کاوالیر کینگ چارلز اسپانیل (Cavalier King Charles Spaniel)

کاوالیر کینگ چارلز اسپانیل

Cavalier King Charles Spaniel

خصوصیت های اخلاقی:

ملایم، مهربان، بخشنده

قد: 30 تا 33 سانتی متر

وزن: 6 تا 33 کیلوگرم (نر)، 6 تا 8 کیلوگرم (ماده)

طول عمر: 12 تا 15 سال

گروه: عروسکی

عکس Cavalier King Charles Spaniel

نام "کاوالیر کینگ چارلز اسپانیل"، ارتباط این نژاد را با تاریخ انگلیس نشان می دهد. کاوالیرها بهترین ترکیب از دو دنیای متفاوت هستند، توجه ملایم یک نژاد عروسکی و ورزشکاری یک اسپانیل ورزشی.

دوست داری یک توله کاوالیر کینگ چارلز اسپانیل داشته باشی؟

فقط کافیه فرم رو پر کنی تا پاپی یاب برات بهترینش رو پیدا کنه!
puppyyab Logo

ویدیو معرفی کامل نژاد کاوالیر کینگ چارلز اسپانیل

توضیحات

زیبایی همه جانبه، لطافت سلطنتی و حتی خلق و خوی این نژاد، کاوالیر را به عنوان یکی از اشراف دنیای سگ ها مطرح می کند. یک اسپانیل عروسکی بلندتر از 33 سانتیمتر نیست، کاوالیر با چهرۀ خود، توجه شما را به خود جلب می کند: ظاهری شیرین، ملایم و جذب کننده که از چشمان گرد و درشت آنها ناشی می شود یک علامت مشخصۀ این نژاد است. مورد دیگر، پوشش ابریشمی و پر رنگ کاوالیر است که می تواند یکی از چهار نوع متمایز را شامل شود. کاوالیرها ممکن است اشرافی باشند، اما آنها با خوشحالی برای یک سرگرمی در حیاط یا تعقیب سنجابها، از اسب بلند سلطنتی خود پایین می آیند. همچنین آنها با کودکان و سگهای دیگر به خوبی کنار می آیند. کاوالیرها می توانند خود را با صاحبان فعال و اعضای خانه سازگار کنند و بسته به سبک زندگی صاحبشان، می توانند ورزشکارانی خوشحال یا سگ های کم تحرک و آرام باشند.

امتیاز

انطباق پذیری
  • سازگاری خوب با زندگی آپارتمانی

    برخلاف تصور رایج، اندازه های کوچک لزوماً یک سگ آپارتمانی نمی سازد. تعداد زیادی از سگ های کوچک برای زندگی در یک آپارتمان بیش از اندازه پر انرژی و سرحال هستند. ساکت بودن، کم انرژی بودن، در داخل خانه نسبتاً آرام بودن و مودب بودن با ساکنان دیگر، همه جزو ویژگیهای خوب یک سگ آپارتمانی هستند.

  • خوب برای صاحبان تازه کار

    بعضی از سگ ها نسبت به بقیه ساده تر هستند؛ آنها به آموزش بهتر جواب می دهند و بسیار راحت هستند. آنها همچنین به اندازه کافی انعطاف پذیر هستند تا از اشتباهات یا ناسازگاری های شما عقب نشینی کنند. سگهایی که بسیار حساس هستند، تفکر مستقل دارند یا قاطع هستند، ممکن است مدیریتش برای شخصی که اولین بار است صاحب سگ شده سخت تر باشد. اگر تجربه صاحب سگ بودن خود را، هنگامی که معاشر جدیدتان را انتخاب می کنید، در نظر بگیرید، بهترین تجربه خود را کسب خواهید کرد.

  • سطح حساسیت

    برای برخی از سگها یک توبیخ شدید ناراحت کننده نیست، در حالی که برخی دیگر حتی یک نگاه اخم آلود را به دل می گیرند. سگهای با حساسیت کم، که به آن ها "آسانگیر"، "تحمل پذیر"، "تاب آور" و حتی "پوست کلفت" نیز می گویند، بهتر می توانند با یک خانواده پر سر و صدا و پر آشوب، یک صاحب قاطع یا سرزنده و یک روال غیر معمول یا متغیر کنار بیایند. آیا شما بچه های کوچک دارید، ظروف غذا را زیاد پرتاب می کنید، در یک گاراژ بازی می کنید یا زندگی ناآرامی دارید؟ به سراغ یک سگ بروید که حساسیت کمی داشته باشد.

