پمبروک ولش کرگی (Pembroke Welsh Corgi)

پمبروک ولش کرگی

Pembroke Welsh Corgi

خصوصیت های اخلاقی:

مهربان، باهوش، هوشیار

قد: 25 تا 30 سانتی متر

وزن: 14 تا 30 کیلوگرم (نر)، 13 کیلوگرم (ماده)

طول عمر: 12 تا 13 سال

گروه: گله

عکس نژاد Pembroke Welsh Corgi

در میان قابل قبولترین سگهای خانگی کوچک، پمبروک ولش کرگی به عنوان یک سگ گله دار کوچک قوی، ورزشکار و سرزنده شناخته می شود که بدون هیچ چشمداشتی، محبت و همراهی خود را نثار شما می کند. آنها یکی از محبوب ترین نژادهای گله دار در جهان هستند.

دوست داری یک توله پمبروک ولش کرگی داشته باشی؟

فقط کافیه فرم رو پر کنی تا پاپی یاب برات بهترینش رو پیدا کنه!
puppyyab Logo

ویدیو معرفی کامل نژاد پمبروک ولش کرگی

توضیحات

با قد 25 تا 30 سانتیمتر در ناحیۀ شانه و وزن 13 تا 14 کیلوگرم، یک پمبروک نر در میان دسته های کوچک، یک سگ بزرگ محسوب می شود. پاهای کوتاه اما قدرتمند، رانهای عضلانی و سینه عمیق، او را برای یک کار سخت روزانه مجهز می کند. پرومبرک با استخوان بندی کشیده و کم ارتفاع، به طور شگفت انگیزی سریع و چابک است. آنها می توانند به رنگهای قرمز، سیبل، نخودی و مشکی بلوطی باشند، همچنین ممکن است با علامت های سفید یا بدون آنها باشند. پمبروک، سگی درخشان و حساس است که از بازی با خانواده انسانی خود لذت می برد و به آموزش، پاسخ خوبی می دهد. از آنجا که دامداران آنها را برای جابجایی گله ها پرورش داده اند، پرومبرگ ها، نترس و مستقل هستند. آنها دیده بانهایی هوشیار، با حواس تیز و واق واق "سگهای بزرگ" هستند. خانواده هایی که می توانند نیازهای پرومبرک خود را برای فعالیت و همراهی برآورده کنند، هرگز حیوان خانگی دوست داشتنی و وفادارتری از آن نخواهند داشت.

امتیاز

انطباق پذیری
  • سازگاری خوب با زندگی آپارتمانی

    برخلاف تصور رایج، اندازه های کوچک لزوماً یک سگ آپارتمانی نمی سازد. تعداد زیادی از سگ های کوچک برای زندگی در یک آپارتمان بیش از اندازه پر انرژی و سرحال هستند. ساکت بودن، کم انرژی بودن، در داخل خانه نسبتاً آرام بودن و مودب بودن با ساکنان دیگر، همه جزو ویژگیهای خوب یک سگ آپارتمانی هستند.

  • خوب برای صاحبان تازه کار

    بعضی از سگ ها نسبت به بقیه ساده تر هستند؛ آنها به آموزش بهتر جواب می دهند و بسیار راحت هستند. آنها همچنین به اندازه کافی انعطاف پذیر هستند تا از اشتباهات یا ناسازگاری های شما عقب نشینی کنند. سگهایی که بسیار حساس هستند، تفکر مستقل دارند یا قاطع هستند، ممکن است مدیریتش برای شخصی که اولین بار است صاحب سگ شده سخت تر باشد. اگر تجربه صاحب سگ بودن خود را، هنگامی که معاشر جدیدتان را انتخاب می کنید، در نظر بگیرید، بهترین تجربه خود را کسب خواهید کرد.

  • سطح حساسیت

    برای برخی از سگها یک توبیخ شدید ناراحت کننده نیست، در حالی که برخی دیگر حتی یک نگاه اخم آلود را به دل می گیرند. سگهای با حساسیت کم، که به آن ها "آسانگیر"، "تحمل پذیر"، "تاب آور" و حتی "پوست کلفت" نیز می گویند، بهتر می توانند با یک خانواده پر سر و صدا و پر آشوب، یک صاحب قاطع یا سرزنده و یک روال غیر معمول یا متغیر کنار بیایند. آیا شما بچه های کوچک دارید، ظروف غذا را زیاد پرتاب می کنید، در یک گاراژ بازی می کنید یا زندگی ناآرامی دارید؟ به سراغ یک سگ بروید که حساسیت کمی داشته باشد.

