تریر ژاپنی

Japanese Terrier

0.0 | 0 نظر

گروه نژادهای کمیاب (Foundation Stock Service)

خصوصیت های اخلاقی:

مستقل، کنجکاو، محتاط، باهوش، پرانرژی

قد: 25 تا 33 سانتی متر

وزن: کیلوگرم

طول عمر: 13 تا 15 سال

گروه: نژادهای کمیاب (Foundation Stock Service)

تریر ژاپنی سگی کوچک، بسیار باهوش، مستقل و پرجنب‌وجوش با موی کوتاه است؛ معمولاً به یک نفر وابسته می‌شود و در برابر غریبه‌ها محتاط و هوشیار است.

زندگی خانوادگی

محبت و وابستگی به خانواده

میزان محبت نژاد به اعضای خانواده و افراد آشنا. امتیاز بالاتر یعنی مهربان‌تر و وابسته‌تر.
سازگاری با کودکان

میزان صبر و تحمل نژاد در برابر رفتار کودکان. نظارت بزرگسالان همیشه لازم است.
سازگاری با سگ‌های دیگر

میزان دوستی نژاد با سگ‌های دیگر؛ امتیاز بالاتر یعنی راحت‌تر با سگ‌های دیگر کنار می‌آید.

نیازهای جسمی و نگهداری

میزان ریزش مو

مقدار موی ریخته‌شده؛ امتیاز بالاتر یعنی ریزش بیشتر و نیاز به برس‌کشی و نظافت بیشتر.
نیاز به آراستن و نگهداری از مو

دفعات حمام، برس‌کشی و کوتاه کردن مو؛ امتیاز بالاتر یعنی نیاز به آراستن مکرر.
آب‌ریزش دهان

میزان ریزش بزاق؛ امتیاز بالاتر یعنی آب دهان بیشتر.

رفتار اجتماعی

برخورد با غریبه‌ها

میزان استقبال نژاد از افراد ناآشنا؛ امتیاز بالاتر یعنی با غریبه‌ها راحت‌تر است.
بازیگوشی

میزان علاقه به بازی، حتی در بزرگسالی.
حس نگهبانی و محافظت

تمایل نژاد به هشدار دادن درباره حضور غریبه‌ها و محافظت از خانه.
سازگاری با تغییر

میزان سازگاری نژاد با تغییر شرایط زندگی، سروصدا، آب‌وهوا و برنامه روزانه.

شخصیت و آموزش

قابلیت آموزش

آمادگی نژاد برای یادگیری دستورات و همکاری با صاحبش.
سطح انرژی

میزان انرژی و نیاز به تحرک؛ امتیاز بالاتر یعنی فعال‌تر.
میزان پارس

دفعات صداکردن و پارس؛ امتیاز بالاتر یعنی پرسروصداتر.
نیاز به تحریک ذهنی

میزان نیاز به بازی‌های فکری و فعالیت ذهنی تا از حوصله‌سررفتگی جلوگیری شود.

تریر ژاپنی سگی کوچک، لاغر و کوتاه‌مو با روحیه کامل یک تریر است: مستقل، فعال، تیز و سرزنده. او معمولاً سگ یک نفر است و در برابر غریبه‌ها محتاط می‌ماند. هوشیارش کوچک‌ترین صدا را می‌شنود و به غریبه‌ها هشدار می‌دهد، اما با بچه‌های محترم و سگ‌های دیگر مشکلی ندارد.

او ورزشکار و همه‌فن‌حریف است و غریزه‌های ذاتی قوی دارد. شخصیتش ترکیبی از تریر و نژادهای بدوی است، پس برای صاحبان باتجربه‌تر انتخاب بهتری است. این نژاد بسیار کمیاب است.