  • تحمل تنهایی

    بعضی از نژادها با خانواده خود پیوند زیادی برقرار می کنند و در صورت تنها ماندن توسط صاحب خود، بیشتر در معرض نگرانی و حتی وحشت قرار می گیرند. یک سگ مضطرب می تواند بسیار مخرب باشد - واق واق کند، ناله کند، چیزی را بجود و یا حتی باعث ضرب و شتم شود. این نژادها هنگامیکه یکی از اعضای خانواده در طول روز در خانه باشد و یا اگر بتوانید سگ را به محل کار خود ببرید، رفتار بسیار خوبی از خود نشان می دهند.

  • تحمل آب و هوای سرد

    نژادهایی که دارای پوشش بسیار کوتاه و کم یا بدون پوشش زیرین هستند و یا بدنی بی مو دارند همانند گریهاندها، در برابر سرما آسیب پذیر هستند. سگهایی با تحمل سرمای کم، در آب و هوای سرد باید داخل خانه زندگی کنند و برای پیاده روی در آن آب و هوا باید یک ژاکت یا لباس مناسب به تن داشته باشند.

  • تحمل آب و هوای گرم

    سگهایی که پوشش ضخیم و دوبل دارند، در برابر گرمای بیش از حد، آسیب پذیر هستند. همچنین نژادهایی با بینی های کوتاه مانند بولداگ ها یا پاگ ها هم از این دسته هستند زیرا نمی توانند به خوبی خودشان را خنک کنند. اگر یک نژاد حساس به گرما می خواهید، سگ شما باید در روزهای گرم یا مرطوب در خانه بماند، و نیاز است که شما در مورد تمرینات سگ خود در گرما بسیار محتاط باشید.

رفتار دوستانه
  • محبت با خانواده

    بعضی از نژادها مستقل و غیر صمیمی هستند، حتی اگر آنها از زمان تولگی توسط همان شخص بزرگ شده باشند؛ برخی دیگر با یک شخص پیوند نزدیکی دارند و نسبت به بقیه افراد بی تفاوت هستند؛ و برخی دیگر به کل خانواده محبت می کنند. نژاد تنها عاملی نیست که با سطح عاطفه مرتبط باشد؛ سگهایی که در داخل یک خانه با افراد اطراف خودشان بزرگ شده اند احساس راحتی بیشتری با انسان دارند و راحت تر پیوند می خورند.

  • سگ های بسیار علاقمند به کودکان

    با کودکان مهربان بودن، تحمل بالا در بغل کردن های محکم، و داشتن یک حالت بی تفاوت نسبت به دویدن و جیغ زدن کودکان، تماماً صفاتی هستندکه باعث می شود سگ به کودکان علاقمند باشد. شاید از اینکه چه نژادهایی در آن لیست قرار دارد شگفت زده شوید: باکسرهای سرسخت و آمریکن استافوردشایر تریرها (که پیت بول به حساب می آیند)، با کودکان خوب رفتار می کنند. سگهای کوچک و ظریف و بسیار سرزنده مانند شی هواهواها همیشه به این میزان خانواده دوست نیستند.** همه سگ ها منحصر به فرد هستند. رتبه بندی های ما تعمیمی کلی است، و آنها تضمینی برای رفتار هر نژاد یا سگ منحصر به فرد نیستند. سگها از هر نژاد می توانند با توجه به تجربیات گذشته خود، آموزش چگونگی همراهی با کودکان و شخصیتشان، در کنار کودکان خوب رفتار کنند. نژاد و نوع نژاد مهم نیست، همه سگ ها دارای فک های قوی و دندان های تیز و نوکدار هستند و ممکن است در شرایط استرس گاز بگیرند. کودکان کم سن و سگها از هر نژاد باید همیشه تحت نظارت یک فرد بالغ قرار بگیرند و هرگز حتی برای مدتی با همدیگر تنها نمانند.