  • تحمل تنهایی

    بعضی از نژادها با خانواده خود پیوند زیادی برقرار می کنند و در صورت تنها ماندن توسط صاحب خود، بیشتر در معرض نگرانی و حتی وحشت قرار می گیرند. یک سگ مضطرب می تواند بسیار مخرب باشد - واق واق کند، ناله کند، چیزی را بجود و یا حتی باعث ضرب و شتم شود. این نژادها هنگامیکه یکی از اعضای خانواده در طول روز در خانه باشد و یا اگر بتوانید سگ را به محل کار خود ببرید، رفتار بسیار خوبی از خود نشان می دهند.

  • تحمل آب و هوای سرد

    نژادهایی که دارای پوشش بسیار کوتاه و کم یا بدون پوشش زیرین هستند و یا بدنی بی مو دارند همانند گریهاندها، در برابر سرما آسیب پذیر هستند. سگهایی با تحمل سرمای کم، در آب و هوای سرد باید داخل خانه زندگی کنند و برای پیاده روی در آن آب و هوا باید یک ژاکت یا لباس مناسب به تن داشته باشند.

  • تحمل آب و هوای گرم

    سگهایی که پوشش ضخیم و دوبل دارند، در برابر گرمای بیش از حد، آسیب پذیر هستند. همچنین نژادهایی با بینی های کوتاه مانند بولداگ ها یا پاگ ها هم از این دسته هستند زیرا نمی توانند به خوبی خودشان را خنک کنند. اگر یک نژاد حساس به گرما می خواهید، سگ شما باید در روزهای گرم یا مرطوب در خانه بماند، و نیاز است که شما در مورد تمرینات سگ خود در گرما بسیار محتاط باشید.

رفتار دوستانه
  • محبت با خانواده

    بعضی از نژادها مستقل و غیر صمیمی هستند، حتی اگر آنها از زمان تولگی توسط همان شخص بزرگ شده باشند؛ برخی دیگر با یک شخص پیوند نزدیکی دارند و نسبت به بقیه افراد بی تفاوت هستند؛ و برخی دیگر به کل خانواده محبت می کنند. نژاد تنها عاملی نیست که با سطح عاطفه مرتبط باشد؛ سگهایی که در داخل یک خانه با افراد اطراف خودشان بزرگ شده اند احساس راحتی بیشتری با انسان دارند و راحت تر پیوند می خورند.

  • سگ های بسیار علاقمند به کودکان

    با کودکان مهربان بودن، تحمل بالا در بغل کردن های محکم، و داشتن یک حالت بی تفاوت نسبت به دویدن و جیغ زدن کودکان، تماماً صفاتی هستندکه باعث می شود سگ به کودکان علاقمند باشد. شاید از اینکه چه نژادهایی در آن لیست قرار دارد شگفت زده شوید: باکسرهای سرسخت و آمریکن استافوردشایر تریرها (که پیت بول به حساب می آیند)، با کودکان خوب رفتار می کنند. سگهای کوچک و ظریف و بسیار سرزنده مانند شی هواهواها همیشه به این میزان خانواده دوست نیستند.** همه سگ ها منحصر به فرد هستند. رتبه بندی های ما تعمیمی کلی است، و آنها تضمینی برای رفتار هر نژاد یا سگ منحصر به فرد نیستند. سگها از هر نژاد می توانند با توجه به تجربیات گذشته خود، آموزش چگونگی همراهی با کودکان و شخصیتشان، در کنار کودکان خوب رفتار کنند. نژاد و نوع نژاد مهم نیست، همه سگ ها دارای فک های قوی و دندان های تیز و نوکدار هستند و ممکن است در شرایط استرس گاز بگیرند. کودکان کم سن و سگها از هر نژاد باید همیشه تحت نظارت یک فرد بالغ قرار بگیرند و هرگز حتی برای مدتی با همدیگر تنها نمانند.