پاپی یاب رو دنبال کن: گروه واتس اپ پاپی یاب گروه تلگرام پاپی یاب تماس با 09028288666

تریر ژاپنی با غذای باکیفیت، چه تجاری و چه خانگی با نظارت دامپزشک، خوب تغذیه می‌شود. جیره باید متناسب با سن او باشد. برخی سگ‌ها مستعد چاقی‌اند، پس کالری و وزن را کنترل کنید و در دادن تشویقی افراط نکنید. همیشه آب تمیز و تازه در دسترس باشد و در مورد وزن یا رژیم از دامپزشک کمک بگیرید.

پوشش کوتاه و صاف تریر ژاپنی به نگهداری اندکی نیاز دارد. هفته‌ای یک بار با برس نرم یا دستکش مخصوص او را برس بزنید تا مویش سالم و براق بماند و فقط در صورت نیاز حمامش کنید. گوش‌ها را از نظر کثیفی و جرم وارسی و در صورت لزوم با گاز نرم و محلول گوش‌شویی تمیز کنید. ناخن‌ها را کوتاه نگه دارید و در صورت امکان دندان‌ها را روزانه مسواک بزنید.

نیاز ورزشی تریر ژاپنی متوسط است؛ چند پیاده‌روی خوب یا بازی روزانه در حیاط محصور برای سلامت جسم و ذهنش کافی است. او فعالیت را دوست دارد اما کنار صاحبش روی مبل هم راضی است. به دلیل آموزش‌پذیری و تنوع‌پذیری بالا، در رشته‌هایی مثل اطاعت، رالی و چابکی می‌تواند موفق باشد.

تریر ژاپنی بسیار باهوش و آموزش‌پذیر است، هرچند گاهی لجباز و مصمم می‌شود. به دلیل استقلال بالا، آموزش باید زود شروع شود. اجتماعی‌سازی زودهنگام، کلاس توله و روش‌های تشویقی با اصلاح ملایم اما قاطع توصیه می‌شود، و بهتر است مربی با تریرها و نژادهای بدوی آشنا باشد. او در شهر و روستا سازگار است ولی چون ممکن است با اشتیاق فرار کند، باید در حیاط محصور یا با قلاده نگه داشته شود. هرچند از آرام‌ترین تریرهاست، اما پرانرژی است و ورزش بدنی و ذهنی لازم دارد.

تریر ژاپنی عموماً سگی سالم است و پرورش‌دهندگان مسئول آن را از نظر جابه‌جایی کشکک زانو و بیماری لگ-کالو-پرتس آزمایش می‌کنند. دندان‌ها را مرتب با خمیردندان مخصوص سگ مسواک بزنید. معاینه‌های منظم دامپزشکی و کنترل انگل‌ها به سلامت و عمر طولانی او کمک می‌کند.

گالری تاریخچه تریر ژاپنی (Japanese Terrier)

حدود سال ۱۷۰۰، در دوره ادو، سگ تریرمانند کوچکی در ژاپن پدید آمد که حاصل آمیزش نوعی ابتدایی از فاکس تریر مو صاف انگلیسی، که ملوانان هلندی به ناگازاکی آورده بودند، با نژادهای کوچک بومی ژاپن بود. نسل‌های بعد با گری‌هاند ایتالیایی آمیخته شدند. در پایان دوره میجی، بهترین این سگ‌ها در خیابان‌های کوبه دیده می‌شدند و «تریر کوبه» نام گرفتند؛ نخستین سگ‌های تریرمانندی که در ژاپن پرورش یافتند. حدود ۱۹۱۶ در منطقه نادا نزدیک کوبه سگی به نام «کورو» (به معنی سیاه) از آمیزش تریر اسباب‌بازی انگلیسی و بول تریر اسباب‌بازی متولد شد و با انتخاب دقیق، تریر ژاپنی امروزی شکل گرفت. این نژاد تا ۱۹۳۰ توسط باشگاه سگ ژاپن شناخته شد و در ۱۹۴۰ در شهرهای بزرگ فراگیر شد. در جنگ جهانی دوم و نیز حدود ۱۹۴۸ که نژادهای غربی مد شدند، دو بار تا آستانه انقراض رفت.