بیگل علاوه بر سگ شکاری عالی و همدم وفادار، سگی شاد، بامزه و دوستداشتنی با نگاهی التماسآمیز است. بیگلها برای شکار گروهی پرورش یافتهاند، پس همراهی را دوست دارند و معمولاً خونگرم و سادهگیرند.
بیگل دو نوع دارد: کمتر از ۳۳ سانتیمتر و بین ۳۳ تا ۳۸ سانتیمتر. هر دو نوع محکم، سخت و به قول سگدوستان «بزرگ برای اینچهایشان» هستند. رنگهایی مثل لیمویی، قرمز و سفید و سهرنگ دارند. دارایی اصلی بیگل چهره دوستداشتنی اوست با چشمان درشت قهوهای یا فندقی و گوشهای بلند هاوندی که کمارتفاع روی سری پهن قرار دارند.
دوستداران او را «شاد» مینامند؛ مهربان، دوستداشتنی و همراه، که او را سگ خانوادگی عالی میکند. سالهاست محبوبترین هاوند در میان صاحبان حیوان خانگی در آمریکاست. کنجکاو، زیرک و پرانرژی است و به بازی فراوان نیاز دارد.
غذای باکیفیت تجاری یا خانگی با نظر دامپزشک و متناسب با سن سگ مناسب است. بیگلها مستعد چاقیاند، پس کالری و وزن را زیر نظر بگیرید و در تشویقی زیادهروی نکنید. با غذاهای مجاز و ممنوع انسان آشنا باشید و آب تازه همیشه در دسترس باشد.
بیگل پوششی صاف، انبوه و دولایه دارد که در زمستان ضخیمتر میشود، پس بهار فصل ریزش است و در طول سال هم ریزش متوسط دارد. برسکشی هفتگی با برس متوسط، دستکش لاستیکی یا دستکش شکاری موی ریختنی را میگیرد و رشد موی جدید را تحریک میکند. بیگلها زیاد حمام لازم ندارند مگر در صورت آلودگی شدید. ناخنها را مرتب کوتاه کنید.
بیگلها فعال و پرانرژیاند و روزانه دستکم یک ساعت ورزش لازم دارند. فقط رها کردن در حیاط کافی نیست. این سگ برای کار گروهی پرورش یافته و با همراه شادتر است؛ بیگلی که مدت طولانی تنها بماند مخرب میشود. بیگلها استاد فرارند، پس حصار باید دستکم ۱/۵ متر و زیرزمینی باشد.
پیادهروی همیشه باید با قلاده باشد، چون غریزه شکار قوی دارد و نمیتواند در برابر بوی جذاب مقاومت کند.
مثل همه سگها، اجتماعیسازی زودهنگام و کلاس توله ضروری است. تشویقی کمک بزرگی در آموزش است. بیگلها با روشهای خشن خوب پاسخ نمیدهند، اما صبر، تشویق مثبت و کمی خلاقیت در نهایت نتیجه میدهد.
پرورشدهندگان مسئول سگهای مولد را از نظر این مشکلات بررسی میکنند:
گوشهای بیگل را هر هفته بررسی و دندانها را مرتب مسواک بزنید.
فاکسهاند مینیاتوری، محکم و بزرگ برای اینچهایش، با ظاهر سختکوش هاوندی که میتواند در تعقیب دوام بیاورد.
جمجمه نسبتاً بلند، کمی گنبدی در پسسر و پهن. گوشها کمارتفاع، بلند، نازک و گرد. چشمها درشت، نرم، قهوهای یا فندقی با حالتی ملایم و التماسآمیز. پوزه متوسط، صاف و چهارگوش.
گردن آزاد و سبک و در عین حال قوی، متوسط و بدون چین گلو. شانهها شیبدار، تمیز و عضلانی. سینه عمیق و پهن، اما نه آنقدر پهن که حرکت آزاد شانه را مختل کند.
ران و کپل قوی و عضلانی با نیروی پیشران فراوان. زانوها محکم و پایین، خلف مچها محکم، متقارن و کمی خمیده. پنجهها فشرده و محکماند.
پوشش هاوندی صاف، سخت و با طول متوسط. پوشش کوتاه و نازک یا نرم عیب محسوب میشود.
منشأ این نژاد کهن قرنها مورد حدس بوده و حتی ریشه نامش مبهم است. برخی میگویند از واژه گالیک beag به معنای «کوچک» میآید و برخی به واژه فرانسوی صدای هاوندها هنگام شکار اشاره میکنند.
گزارشهایی هست که از هاوندهای کوچک دستهای برای شکار خرگوش در انگلستان حتی پیش از ورود رومیها حکایت دارد. تا دهه ۱۵۰۰ بیشتر اشراف انگلیسی دستههایی از هاوندهای بزرگ برای گوزن و کوچکتر برای خرگوش داشتند و هاوندهای کوچکتر نیاکان بیگل امروزیاند. بیگل را پیاده میشد دنبال کرد و نیازی به اسب نبود. پس از جنگ داخلی آمریکا بیگلها وارد آمریکا شدند و AKC نخستین بیگل را در ۱۸۸۵ ثبت کرد.
تجربه خود را با سایر دوستان پتراید به اشتراک بگذارید.