  • رفتار دوستانه با دیگر سگ ها

    رفتار دوستانه نسبت به سگ ها و انسان ها دو موضوع کاملاً متفاوت است. برخی از سگها ممکن است به سگ های دیگر حمله کنند یا سعی کنند بر آن ها مسلط شوند، حتی اگر آنها عاشق معاشرت با مردم باشند. برخی دیگر بیشتر دوست دارند بازی کنند تا مبارزه؛ و برخی دیگر از آنها، دم را چرخانده و می دوند. نژاد تنها عامل نیست. سگهایی که حداقل تا سن شش تا هشت هفتگی با خانواده و مادر خود زندگی کرده اند و آن هایی که در زمان تولگی وقت زیادی را به بازی با سگ های دیگر گذرانده اند، به احتمال زیاد مهارت های اجتماعی خوبی دارند.

  • رفتار دوستانه با غریبه ها

    سگهایی که با غریبه ها رفتار دوستانه ای دارند، به میهمان ها با دم تکان دادن و پوزه به خاک مالیدن سلام می کنند؛ بعضی دیگر خجالتی، بی تفاوت یا حتی پرخاشگر هستند. با این حال، مهم نیست که از چه نژادی باشند، سگی که اجتماعی باشد و از تولگی با انسان های زیادی از هر سن، اندازه و شکل برخورد کرده باشد، بهتر به غریبه ها پاسخ خواهد داد تا یک سگ بزرگسال بدون این پیش زمینه ها. به یاد داشته باشید، حتی سگهایی که رفتار دوستانه دارند نیز در بیرون از خانه باید یک قلاده خوب و قوی داشته باشند!

نیازهای سلامتی و نظافت
  • میزان ریزش مو

    اگر قصد دارید خانه خود را با یک سگ به اشتراک بگذارید، باید با موهای سگ روی لباس و خانه خود کنار بیایید. ریزش مو در بین نژادها بسیار متفاوت است. بعضی از سگ ها سالی یکبار، برخی فصلی، برخی به هر دو شکل، و برخی دیگر خیلی به ندرت ریزش مو دارند. اگر وسواس دارید، باید نژادی را انتخاب کنید که ریزش موی کمتری داشته باشد یا با استانداردهای شما کنار بیاید.

  • پتانسیل ریزش آب دهان

    سگهای مستعد ریزش آب دهان ممکن است برای سلام کردن، دست شما را لیس های آبداری بزنند و لکه های بزرگ و مرطوبی را روی لباس شما ایجاد کنند. اگر رفتاری بی تفاوت نسبت به لیس زدن داشته باشید، خوب است؛ اما اگر وسواس دارید، می توانید سگی را انتخاب کنید که در این بخش امتیاز کمتری دارد.

  • راحتی در نظافت

    بعضی از نژادها، سگهایی هستند که با یک برس کشیدن ساده تمیز می شوند؛ برخی دیگر برای تمیز و سالم ماندن به حمام، اصلاح و دیگر موارد بهداشتی منظم نیاز دارند. در نظر داشته باشید، باید برای سگی که به نظافت زیادی احتیاج دارد وقت بگذارید و صبور باشید، یا اینکه برای انجام این کار، به شخص دیگری پول بدهید.

  • سلامت عمومی

    به دلیل شیوه های نادرست در تمرینات، برخی از نژادها مستعد ابتلا به بعضی مشکلات بهداشتی ژنتیکی مانند دیسپلازی مفصل ران هستند. این بدان معنا نیست که هر سگی از آن نژاد حتماً به آن بیماری مبتلا خواهد شد؛ بلکه به این معنی است که آنها در معرض ریسک بالایی قرار دارند. اگر شما یک توله سگ را قبول می کنید، ایده خوبی است که بدانید کدام بیماری های ژنتیکی برای نژاد مورد علاقه شما مشترک هستند. همچنین ممکن است بخواهید از محلی که توله سگ را از آنجا تهیه کرده اید بپرسید اطلاعاتی در مورد سلامت جسمی والدین و سایر بستگان توله سگ شما دارد یا خیر.

  • استعداد اضافه وزن پیدا کردن

    بعضی از نژادها اشتهای زیادی دارند و به راحتی دچار افزایش وزن می شوند. اضافه وزن در سگ ها همانند انسانها می تواند باعث ایجاد مشکلات سلامتی شود. اگر نژادی را انتخاب کرده اید که مستعد اضافه وزن است، باید رفتارهای خود را محدود کنید، در همه حال، مطمئن شوید که به اندازه کافی ورزش می کند و بجای بی تفاوت بودن نسبت به غذایش، میزان وعده های غذایی روزانه اش را در وعده های منظم غذایی، اندازه گیری کنید.

