کولی سگی گلهبان، بزرگ و برازنده است که بیش از یک قرن چهرهای محبوب در فرهنگ عامه بوده و به مهربانی با کودکان و هوش بالا شهرت دارد. این نژاد در دو نوع مو بلند و مو کوتاه دیده میشود.
کولی سگی گلهبان، درشت و در عین حال چابک است با قدی میان ۵۶ تا ۶۶ سانتیمتر. نوع مو بلند یکی از پرزرقوبرقترین پوششهای دنیای سگها را دارد و نوع مو کوتاه ظاهری سادهتر اما به همان اندازه دلنشین. رنگها شامل سیبلی و سفید، سهرنگ، آبی مرل و سفید است. سر گوهایشکل، گوشهای متحرک و چشمهای بادامی به کولی حالتهای گویایی میدهد.
کولیها به کودکان علاقهی زیادی دارند و حیوان خانگی عالیای برای خانوادهاند. این سگهای تند و ورزشکار به همدمی و ورزش منظم نیاز دارند و با آموزش ملایم، سریع و با لذت یاد میگیرند. وفاداری، هوش و منش اصیل کولی زبانزد است.
تغذیهی مناسب مهمترین کار برای سلامت پوست و مو و تندرستی کولی است. غذای باکیفیت با پایهی گوشتی و دانهی کمتر مناسب است و بسیاری از متخصصان نژاد توصیه میکنند غذایی با ذرت یا سویا نباشد. کولی در معرض نفخ معده است، پس بهتر است غذا در دو یا چند وعده داده شود و افزودن کمی گوشت به غذا خطر را کاهش میدهد.
کولی مو کوتاه گره نمیخورد اما چون پوشش دولایه دارد، در دورهی ریزش مو باید زیرموی آن را شانه کرد. در کولی مو بلند باید مراقب گرهخوردگی بهویژه پشت گوشها و آرنجها بود. شانهکردن هفتگی تا عمق پوست مشکل گره را برطرف میکند و پوست و مو را سالم نگه میدارد. مادههای عقیمشده سالی یکبار ریزش شدید دارند؛ مادههای عقیمنشده حدود سه ماه پس از فحلی و نرها نزدیک روز تولد خود مو میریزند و در این زمانها آراستن بیشتری لازم است.
کولیها معمولاً فعالاند و به ورزش منظم نیاز دارند؛ ورزش هوازی و فرصت دویدن و بازی. یاد دادن آوردن توپ، حیاط محصور و پیادهروی روزانه کمک میکند. نباید آنها را مدت طولانی در حیاط تنها گذاشت، زیرا از خستگی پارس میکنند. کولی سگ آدمهاست و بیش از هر چیز میخواهد کنار صاحبش باشد؛ در بهترین حالت وقت فعالیت آماده است و وقت استراحت آرام.
کولیها بسیار باهوش و آموزشپذیرند، اما کلاس تولهسگ برای اجتماعیشدن توصیه میشود و آموزش نباید همانجا تمام شود. آنها عاشق یادگیریاند و آموزش، رابطهی خوبی با خانواده میسازد. روشهای مثبت و تشویقی بهترین نتیجه را میدهد. کولی در اطاعت، چابکی و گلهبانی و حتی شکار در انبار و تعقیب طعمهی مصنوعی میدرخشد.
کولیها معمولاً سالماند و ۱۲ تا ۱۴ سال عمر میکنند، اما پیش از خرید باید از پرورشدهنده دربارهی سلامت و ضمانتها پرسید. مهمترین نکات عبارتاند از:
بنیاد سلامت کولی منابع پژوهشی و اطلاعات مفیدی دربارهی مشکلات این نژاد ارائه میدهد.
کولی سگی کشیده، قوی، پاسخگو و فعال است که بدنی متعادل و متناسب دارد. سینهی عمیق نشانهی قدرت و شانههای شیبدار و خم مناسب مچ پا نشانهی سرعت و ظرافت است. ترسو یا ضعیفبودن و نبود تعادل کلی از ایرادهای نژاد است.
سر نسبت به بدن سبک است و هرگز حجیم نیست. از جلو و نیمرخ شبیه گوهای صاف و تمیز است که از گوشها تا بینی سیاه بهتدریج باریک میشود. جمجمه و پوزه تقریباً موازی و همطولاند و بین آنها شکستگی (استاپ) بسیار کمی دیده میشود.
گردن محکم، عضلانی و دارای یال پرپشت است و صاف نگه داشته میشود. بدن سفت و عضلانی و کمی بلندتر از قد است؛ دندهها گرد، سینه عمیق تا آرنج، پشت صاف و محکم و کمر قوی و کمی قوسی است.
دستهای جلو راست و عضلانیاند و استخوانبندی متناسب با اندازهی سگ دارند. ظاهر سنگین نامطلوب است و فاصلهی خیلی کم یا خیلی زیاد دستها ایراد محسوب میشود. مچها انعطافپذیر و بدون ضعفاند.
پوشش مناسب، زیبایی اصلی کولی مو بلند است. موی بیرونی صاف و زبر و زیرمو نرم و بسیار متراکم است. یال و گردن پرپشتاند و صورت صاف است. موی نرم، باز یا فر ایراد است.
پاهای عقب کمگوشتتر، با رانهای عضلانی و زردپیدارند و مفاصل خم مناسبی دارند. پای ضربدری یا زانوی صاف ایراد است. پنجهها نسبتاً کوچک و بیضیاند، با کفپای ضخیم و انگشتان قوسی و جمع.
علاقهی ملکه ویکتوریا به اسکاتلند در تاریخ کولی اثری ماندگار گذاشت. او در اقامتهای طولانی در قلعه بالمورال، این سگ گلهبان محلی را میان درباریان و مردم رواج داد و کولی از یک سگ چوپان ساده به ستارهای جهانی تبدیل شد. گمان میرود نیاکان کولی حدود ۲۰۰۰ سال پیش با رومیها به اسکاتلند آمده و با سگهای محلی آمیخته شده باشند. نام کولی احتمالاً از نوعی گوسفند سیاهصورت به نام «کولی» میآید. این نژاد حدود سال ۱۸۰۰ در اسناد مکتوب ظاهر شد. در قرن بیستم، آلبرت پیسون ترهیون و سپس اریک نایت با رمان «لسی به خانه بازگرد» در سال ۱۹۴۰ کولی را به همدم رؤیایی کودکان تبدیل کردند.
تجربه خود را با سایر دوستان پتراید به اشتراک بگذارید.