  • رفتار دوستانه با دیگر سگ ها

    رفتار دوستانه نسبت به سگ ها و انسان ها دو موضوع کاملاً متفاوت است. برخی از سگها ممکن است به سگ های دیگر حمله کنند یا سعی کنند بر آن ها مسلط شوند، حتی اگر آنها عاشق معاشرت با مردم باشند. برخی دیگر بیشتر دوست دارند بازی کنند تا مبارزه؛ و برخی دیگر از آنها، دم را چرخانده و می دوند. نژاد تنها عامل نیست. سگهایی که حداقل تا سن شش تا هشت هفتگی با خانواده و مادر خود زندگی کرده اند و آن هایی که در زمان تولگی وقت زیادی را به بازی با سگ های دیگر گذرانده اند، به احتمال زیاد مهارت های اجتماعی خوبی دارند.

  • رفتار دوستانه با غریبه ها

    سگهایی که با غریبه ها رفتار دوستانه ای دارند، به میهمان ها با دم تکان دادن و پوزه به خاک مالیدن سلام می کنند؛ بعضی دیگر خجالتی، بی تفاوت یا حتی پرخاشگر هستند. با این حال، مهم نیست که از چه نژادی باشند، سگی که اجتماعی باشد و از تولگی با انسان های زیادی از هر سن، اندازه و شکل برخورد کرده باشد، بهتر به غریبه ها پاسخ خواهد داد تا یک سگ بزرگسال بدون این پیش زمینه ها. به یاد داشته باشید، حتی سگهایی که رفتار دوستانه دارند نیز در بیرون از خانه باید یک قلاده خوب و قوی داشته باشند!

نیازهای سلامتی و نظافت
  • میزان ریزش مو

    اگر قصد دارید خانه خود را با یک سگ به اشتراک بگذارید، باید با موهای سگ روی لباس و خانه خود کنار بیایید. ریزش مو در بین نژادها بسیار متفاوت است. بعضی از سگ ها سالی یکبار، برخی فصلی، برخی به هر دو شکل، و برخی دیگر خیلی به ندرت ریزش مو دارند. اگر وسواس دارید، باید نژادی را انتخاب کنید که ریزش موی کمتری داشته باشد یا با استانداردهای شما کنار بیاید.

  • پتانسیل ریزش آب دهان

    سگهای مستعد ریزش آب دهان ممکن است برای سلام کردن، دست شما را لیس های آبداری بزنند و لکه های بزرگ و مرطوبی را روی لباس شما ایجاد کنند. اگر رفتاری بی تفاوت نسبت به لیس زدن داشته باشید، خوب است؛ اما اگر وسواس دارید، می توانید سگی را انتخاب کنید که در این بخش امتیاز کمتری دارد.

  • راحتی در نظافت

    بعضی از نژادها، سگهایی هستند که با یک برس کشیدن ساده تمیز می شوند؛ برخی دیگر برای تمیز و سالم ماندن به حمام، اصلاح و دیگر موارد بهداشتی منظم نیاز دارند. در نظر داشته باشید، باید برای سگی که به نظافت زیادی احتیاج دارد وقت بگذارید و صبور باشید، یا اینکه برای انجام این کار، به شخص دیگری پول بدهید.

  • سلامت عمومی

    به دلیل شیوه های نادرست در تمرینات، برخی از نژادها مستعد ابتلا به بعضی مشکلات بهداشتی ژنتیکی مانند دیسپلازی مفصل ران هستند. این بدان معنا نیست که هر سگی از آن نژاد حتماً به آن بیماری مبتلا خواهد شد؛ بلکه به این معنی است که آنها در معرض ریسک بالایی قرار دارند. اگر شما یک توله سگ را قبول می کنید، ایده خوبی است که بدانید کدام بیماری های ژنتیکی برای نژاد مورد علاقه شما مشترک هستند. همچنین ممکن است بخواهید از محلی که توله سگ را از آنجا تهیه کرده اید بپرسید اطلاعاتی در مورد سلامت جسمی والدین و سایر بستگان توله سگ شما دارد یا خیر.

  • استعداد اضافه وزن پیدا کردن

    بعضی از نژادها اشتهای زیادی دارند و به راحتی دچار افزایش وزن می شوند. اضافه وزن در سگ ها همانند انسانها می تواند باعث ایجاد مشکلات سلامتی شود. اگر نژادی را انتخاب کرده اید که مستعد اضافه وزن است، باید رفتارهای خود را محدود کنید، در همه حال، مطمئن شوید که به اندازه کافی ورزش می کند و بجای بی تفاوت بودن نسبت به غذایش، میزان وعده های غذایی روزانه اش را در وعده های منظم غذایی، اندازه گیری کنید.