  • اندازه

    سگ ها در همه اندازه ای وجود دارند، از کوچکترین آن ها یعنی شی هوآهوآ گرفته تا گریت دین بسیار بزرگ، یک عامل کلیدی در تصمیم گیری در مورد اینکه آیا یک سگ با شما و فضای زندگی شما سازگار است یا نه، میزان فضایی است که اشغال می کند. نژادهای بزرگ سگ ممکن است به نظر بیش از حد قدرتمند و ترسناک باشند، اما برخی از آنها فوق العاده دوست داشتنی هستند! نگاهی بیندازید و سگ با اندازه مناسب را، برای خود پیدا کنید!

قابلیت آموزش
  • راحتی آموزش

    سگهای آموزش پذیر، در ایجاد ارتباط بین یک دستور (مانند کلمه "بشین")، و یک عمل (نشستن) و یک نتیجه (انجام کاری) خیلی سریع مهارت پیدا می کنند. سگ های دیگر به زمان، صبر و تکرار بیشتری نیاز دارند. بسیاری از نژادها باهوش هستند اما به آموزش با این نگرش نگاه می کنند که "چه فایده ای برای من دارد؟"، در این صورت شما نیاز به استفاده از پاداش ها و بازی ها برای یادگیری آنها خواهید داشت تا درخواست های شما را اجرا کنند.

  • هوش

    سگهایی که پرورش می یابند تا به مشاغلی که به تصمیم گیری، هوش و تمرکز نیاز دارند، همانند گله داری بپردازند، باید مغزشان را تمرین دهند، همانگونه که سگ هایی که برای دویدن در طول روز پرورش داده می شوند، باید بدن خود را تمرین دهند. اگر آنها تحریک ذهنی مورد نیاز خود را پیدا نکنند، کار خودشان را انجام می دهند - معمولاً با پروژه هایی که شما دوست نخواهید داشت، مانند کندن زمین و جویدن. آموزش اطاعت و اسباب بازی های تعاملی سگ، روش های خوبی برای تمرین مغزی یک سگ هستند، تمریناتی همانند ورزش و کار برای آموزش چابکی، جستجو و نجات.

  • علاقمندی به ور رفتن با دهان

    در بیشتر نژادها در دوران تولگی و در نژادهای رتریور در همه سنین، علاقمندی به ور رفتن با دهان به معنای تمایل به گره زدن، جویدن و گاز بازی (گاز نرم و نسبتاً بدون درد است که باعث سوراخ شدن پوست نمی شود)، عمومیت دارد. سگهای دهانی بسیار علاقمند هستند تا از دهان خود برای نگه داشتن یا "هدایت" اعضای خانواده انسانی خود استفاده کنند. آنها نیاز به آموزش دارند تا یاد بگیرند که گاز گرفتن اسباب بازی های جویدنی خوب است، و نه آدم ها. نژادهای دهانی از بازی های واکشی (رفتن و آوردن یک وسیله) و جویدن یک اسباب بازی که با گلوله و دیگر وسایل لذت بخش پر شده باشد، واقعاً لذت می برند.

  • تعقیب طعمه

    سگهایی که برای شکار پرورش یافته اند، مانند تریرها، تمایل ذاتی برای تعقیب - و گاه کشتن - حیوانات دیگر دارند. هر چیزی که غژغژ کند، مانند گربه ها، سنجاب ها، و شاید حتی ماشین ها، می تواند آن غریزه را تحریک کند. سگهایی که عاشق تعقیب کردن هستند هنگامیکه بیرون از خانه می باشند باید قلاده داشته باشند و یا در یک محیط نرده دار نگه داشته شوند، و شما به یک فنس بلند و ایمن در حیاطتان نیاز دارید. این نژادها به طور کلی برای خانه هایی با حیوانات خانگی کوچکتر مانند گربه ها، همسترها و یا سگ های کوچک که می توانند مانند طعمه به نظر برسند مناسب نیستند. از طرف دیگر نژادهایی که در ابتدا برای شکار پرندگان مورد استفاده قرار می گرفتند، عموماً علاقه ای به تعقیب ندارند، اما هنگام پرواز پرندگان ساعات سختی را خواهید داشت تا مانع از جلب توجه آنها شوید.

