کای کن سگی متوسط‌جثه، باهوش و چابک از شش نژاد بومی ژاپن با پوشش خالدار منحصربه‌فرد است؛ نگهبانی قابل‌اعتماد که به صاحبش بسیار وفادار است.
کای کن سگی ورزشکار و باهوش با میل شدید به شکار است. او متفکری مستقل است و پیوند عمیقی با خانواده‌اش برقرار می‌کند. شناگر و کوهنورد عالی است و گفته می‌شود برای تعقیب شکار از درخت بالا رفته و از رودخانه گذشته است. پوشش خالدار-راه‌راه متمایزش در سه رنگ سیاه‌ببری، ببری و قرمزببری دیده می‌شود که قرمز نادرترین است. این رنگ‌بندی در گذشته او را در جنگل‌های کوهستانی استتار می‌کرد. بیشتر توله‌ها سیاه به دنیا می‌آیند و الگوی راه‌راه با بزرگ‌شدن ظاهر می‌شود و تا حدود پنج سالگی تغییر می‌کند.
کای کن در خانه به مراقبت ساده‌ای نیاز دارد و با پیاده‌روی منظم با قلاده می‌تواند در آپارتمان هم زندگی کند. ذاتاً تمیز است و فقط در صورت کثیفی باید حمام شود. در دوره ریزش دوبار در سال برس‌زدن توصیه می‌شود.
کای کن با غذای باکیفیت، چه تجاری و چه خانگی با نظارت دامپزشک، خوب تغذیه می‌شود و جیره باید متناسب با سن او باشد. در دادن تشویقی زیاده‌روی نکنید چون باعث چاقی می‌شود. این نژاد مصرف غذای خود را خودتنظیم می‌کند، پس تغییر در میزان غذا خوردنش عجیب نیست. در صورت نگرانی درباره وزن یا رژیم با دامپزشک مشورت کنید و همیشه آب تازه بگذارید.
کای کن پوشش دولایه با طول متوسط دارد و ذاتاً تمیز است؛ فقط گاهی حمام لازم است. چون دولایه است، سالی دو بار زیرموی خود را می‌ریزد و در این دوره حمام و برس‌زدن بیشتر به حذف زیرموی ضخیم کمک می‌کند. در بقیه سال گاه‌گاهی برس‌زدن برای حفظ سلامت پوشش کافی است. ناخن‌ها را با ناخن‌گیر یا سوهان مرتب کوتاه کنید تا نشکنند. گوش‌ها را برای جلوگیری از جرم و عفونت بررسی و دندان‌ها را منظم مسواک بزنید.
کای کن نژادی نسبتاً فعال است و به ورزش روزانه و تحریک ذهنی نیاز دارد. بازی در حیاط (ترجیحاً محصور) یا چند بار پیاده‌روی در روز مناسب است. فعالیت‌های داخل خانه مانند قایم‌باشک، دنبال‌کردن توپ یا یادگیری ترفند هم کمک می‌کند. اگر نیاز ورزشی‌اش برطرف شود، سگ آپارتمانی خوبی است، اما در غیر این صورت ممکن است در خانه تخریب‌گر شود.
اگر کای کن توجه، آموزش و ورزش کافی بگیرد همدم عالی‌ای می‌شود. او در آموزش اغلب «نرم‌خو» محسوب می‌شود و باید از روش‌های تشویقی استفاده کرد. آموزش زودهنگام برای ایجاد پایه محکم و اجتماعی‌سازی توصیه می‌شود. به دلیل میل شدید به شکار، نباید در مناطق بدون حصار بدون قلاده رها شود.
کای کن به‌طور کلی نژادی سالم است و پرورش‌دهندگان مسئول آن را برای مشکلاتی مانند آلرژی، جابه‌جایی کشکک زانو و تشنج غربالگری می‌کنند. با کمک یک پرورش‌دهنده مسئول می‌توانید با نگرانی‌های سلامتی خاص این نژاد آشنا شوید. پرورش‌دهندگان خوب از آزمایش ژنتیکی روی سگ‌های مولد استفاده می‌کنند تا احتمال بیماری در توله‌ها کم شود.
کای کن یکی از شش نژاد بومی ژاپن است که در سال ۱۹۲۹ در مناطق کوهستانی استان کای نزدیک کوه فوجی کشف شد. در ۱۹۳۱ قدیمی‌ترین و بزرگ‌ترین ثبت‌کننده نژاد (کای کن آیگوکای) تأسیس شد و در ۱۹۳۴ باشگاه سگ ژاپن آن را به رسمیت شناخت. به دلیل مهارت شکار و چابکی، از دیرباز برای شکار انواع طعمه، از قرقاول تا خرس، به کار می‌رفت. گمان می‌رود نخستین کای کن‌ها در دهه ۱۹۵۰ توسط نظامیان آمریکایی به آمریکا آمدند، اما سرنوشتشان معلوم نیست. ورود بعدی در ۱۹۹۰ بود و در سال‌های ۱۹۹۱ و ۱۹۹۲ چند توله دیگر وارد شد؛ این سگ‌ها پایه ژنتیکی همه کای کن‌های آمریکایی هستند. در گذشته دو تیپ وجود داشت: تیپ «شیشی‌اینو» ستبرتر با صورت خرس‌مانند و تیپ «شیکا‌اینو» باریک‌تر با صورت روباهی؛ امروز در ژاپن میان آن‌ها تفاوتی نمی‌گذارند. ژاپنی‌ها این نژاد را گنجی طبیعی می‌دانند.
تجربه خود را با سایر دوستان پت‌راید به اشتراک بگذارید.