  • اندازه

    سگ ها در همه اندازه ای وجود دارند، از کوچکترین آن ها یعنی شی هوآهوآ گرفته تا گریت دین بسیار بزرگ، یک عامل کلیدی در تصمیم گیری در مورد اینکه آیا یک سگ با شما و فضای زندگی شما سازگار است یا نه، میزان فضایی است که اشغال می کند. نژادهای بزرگ سگ ممکن است به نظر بیش از حد قدرتمند و ترسناک باشند، اما برخی از آنها فوق العاده دوست داشتنی هستند! نگاهی بیندازید و سگ با اندازه مناسب را، برای خود پیدا کنید!

قابلیت آموزش
  • راحتی آموزش

    سگهای آموزش پذیر، در ایجاد ارتباط بین یک دستور (مانند کلمه "بشین")، و یک عمل (نشستن) و یک نتیجه (انجام کاری) خیلی سریع مهارت پیدا می کنند. سگ های دیگر به زمان، صبر و تکرار بیشتری نیاز دارند. بسیاری از نژادها باهوش هستند اما به آموزش با این نگرش نگاه می کنند که "چه فایده ای برای من دارد؟"، در این صورت شما نیاز به استفاده از پاداش ها و بازی ها برای یادگیری آنها خواهید داشت تا درخواست های شما را اجرا کنند.

  • هوش

    سگهایی که پرورش می یابند تا به مشاغلی که به تصمیم گیری، هوش و تمرکز نیاز دارند، همانند گله داری بپردازند، باید مغزشان را تمرین دهند، همانگونه که سگ هایی که برای دویدن در طول روز پرورش داده می شوند، باید بدن خود را تمرین دهند. اگر آنها تحریک ذهنی مورد نیاز خود را پیدا نکنند، کار خودشان را انجام می دهند - معمولاً با پروژه هایی که شما دوست نخواهید داشت، مانند کندن زمین و جویدن. آموزش اطاعت و اسباب بازی های تعاملی سگ، روش های خوبی برای تمرین مغزی یک سگ هستند، تمریناتی همانند ورزش و کار برای آموزش چابکی، جستجو و نجات.

  • علاقمندی به ور رفتن با دهان

    در بیشتر نژادها در دوران تولگی و در نژادهای رتریور در همه سنین، علاقمندی به ور رفتن با دهان به معنای تمایل به گره زدن، جویدن و گاز بازی (گاز نرم و نسبتاً بدون درد است که باعث سوراخ شدن پوست نمی شود)، عمومیت دارد. سگهای دهانی بسیار علاقمند هستند تا از دهان خود برای نگه داشتن یا "هدایت" اعضای خانواده انسانی خود استفاده کنند. آنها نیاز به آموزش دارند تا یاد بگیرند که گاز گرفتن اسباب بازی های جویدنی خوب است، و نه آدم ها. نژادهای دهانی از بازی های واکشی (رفتن و آوردن یک وسیله) و جویدن یک اسباب بازی که با گلوله و دیگر وسایل لذت بخش پر شده باشد، واقعاً لذت می برند.

  • تعقیب طعمه

    سگهایی که برای شکار پرورش یافته اند، مانند تریرها، تمایل ذاتی برای تعقیب - و گاه کشتن - حیوانات دیگر دارند. هر چیزی که غژغژ کند، مانند گربه ها، سنجاب ها، و شاید حتی ماشین ها، می تواند آن غریزه را تحریک کند. سگهایی که عاشق تعقیب کردن هستند هنگامیکه بیرون از خانه می باشند باید قلاده داشته باشند و یا در یک محیط نرده دار نگه داشته شوند، و شما به یک فنس بلند و ایمن در حیاطتان نیاز دارید. این نژادها به طور کلی برای خانه هایی با حیوانات خانگی کوچکتر مانند گربه ها، همسترها و یا سگ های کوچک که می توانند مانند طعمه به نظر برسند مناسب نیستند. از طرف دیگر نژادهایی که در ابتدا برای شکار پرندگان مورد استفاده قرار می گرفتند، عموماً علاقه ای به تعقیب ندارند، اما هنگام پرواز پرندگان ساعات سختی را خواهید داشت تا مانع از جلب توجه آنها شوید.