  • گرایش به واق واق کردن یا زوزه کشیدن

    برخی نژادها بیشتر از بقیه صدا می دهند. هنگام انتخاب یک نژاد، به این فکر کنید که این سگ چند بار واق واق می کند یا زوزه می کشد. اگر قصد خرید یک سگ شکاری را دارید، آیا زوزه آنها برای شما مثل یک موسیقی می باشد یا دیوانه کننده است؟ اگر قصد خرید یک سگ نگهبان را دارید، آیا ممکن است شهری مملو از "غریبه های" مشکوک، توله سگ شما را همیشه درحالت هوشیاری قرار دهد؟ آیا حیات وحش محلی به معنای واقعی کلمه سگ شما را به سمت وحشی شدن سوق خواهد داد؟ آیا شما در خانه ای با محدودیت های صوتی زندگی می کنید؟ آیا در نزدیکی خودتان همسایه دارید؟ پس ممکن است شما بخواهید یک سگ ساکت را انتخاب کنید.

  • علاقه به ولگردی

    بعضی از نژادها نسبت به بقیه آزادتر هستند. سگ های شمالی مانند هاسکی های سیبری که برای مسافت های طولانی پرورش داده شده اند و با توجه به این شانس، بعد از دیدن هر چیزی که علاقه آنها را به خود جلب کند، شروع به حرکت می کنند و بسیاری از سگ های شکاری فقط بینی خود - یا آن خرگوشی که ناگهان از وسط جاده می گذرد - را دنبال می کنند حتی اگر این به معنای ترک شما باشد.

نیازهای جسمی
  • سطح انرژی

    سگهای پرانرژی همیشه آماده و منتظر عمل هستند. در اصل برای انجام انواع کارهای مرتبط با سگ ها پرورش یافته اند. کارهایی از قبیل جستجو برای شکارچیان یا هدایت گله، آنها این استقامت را دارند که بتوانند یک روز کامل کار کنند. آنها به ورزش و تحرک ذهنی زیادی احتیاج دارند و احتمالاً بیشتر وقت خود را صرف پریدن، بازی کردن و کشف هر محل و بوی جدید می کنند. سگ کم انرژی بین سگ ها همانند آدم های تنبل است، و در طول روز فقط چرت می زنند. هنگام انتخاب یک نژاد، سطح فعالیت و شیوه زندگی خود را در نظر بگیرید و به این فکر کنید که آیا شما یک سگ فرز و پر انرژی را مناسب می دانید یا آزار دهنده.

  • نیرومندی

    یک سگ نیرومند ممکن است انرژی خوبی داشته یا نداشته باشد، اما تمام کارهایی که آن ها انجام می دهند، با قوت انجام می دهند: آنها به قلاده فشار می آورند (تا زمانی که به آنها آموزش دهید که این کار را انجام ندهند)، سعی می کنند که موانع را از سر راه بردارند و حتی با ولع زیاد غذا بخورند و آب بنوشند. . این مخازن پرانرژی برای یادگیری رفتارهای خوب به آموزش زیادی احتیاج دارند و ممکن است برای خانه هایی که دارای کودکان خردسال یا اشخاص سالخورده و ضعیف هستند، مناسب نباشند. از سویی دیگر، یک سگ با انرژی کم، رویکرد مطیع تری نسبت به زندگی دارد.

  • احتیاج به تمرین

    بعضی از نژادها با قدم زدن آهسته شبانه در اطراف ساختمان مشکلی ندارند. برخی دیگر به قدم زدن روزانه احتیاج دارند، به ویژه آن هایی که در اصل برای کارهای جسمی از قبیل گله داری یا شکار پرورش داده شده اند. بدون ورزش کافی، ممکن است وزن این نژادها افزایش پیدا کند و انرژی خود را به روشهایی که شما دوست ندارید مانند واق واق کردن، جویدن و حفر کردن، تخلیه کنند. نژادهایی که به ورزش زیادی احتیاج دارند، برای افراد پر انرژی، افراد فعال و یا آن هایی که به آموزش سگ خود برای رقابت در یک ورزش پر انرژی سگ ها مانند چابکی علاقمندند، مناسب هستند. اگر می خواهید سگ پرانرژی خود را خسته کنید، می توانید از اسباب بازی هایی استفاده کنید که باعث تحرک آنها می شود!

  • علاقمند به بازیگوشی

    برخی از سگ ها، همیشه توله سگ باقی می مانند - همیشه به بازی علاقمندند - در حالی که دیگران جدی تر و ملایم تر هستند. اگرچه یک توله سگ بازیگوش به نظر مشتاق می رسد، اما این را در نظر داشته باشید که هر روز باید تعداد زیادی بازی های مختلف را انجام دهید، و اگر بچه یا سگ های دیگری داشته باشید باید از آن ها به عنوان همبازی های آن سگ استفاده کنید.

