر است. چالشهای ذهنی روزانه برای درگیر نگهداشتن او لازم است. به دلیل پیشینه شکار، از کارهای مبتنی بر بو، شکار در انبار و تعقیب طعمه لذت میبرد.
این نژاد مستعد بیماریهای خودایمنی است که فعلاً آزمایش ژنتیکی برای آنها وجود ندارد. نمونههایی از موارد زیر در این نژاد دیده شده است:
باشگاه ملی نژاد آزمایش مفصل ران و چشم را الزامی و غربالگری کشکک زانو، تیروئید و مینای دندان را بهشدت توصیه میکند.
تاریخچه آکیتا اینو شبیه پنج نژاد بومی دیگر ژاپن است و از لبه انقراض تا تبدیلشدن به مایه افتخار ملی پیش رفته است. نیای این نژاد «ماتاگیاینو»، سگ شکارچیان سنتی منطقه توهوکو بود. بعدها اشراف از این سگها برای نگهبانی از خانهها هم استفاده کردند و در دورههایی با نژادهای بزرگتر غربی مانند ماستیف برای مبارزه آمیخته شدند. در سال ۱۹۲۷ انجمن آکیهو در شهر اودته برای احیای ویژگیهای اصلی نژاد تأسیس شد و در سال ۱۹۳۱ این نژاد «بنای طبیعی» ژاپن اعلام شد. جنگ جهانی دوم این تلاشها را متوقف کرد و گفته میشود تنها حدود ۱۶ سگ باقی ماند. پس از جنگ، پرورشدهندگان دوباره نژاد را به ریشه بومیاش بازگرداندند.
تجربه خود را با سایر دوستان پتراید به اشتراک بگذارید.