  • گرایش به واق واق کردن یا زوزه کشیدن

    برخی نژادها بیشتر از بقیه صدا می دهند. هنگام انتخاب یک نژاد، به این فکر کنید که این سگ چند بار واق واق می کند یا زوزه می کشد. اگر قصد خرید یک سگ شکاری را دارید، آیا زوزه آنها برای شما مثل یک موسیقی می باشد یا دیوانه کننده است؟ اگر قصد خرید یک سگ نگهبان را دارید، آیا ممکن است شهری مملو از "غریبه های" مشکوک، توله سگ شما را همیشه درحالت هوشیاری قرار دهد؟ آیا حیات وحش محلی به معنای واقعی کلمه سگ شما را به سمت وحشی شدن سوق خواهد داد؟ آیا شما در خانه ای با محدودیت های صوتی زندگی می کنید؟ آیا در نزدیکی خودتان همسایه دارید؟ پس ممکن است شما بخواهید یک سگ ساکت را انتخاب کنید.

  • علاقه به ولگردی

    بعضی از نژادها نسبت به بقیه آزادتر هستند. سگ های شمالی مانند هاسکی های سیبری که برای مسافت های طولانی پرورش داده شده اند و با توجه به این شانس، بعد از دیدن هر چیزی که علاقه آنها را به خود جلب کند، شروع به حرکت می کنند و بسیاری از سگ های شکاری فقط بینی خود - یا آن خرگوشی که ناگهان از وسط جاده می گذرد - را دنبال می کنند حتی اگر این به معنای ترک شما باشد.

نیازهای جسمی
  • سطح انرژی

    سگهای پرانرژی همیشه آماده و منتظر عمل هستند. در اصل برای انجام انواع کارهای مرتبط با سگ ها پرورش یافته اند. کارهایی از قبیل جستجو برای شکارچیان یا هدایت گله، آنها این استقامت را دارند که بتوانند یک روز کامل کار کنند. آنها به ورزش و تحرک ذهنی زیادی احتیاج دارند و احتمالاً بیشتر وقت خود را صرف پریدن، بازی کردن و کشف هر محل و بوی جدید می کنند. سگ کم انرژی بین سگ ها همانند آدم های تنبل است، و در طول روز فقط چرت می زنند. هنگام انتخاب یک نژاد، سطح فعالیت و شیوه زندگی خود را در نظر بگیرید و به این فکر کنید که آیا شما یک سگ فرز و پر انرژی را مناسب می دانید یا آزار دهنده.

  • نیرومندی

    یک سگ نیرومند ممکن است انرژی خوبی داشته یا نداشته باشد، اما تمام کارهایی که آن ها انجام می دهند، با قوت انجام می دهند: آنها به قلاده فشار می آورند (تا زمانی که به آنها آموزش دهید که این کار را انجام ندهند)، سعی می کنند که موانع را از سر راه بردارند و حتی با ولع زیاد غذا بخورند و آب بنوشند. . این مخازن پرانرژی برای یادگیری رفتارهای خوب به آموزش زیادی احتیاج دارند و ممکن است برای خانه هایی که دارای کودکان خردسال یا اشخاص سالخورده و ضعیف هستند، مناسب نباشند. از سویی دیگر، یک سگ با انرژی کم، رویکرد مطیع تری نسبت به زندگی دارد.

  • احتیاج به تمرین

    بعضی از نژادها با قدم زدن آهسته شبانه در اطراف ساختمان مشکلی ندارند. برخی دیگر به قدم زدن روزانه احتیاج دارند، به ویژه آن هایی که در اصل برای کارهای جسمی از قبیل گله داری یا شکار پرورش داده شده اند. بدون ورزش کافی، ممکن است وزن این نژادها افزایش پیدا کند و انرژی خود را به روشهایی که شما دوست ندارید مانند واق واق کردن، جویدن و حفر کردن، تخلیه کنند. نژادهایی که به ورزش زیادی احتیاج دارند، برای افراد پر انرژی، افراد فعال و یا آن هایی که به آموزش سگ خود برای رقابت در یک ورزش پر انرژی سگ ها مانند چابکی علاقمندند، مناسب هستند. اگر می خواهید سگ پرانرژی خود را خسته کنید، می توانید از اسباب بازی هایی استفاده کنید که باعث تحرک آنها می شود!