نگهداری

پمبروک ولش کرگی باید با غذای سگ با کیفیت بالا، خواه بصورت تجاری و یا با نظارت و تأیید دامپزشک در منزل تهیه شده باشد، تغذیه شود. هر رژیم غذایی باید متناسب با سن سگ (توله سگ، بزرگسال یا مسن) باشد. برخی از سگ ها مستعد اضافه وزن هستند، بنابراین میزان کالری و وزن سگ خود را تحت نظر داشته باشید. استفاده از خوراکی های تشویقی می تواند کمک مهمی در آموزش باشد، اما استفاده از مقدار زیادی از آنها می تواند باعث چاقی شود. در مورد اینکه کدامیک از غذاهای انسانی برای سگ ها بی خطر هستند و کدامیک مضر هستند، بیشتر بیاموزید. اگر در مورد وزن یا رژیم غذایی سگتان نگرانی دارید با دامپزشک خود مشورت کنید. آب تمیز و تازه باید همیشه در دسترس سگتان قرار داشته باشد.

پمبروک دارای یک پوشش دولایۀ ضخیم و ضد آب است - زیرپوشش نرم و سبک که با پوشش بیرونی درشت پوشانده شده است-. این نژاد، مقدار قابل توجهی بصورت روزانه و حتی بیشتر از آن در اواخر بهار/ اوایل تابستان ریزش مو دارد. برس کشیدن روزانه با شانه و برس اسلیکر می تواند مقدار زیادی از موهای جدا شده را قبل از اینکه در محیط خانه پراکنده شود، تمیز کند. در طول فصل ریزش، حمام نیز به شل شدن و تمیز شدن موهای مرده کمک می کند - قبل از شروع برس کشیدن، باید سگ کاملا خشک باشد- و یک شانه چنگکی (Rake) نیز به تمیز شدن زیرپوشش کمک می کند. مانند همه نژادها، ناخن های کرگی نیز باید به طور مرتب کوتاه شوند و گوش های آنها نیز بررسی شوند تا از تمیز و سالم بودن آنها اطمینان حاصل شود.

این سگ کوچولوی ورزشکار و قدرتمند که برای گله داری گاوها و سایر دامها پروش یافته است، فعالیت بدنی را دوست دارد و وقتی کاری برای انجام دادن دارد خوشبخت تر است. ورزش متوسط ​​روزانه برای حفظ سلامت جسمی و روانی کرگی لازم است. پرومبرک می تواند در پیاده روی های طولانی یا قدم زدن های آهسته خوب عمل کند، اما پاهای کوتاه آنها باعث می شود نتوانند با یک دوچرخه سوار، همگام شوند. از مواجه شدن آنها با گرما یا سرمای شدید خودداری کنید و همیشه بعد از ورزش مقدار کافی آب شیرین و خنک برای آنها فراهم کنید. بسیاری از پرومبرک ها از فعالیت ها و رقابت های مربوط به سگها مانند چابکی، گله داری، اطاعت پذیری و ردیابی، لذت می برند و می توانند در آنها برتری یابند.

مانند همه نژادها، کلاسهای اجتماعی شدن و آموزش اولیه در دوران تولگی اکیداً توصیه می شود. قرار گرفتن تدریجی توله سگ در معرض طیف گسترده ای از افراد، مکان ها و موقعیت ها در سنین 7 هفتگی تا 4 ماهگی به او کمک می کند تا به یک بزرگسال تربیت شده و خوش برخورد تبدیل شود. پمبروک ها اغلب ذهنیت خود را دارند، اما آنها همراهانی پرانرژی، مشتاق و بسیار باهوش هستند که به آموزش پاسخ خوبی نشان می دهند. آموزش مثبت و مبتنی بر پاداش برای این نژاد حساس بهترین نتیجه را در پی دارد.

پمبروک به طور معمول یک نژاد سالم است و پرورش دهندگان مسئول نمونه های پرورشی خود را از نظر مشکلات سلامتی مانند دیسپلازی زانو و ران، اختلالات چشمی، مشکلات قلبی، میلوپاتی دژنراتیو و بیماری فون ویلبراند، اختلال خونریزی، بررسی و غربالگری می کنند. مانند همه نژادها، گوش های پمبروک باید هر هفته از نظر علائم عفونت بررسی شوند و دندان ها نیز باید به طور مرتب مسواک زده شوند.

