شیبا اینو نژادی باستانی از ژاپن است؛ سگی کوچک اما عضلانی که زمانی شکارچی بود. امروز شیبای شاداب و خوشخلق محبوبترین سگ همراه ژاپن است و در شهر و روستا سازگار میشود.
شیبا حدود ۶۰ سال پیش از ژاپن به آمریکا آورده شد و محبوبیتش در غرب رو به رشد است، هرچند در سرزمین مادریاش از قبل محبوبترین نژاد است. رنگهای قرمز، قرمز کنجدی یا مشکی و برنزه همراه با نشانهای سفید، نگاه هوشیار و گام روان، او را شبیه روباه میکند. سگی محکم و عضلانی با شخصیت جسور و مطمئن است.
شیبا سازگار است و در شهر یا روستا راحت زندگی میکند. هوشیار و سرزنده است و برای خانوادههایی مناسب است که به شخصیت مستقل او احترام میگذارند و ورزش روزانه را جدی میگیرند.
غذای باکیفیت متناسب با سن، چه تجاری و چه خانگی با نظارت دامپزشک، مناسب است. برخی شیباها بدغذا هستند و برخی هر چه ببینند میخورند. مراقب اضافهوزن باشید؛ باید دندهها و ستون فقرات را لمس کنید اما نبینید. تشویقی را زیاد ندهید و آب تمیز همیشه در دسترس باشد.
شیباها زیاد میریزند؛ گفته میشود سالی دو بار، اما برخی صاحبان شوخی میکنند که هر بار شش ماه طول میکشد. پوشش بلندمو نیست و گره نمیخورد، پس برسکشی کم ضرری ندارد، ولی در دوره ریزش شدید برس یا شانهکردن موی ریخته را کمتر میکند. استفاده از سشوار قوی برای بیرونریختن موی مرده، کثیفی و شوره و بررسی کک روش خوبی است؛ اغلب سگها آن را دوست دارند، فقط خیلی داغ نباشد. شیباها اغلب با کوتاهکردن ناخن مخالفت میکنند؛ از تولهگی شروع کنید و اگر سخت شد به متخصص بسپارید.
بیشتر شیباها نسبتاً پرانرژیاند و پیادهروی را دوست دارند. آنقدر بیقرار نیستند که اگر ورزش نکنند در و دیوار را بالا بروند، اما صاحب شیبا باید ورزش او را جدی بگیرد، بهویژه اگر حیاط مناسبی ندارد. بالغها معمولاً در تنهایی چندان مخرب نیستند، اما برخی دچار اضطراب جدایی میشوند و بهتر است عادت کنند حتی در حضور صاحب و شبها مدتی در قفس بمانند.
هر صاحب شیبا باید بداند که این سگ هرگز بیرون از فضای محصور و بدون قلاده قابل اعتماد نیست و هیچ آموزشی این را تغییر نمیدهد. رهاکردن او (یا هر سگ دیگر) مثل قمار با جانش است؛ یک در باز یا لحظهای بیتوجهی کافی است تا برای همیشه گم شود. نکته مثبت اینکه شیبا تقریباً از بدو تولد تربیت توالت شده است؛ در ۴ هفتگی سعی میکند از محل خوابش دور شود و در ۵ هفتگی تا بیرونرفتن شب را تحمل میکند.
شایعترین مشکل سلامت در شیباها، مانند بیشتر نژادها و انسانها، آلرژی است که بهصورت التهاب و خارش پوست بروز میکند. آزمایشی برای غربال سگهای مولد وجود ندارد، اما سگهای دارای آلرژی فعال نباید تولیدمثل کنند. اگر منشأ حساسیت پیدا نشود، بیشتر این سگها با درمان علائم زندگی عادی دارند. آلرژی معمولاً پس از ۶ ماهگی دیده میشود. پرورشدهندگان مسئول سگها را از نظر دیسپلازی لگن، اختلالات چشم و جابهجایی کشکک زانو بررسی میکنند.
شیبا کوچکترین نژاد بومی ژاپن است که برای شکار با دید و بو در بوتهزارهای انبوه کوهستان پرورش یافت. هوشیار و چابک با حواس تیز، نگهبان و همراه عالی است. اندامی فشرده با ماهیچههای رشدیافته دارد و نر و ماده ظاهر مشخصاً متفاوت دارند.
حالت چهره خوشخلق با نگاه قوی و مطمئن. چشمها تقریباً مثلثی، گود و مایل به سمت پایه بیرونی گوش با عنبیه قهوهای تیره. گوشها مثلثی، کوچک، ایستاده و رو به جلو و دور از هماند.
گردن ضخیم، محکم و با طول متوسط. خط پشت صاف تا پایه دم. بدن خشک و عضلانی بدون حالت سنگینی. سینه جلو برآمده، دندهها متوسط، شکم محکم و بالا کشیده.
کتف و بازو با زاویه متوسط و تقریباً همطول. آرنجها نزدیک بدن و دستها صاف و موازی. پنجهها گربهای با انگشتان قوسی و کفپای ضخیم.
دولایه: لایه بیرونی سفت و صاف و زیرپوش نرم و ضخیم. موی صورت، گوش و پا کوتاه و یکنواخت است و موهای نگهبان حدود ۴ تا ۵ سانتیمتر. دم کمی بلندتر و پرپشت است و بهتر است شیبا طبیعی عرضه شود.
زاویهدار شدن متوسط و متعادل با جلوتنه. پاهای عقب قوی با حالت ایستادن باز و طبیعی. ران بالا بلند و ران دوم کوتاه اما رشدیافته است. ناخن اضافی (دواکلا) ندارد.
نخستین شیبای ثبتشده در آمریکا در سال ۱۹۵۴ توسط یک خانواده نظامی وارد شد، اما نژاد از حدود ۳۰۰ سال پیش از میلاد وجود داشته است. نام نژاد از سابقه شکارش در کوهستانهای ناهموار ژاپن میآید؛ «شیبا» در ژاپنی یعنی «بوتهزار» (اشاره به بوتههای کوهستان یا رنگ مایل به قرمز سگ) و «اینو» یعنی سگ. در پایان جنگ جهانی دوم نژاد تقریباً منقرض شده بود، اما از سختیهای دوران جنگ جان سالم به در برد و امروز محبوبترین حیوان خانگی ژاپن است. محبوبیتش در ایالات متحده در پنجاه سال گذشته رو به افزایش بوده است.
تجربه خود را با سایر دوستان پتراید به اشتراک بگذارید.