  • علاقمند به بازیگوشی

    برخی از سگ ها، همیشه توله سگ باقی می مانند - همیشه به بازی علاقمندند - در حالی که دیگران جدی تر و ملایم تر هستند. اگرچه یک توله سگ بازیگوش به نظر مشتاق می رسد، اما این را در نظر داشته باشید که هر روز باید تعداد زیادی بازی های مختلف را انجام دهید، و اگر بچه یا سگ های دیگری داشته باشید باید از آن ها به عنوان همبازی های آن سگ استفاده کنید.

نگهداری

کاوالیر باید با غذای سگ با کیفیت بالا و متناسب با سن سگ (توله سگ، بزرگسال یا مسن) تغذیه شود. بعضی از کاوالیرها مستعد اضافه وزن هستند، بنابراین میزان کالری دریافتی و میزان وزن سگتان را تحت نظر داشته باشید. اگر می خواهید به سگ خود خوراکیهای تشویقی بدهید، این کار را با اعتدال انجام دهید. خوراکیهای تشویقی می تواند کمک مهمی در آموزش باشد، اما استفاده از مقدار زیادی از آنها می تواند باعث چاقی شود. به خصوص از دادن استخوانهای پخته شده و غذاهای دارای چربی زیاد، پس مانده های سفره، تا حد ممکن اجتناب کنید. در مورد اینکه کدامیک از غذاهای انسانی برای سگ ها بی خطر است و کدام یک می تواند مضر باشد، بیشتر بیاموزید. اگر در مورد وزن یا رژیم غذایی سگتان نگرانی دارید، این موارد را با دامپزشک خود در میان بگذارید.

پوشش براق و ابریشمی کاوالیر به مقداری توجه بیشتر با برس کشیدن منظم و استحمام گاهگاهی نیاز دارد تا او را در شرایط زیبایی مناسب حفظ کند. برس کشیدن نه تنها به براق ماندن و درهم نرفتن پوشش کمک می کند بلکه به عنوان یک ماساژ برای تمام بدن که سگها معمولا از آن لذت می برند، می تواند مفید باشد. جلسات انجام نظافت، پیوند بین صاحب سگ و سگ را بهبود می بخشد و فرصتی برای بازرسی از کل بدن سگ از نظر وجود هرگونه جوشهای غیرمعمول یا سایر مشکلات، فراهم می کند. گوش ها باید به صورت هفتگی از نظر عفونت بررسی شوند و ناخن ها باید حداقل یک بار در ماه کوتاه شوند، زیرا ناخن های بیش از حد بلند می توانند باعث درد و مشکلات ساختاری شوند.

اگرچه کاوالیر به عنوان یک سگ دامدار دوست داشتنی مورد پرورش قرار گرفت، اما این سگ از نژاد سگ های ورزشی است و از ورزش و فعالیت های متوسط ​​در فضای باز لذت می برد. او با خوشحالی با صاحب خود به پیاده روی می رود و همچنین در بسیاری از ورزش های مرتبط با سگها، عملکرد خوبی دارد، در عین حال، او از اینکه تمام روز روی مبل بماند نیز لذت می برد. کاوالیرها را نباید بدون مهار گذاشت زیرا غرایز بویایی و شکار را حفظ می کنند و اگر بوی جالبی برای پیگیری و یا موجودی برای تعقیب پیدا کنند ممکن است به فرمان شما توجهی نشان ندهند. حیاط دارای حصار برای نگهداری از آنها توصیه می شود.

کاوالیر، نژادی شیرین، ملایم و دوست داشتنی است و بسیار مشتاق است تا صاحب خود را خشنود کند. آنها با غریبه ها و سایر حیوانات دوست هستند و می توانند در مورد کودکان نیز بسیار خوب عمل کنند. آنها باهوش هستند و به راحتی آموزش می بینند و در بسیاری از ورزش های مرتبط با سگها مانند اطاعت پذیری، رالی و چابکی بسیار عالی هستند. همچنین آنها با طبیعت شیرین خود، سگهای درمانی خارق العاده ای نیز هستند. مانند همه نژادها، کلاسهای اجتماعی شدن و آموزش اولیه در دوران توله سگی می تواند یک کاوالیر جوان کمک کند تا رفتارهای مناسب را بیاموزد و با طیف گسترده ای از افراد و موقعیت ها راحت باشد.