عکس نژاد سگ Pembroke Welsh Corgi

استاندارد

ظاهر عمومی

کم ارتفاع، قوی، دارای استخوان بندی محکم و فعال که استقامت و قدرت خود را در یک فضای کوچک به نمایش می گذارند. نباید آنقدر کم ارتفاع و دارای استخوان سنگین باشد که درشت یا بیش از حد سنگین به نظر برسد، و نه دارای استخوانهای بیش از حد سبک باشد که ضعیف به نظر برسد. ظاهر بیرونی هوشیار اما مهربان دارد، همچنین ظاهر آن هوش و اشتیاق را منتقل می کند و هرگز خجالتی و یا بدجنس نیست.

سر

سر باید از نظر شکل و ظاهر "روباه-مانند" باشد. تاثیر ظاهری سر باهوشی و علاقه مندی، اما بدون شرارت را نشان می دهد. جمجمه: باید نسبتاً پهن و بین گوش ها صاف باشد. گونه ها بسیار اندک گرد هستند، اما زیر چشم را پر نمی کنند، بصورتیکه قسمت جلوی آن باید به خوبی تراش خورده باشد تا یک پوزۀ تقریبا مخروطی ایجاد شود. فاصله از پس سر تا بالای مرکز سر بیشتر از فاصلۀ مرکز سر تا نوک بینی است، از نظر نسبت، پنج قسمت از کل فاصله را جمجمه و سه قسمت را پیشانی شامل می شود. پوزه، نه باید به صورت بشقابی و نه بینی-رومی باشد.

بدن

گردن: نسبتاً بلند. از طول کافی برای ایجاد تعادل در سگ برخوردار است. گردن کمی قوس دار، تمیز و به خوبی با شانه ها ترکیب شده است. یک گردن بسیار کوتاه که ظاهری خپل به سگ می دهد و یک گردن بلند، نازک یا میشی، نقص محسوب می شود. خط پشت: محکم و یک سطح، بدون بالا رفتگی و یا فرورفتگی در قسمت باسن. یک فرورفتگی جزئی در پشت شانه ها ناشی از سنگین تر شدن پوشش گردن است، یک پوشش کوتاهتر بدن مجاز شمرده می شود. بدن: قفسۀ دنده باید به خوبی از هم باز شده باشند، کمی تخم مرغی شکل و نسبتاً بلند باشند. سینه، عمیق است و بین پاهای جلویی را بخوبی پر می کند. کوتاهی بیش از اندازۀ ارتفاع در آزادی حرکت مطلوب اختلال ایجاد می کند و نکته ای منفی محسوب می شود. با مشاهده از بالا، بدن باید به طرف انتهای کمر، کمی مخروطی باشد. مواردی مانند، کمر کوتاه، قفسۀ دندۀ گرد یا تخت، عدم وجود بریسکت (گوشت سینه)، طول زیاد بدن، نامطلوب محسوب می شود. دم: باید تا حد ممکن کوتاه شده باشند و اتصال آن بدون تورفتگی باشد. گاهی اوقات توله سگها با کوتاه شدگی طبیعی متولد می شوند، که اگر به اندازه کافی کوتاه باشد، قابل قبول است. طول دم تا پنچ سانتیمتر مجاز است، اما اگر بالا گرفته شود باعث اختلال در خط پشت می شود.

نیم تنه جلویی

پاها: کوتاه هستند و بازوها کمی به سمت داخل چرخیده شده اند و فاصله بین مچ ها کمتر از فاصله بین مفاصل شانه است، به طوری که از جلو کاملاً صاف و مستقیم به نظر نمی رسد. کف پا با استخوان کافی حمایت شده است. پسترن ها (بخش پایینی ساق پا)، با مشاهده از کنار، محکم و تقریباً مستقیم دیده می شوند. پسترن های ضعیف، نقص جدی محسوب می شوند. تیغه های شانه بلند هستند و به خوبی در امتداد قفسه دنده ها قرار گرفته اند. طول بازوها تقریباً برابر با تیغه های شانه است. زانو به موازات بدن قرار دارد، فاقد برجستگی است و به خوبی رو به عقب قرار دارد که اجازه می دهد تا یک خط عمودی از نوک تیغۀ شانه و با عبور از زانو به سمت زمین کشیده شود.