چندین مشکل سلامتی وجود دارد که کاوالیرها مستعد ابتلا به آنها هستند. این مشکلات شامل مواردی مانند بیماریهای چشمی (از جمله مشکلات شبکیه و آب مروارید)، دررفتگی کشکک زانو، دیسپلازی مفصل ران، عفونت گوش میانی، بیماری قلبی دریچه میترال و یک بیماری عصبی به نام سیرنگومیلیا است. کاوالیرها را می توان برای همه این شرایط غربالگری کرد و بیشتر آنها به راحتی تا سنین پیری زندگی می کنند. صاحبان این سگها باید هرگونه مشکلات سلامتی بالقوه را با پرورش دهندۀ سگ خود در میان بگذارند. یک پرورش دهندۀ مسئول تمام نمونه های بالقوه برای تولید مثل را از نظر سلامتی آزمایش می کند.

آزمایشات بهداشتی توصیه شده از سوی باشگاه ملی نژاد:

  • ارزیابی لگن
  • ارزیابی کشکک زانو
  • معاینه قلبی
  • ارزیابی چشم پزشکی
عکس نژاد Cavalier King Charles Spaniel

استاندارد

ظاهر عمومی

کاوالیر کینگ چارلز اسپانیل یک سگ عروسکی فعال، برازنده و متعادل است و بسیار آزادانه عمل می کند. این نژاد شخصیتی نترس و ورزشی و در عین حال ملایم و با محبت دارد. این همان خلق و خوی دوستانه است که همراه با ظرافت واقعی و ظاهر سلطنتی، به آنها اهمیت ویژه ای در میان سایر نژادها می دهد. ظاهر طبیعی بدون اصلاح یا تغییرات مصنوعی برای این نژاد ضروری است.

سر

متناسب با اندازه سگ است و نه خیلی بزرگ و نه خیلی کوچک به نظر می رسد. بیان ظاهر: شیرین، ملایم و جذاب که از ویژگیهای مهم این نژاد است. چشم ها: بزرگ، گرد، اما برجسته نیست و کاملاً جدا از هم قرار گرفته است. رنگ چشمها، قهوه ای کاملا تیره و گرم که به آن نگاهی براق و سرزنده می دهد. حلقۀ دور چشم تیره رنگ است. باید زیر چشمها بالشتک وجود داشته باشد که به ظاهر ملایم آن کمک می کند. نقص ها: چشمهای کوچک، بادامی، برجسته یا روشن؛ حلقۀ دور چشم سفید. گوشها: - بالای سر قرار گرفته اند اما نزدیک به هم نیستند. چرم گوش، بلند با پرهای فراوان است و به اندازه کافی پهن است بطوریکه هنگام جلب توجه سگ، گوش ها کمی به سمت جلو خم می شوند.

بدن

گردن: نسبتاً بلند و بدون غبغب است و به اندازه کافی عضلانی است تا قوس کمی را در سطح بیرونی ایجاد کند. گردن با پیوستگی بر روی شانه های دارای شیب یکنواخت قرار گرفته است و ظاهری زیبا را ایجاد می کند. خط پشت: هنگام حرکت و ایستادن خط پشت در یک سطح قرار دارد. بدن: کوتاه با دنده هایی که به خوبی از هم باز شده اند اما لوله ای شکل نیستند. قفسه سینه نسبتاً عمیق است و تا زانو گسترش می یابد و فضای کافی برای قلب فراهم می کند. بدن در پهلو نسبت به بالای دنده ها اندکی لاغر تر است اما ظاهر تورفتگی ندارد. دم: با خوشحالی، بالا نگه داشته می شود اما هرگز کاملا بر سطح پشت قرار نمی گیرد و در حین حرکت، حالت ثابت خود را حفظ می کند. کوتاه کردن دم اختیاری است. در صورت کوتاه کردن دم، نباید بیش از یک سوم حذف شود.

نیم تنه جلویی

شانه ها به خوبی رو به عقب قرار گرفته اند. پاهای جلو مستقیم هستند و به خوبی در زیر سگ قرار گرفته اند و زانوها نزدیک به طرفین قرار دارند. پسترن ها (بخش پایین ساق پا) محکم هستند و کف پا دارای پدهای بالشتکی جمع و جور هستند. ممكن است دوکلاوها (انگشتان اضافه)، برداشته شوند.

پوشش

دارای طول متوسط، ابریشمی و بدون پیچ و تاب است. وجود کمی موج مجاز است. موهای روی گوش، سینه، پاها و دم باید بلند باشد و موهای روی پایین پاها (پشت پاها) از ویژگی های این نژاد است. هیچگونه اصلاحی مجاز نیست. نمونه هایی که در آنها پوشش بوسیلۀ پیرایش، کوتاه کردن یا با روشهای مصنوعی تغییر داده شده است باید شدیدا جریمه شوند تا به طور موثر از رقابت حذف شوند. موهایی که بین بالشتک های زیر پا رشد می کنند می توانند اصلاح شوند.

نیم تنه عقبی

ساختار بخش عقب بدن باید از لگن کاملا پهن و عضلات متوسط تشکیل شده باشد. مفصل زانو دارای چرخش است و باسن دارای شیب است. هنگام مشاهده از عقب، باید پاهای عقب، از ران تا پاشنه، کاملا با یکدیگر موازی باشند. نقص ها: رانهای گاوی یا داسی شکل.

تاریخچه

اسپانیل عروسکی حداقل از دوران رنسانس با اشراف اروپا همراه بوده است. دو پادشاه انگلیس در قرن هفدهم، پادشاه بیمار چارلز اول و پسرش چارلز دوم، به طور خاص  به گونه های سیاه و قهوه ای مایل به زرد اسپانیل عروسکی علاقه مند بودند که در نهایت به افتخار چارلز دوم نامگذاری شدند. طبق نظر ساموئل پپیس، پژوهشگر دوران رنسانس، به نظر می رسید كه چارلز دوم بیش از آنكه حاكم انگلیس باشد، به فکر پرورش اسپانیل بوده است.

اسپانیل عروسکی تا اوایل قرن نوزدهم مورد علاقۀ خاص بزرگان اشراف انگلیس بود. از جمله خانواده های اشرافی سطح بالا در این دوران، خانواده مارلبرو بود که در کاخ بلنهایم یک نژاد قرمز و سفید را پرورش دادند. در قرنهای بعد، در عصر ویکتوریا، این نژاد با نژادهای عروسکی آسیایی، احتمالاً پاگ و جاپانیز چاین، آمیزش  داده شد و در نهایت به همان چیزی تبدیل شد که امروزه در آمریکا به آن عروسکی انگلیسی (یا در انگلستان، کینگ چارلز اسپانیل) می گویند.

اسپانیل عروسکی جدید دارای جمجمه ای گنبدی شکل و صورت صاف تر از نمونه های زمان چارلز است. طولی نکشید که این گونه غالب شد و گونۀ عروسکی سنتی دوران رنسانس تقریباً منقرض گردید - اما فراموش نشد-.

علاقه مندان به این نژاد در دهه 1920 فکر می کردند که آیا هنوز اسپانیل عروسکی از گونۀ قدیمی که در پرتره های گذشتگان در سالن های باشکوه عمارت های انگلیس جاودانه مانده است، وجود دارد یا خیر؟ یک فرد ثروتمند آمریکایی به نام رازول الدریج یک جایزۀ نقدی برای پرورش دهندگان  بریتانیایی که بتوانند "بلینهایم اسپانیل از نوع دنیای قدیم" را تولید کنند در نظر گرفت. جذابیت جایزه، پرورش دهندگان را به احیای گونۀ قدیمی سوق داد. این سگها، کاوالیر کینگ چارلز اسپانیل نام گرفتند. (نام کاوالیر اشاره به حزبی سلطنت طلب است که در طول جنگ داخلی که به نفع سر چارلز اول تمام شد، از استوارتز حمایت کرد).

این نژاد به دلیل چهار الگوی رنگی متمایز، که هر کدام در زمان های مختلف، با یک خانوادۀ اصیل خاص همراه بودند، مورد توجه است: بلنهایم (علامت های شاه بلوطی روی زمینۀ سفید)، سه رنگ (علامت های سیاه روی زمینۀ سفید)، سیاه و "قهوهای مایل به زرد" (سیاه و سفید با علائم برنزه)، و قرمز یاقوتی (قرمز پر رنگ).

آیا میدانستید؟

لیست کل نژاد ها