پوشش

پوشش دارای طول متوسط است و زیرپوشش، کوتاه، ضخیم و مقاوم در برابر آب و هوا است، پوشش بیرونی درشت تر و بلندتر است. طول پوشش در نقاط مختلف بدن متفاوت است و در گردن، قفسه سینه و شانه ها کمی ضخیم تر و بلند تر است. پوشش بدن عمدتا صاف است. موها در پشت پاهای جلو و قسمت های زیرین بدن، کمی بلندتر و در قسمت انتهایی بدن تا حدودی پرتر و بلندتر هستند. پوشش صاف ترجیح داده می شود اما مقداری موج مجاز است. این نژاد دارای ریزش مو است و عدم وجود پوشش زیرین بصورت فصلی نباید نکتۀ چندان منفی محسوب شود، به شرطی که موها براق، سالم و آراسته باشند. پوشش سیمی و کاملاً درهم رفته، همچنین یک پوشش بیش از حد کوتاه، صاف و نازک، نقص جدی محسوب می شود. نقص های بسیار جدی در پوشش : پوشش کرک-مانند، پوشش با طول بسیار زیاد با موهای بیش از حد روی گوش ها، سینه، ساق پاها و پایین پاها، بخش های زیرین و قسمت های انتهایی بدن. کوتاه کردن چنین پوششی، آن را قابل قبولتر نمی کند. کرگی باید در حالت طبیعی خود نشان داده شود، بدون آرایش غیره مجاز، به استثنای مرتب کردن پایین پاها و در صورت تمایل، کوتاه کردن سبیل ها.

نیم تنه عقبی

دارای استخوان بندی قوی، مستحکم و انعطاف پذیر در مفاصل زانو و لگن. زاویه دار بودن بیش از حد بدن نقص محسوب می شود. ران ها باید به خوبی عضله دار باشند. ران ها کوتاه، موازی و وقتی از کنار مشاهده می شوند، باید عمود بر زمین باشند. ران های بشکه ای یا گاوی بسیار مشکل دار است. ران های شیب دار یا دو مفصله کاملا نقص محسوب می شوند. کف پا: همانند پاهای جلویی است.

تاریخچه

در قرون وسطی، پادشاهان اروپایی، عظمت خود را با کمک ثروت و داراییشان به رخ رعایا و دیدار کنندگان می کشیدند. فرش، منسوجات، و ملیله از موارد مهم در این نمایش مصرف گرایی لجام گسیخته بود.

بهترین بافندگان این دوران، در فلاندر، که اکنون در شمال بلژیک قرار دارد، متمرکز بودند. برای پادشاهان این امری عادی بود که استعدادهای درخشان را به دور خود جمع کنند و بافندگان فلاندی را وادار به مهاجرت به پادشاهی های خود کنند. بنابراین در سال 1107، هنری اول بریتانیایی، جامعه ای از این استادکاران را برای زندگی و کار به جنوب غربی ولز دعوت کرد. بافندگان دعوت هنری را پذیرفتند و تمام آنچه را که برای ایجاد زندگی در میهن جدید خود لازم داشتند، با خود آوردند. این موارد همچنین شامل سگهایی بود که آنها برای گله داری گاوها و گوسفندان خود پرورش داده بودند. این گله داران محکم و پا کوتاه، پایه و اساس نژادی بودند که اکنون آنها را با نام پمبروک ولش (ولزی) کرگی می شناسیم.

پمبروک از اواخر دهه 1800 نژادی کاملاً جدا از پسر عمویش یعنی کاردین ولش کرگی بوده است، اما این دو نژاد اغلب در مراکز قدیمی تولید مثل ولز در پمبروک شایر و کاردین شایر با یکدیگر ترکیب شده اند. امروزه، مهمترین تفاوت بین این نژادها، گوشها (گوش پمبروک، نوک تیز و راست و گوش کاردین، گرد است) و دم آنها است (دم کاردین بسیار بلند تر از پمبروک است).

مشهورترین طرفدار پمبروک در جهان الیزابت دوم است. ملکه، اولین پمبروک خود را به نام "دوکی" در سال 1933 انتخاب کرد و از آن زمان تاکنون حداقل یکی یا بیشتر از این نژاد را در کنار خود داشته است.

آیا میدانستید؟

لیست کل نژاد ها