دندی دینمونت تریر تریری کوچک با ظاهری منحصربه‌فرد، سرسخت و باوقار است. برای زندگی روستایی ساخته شده اما با زندگی شهری هم سازگار است و شخصیتی بزرگ دارد.
ویژگی‌های ظاهری دندی دینمونت تریر شامل سر بزرگ با موی ابریشمی و سفید پرپشت، گوش‌های بلند آویزان با انتهای پرمو، چشم‌های گرد و درشت و پرنور، و تنه‌ی بلند و پاهای کوتاه است. موی ترد بدن در دو رنگ جذاب «فلفلی» (آبی‌مایل به سیاه تا خاکستری نقره‌ای) و «خردلی» (قهوه‌ای مایل به قرمز تا حنایی روشن) دیده می‌شود.
وزن او از ۱۱ کیلوگرم بیشتر نمی‌شود. نگهبانی هوشیار و باهوش با پارس بم و بلند است. از بازی و نوازش با بچه‌ها لذت می‌برد اما مثل بعضی سگ‌های کوچک بیش‌فعال نیست. با این حال تریر است و لجبازی، استقلال و شجاعت معمول تریرها را دارد. صاحبان با آموزش مثبت و انگیزشی بهترین نتیجه را می‌گیرند.
دندی دینمونت باید غذای باکیفیت متناسب با سن (توله، بالغ یا سالمند) بخورد. بعضی سگ‌ها مستعد اضافه‌وزن‌اند، پس کالری و وزن را کنترل کنید. تشویقی‌ها در آموزش مفیدند اما زیاده‌روی باعث چاقی می‌شود. باقیمانده‌ی سفره را کم بدهید و از استخوان پخته و غذای پرچرب دوری کنید. اگر درباره‌ی وزن یا رژیم نگرانید با دامپزشک مشورت کنید.
دندی مو نمی‌ریزد، اما این به معنای نیاز نداشتن به آراستن نیست. موی مرده‌ی او باید دست‌کم سالی چند بار کنده شود؛ پرورش‌دهنده می‌تواند با دست انجام دهد یا صاحب با ابزار مخصوص یاد بگیرد. موهای بلند را می‌توان روزانه با دو انگشت چید تا ظاهر مرتب بماند. برای جلوگیری از گره‌خوردگی هر روز برس بزنید. ناخن‌ها دست‌کم ماهی یک بار و مراقبت از گوش‌ها هم جزو آراستن معمول است.
دندی با دو بار ورزش نیم‌ساعته در روز، مثل پیاده‌روی تند یا دویدن دنبال توپ در حیاط، بهترین حال را دارد. بیرون باید همیشه بند داشته باشد یا در محوطه‌ی حصارکشی‌شده باشد؛ او برای شکار پرورش یافته و حتی خوب آموزش‌دیده‌ها هم اگر فرصت بیابند دنبال طعمه می‌دوند. بیشتر دندی‌ها در خانه با ورزش متوسط خوب‌اند. با ساختار بلند و کوتاهش برای دویدن مسافت طولانی ساخته نشده و همراه مناسب دویدن یا دوچرخه‌سواری نیست.
دندی‌ها سگ‌های بزرگ‌دل در بدنی کوچک‌اند. با صبر فراوان و رویکرد پاداش‌محور نتیجه‌ی شگفت‌انگیزی می‌گیرید. سرسخت و مقاوم‌اند و انرژی زیادی دارند اما بسیار سازگار و مشتاق خوشحال‌کردن صاحب‌اند. مثل تریرهای معمولی ممکن است لجباز، مستقل و کمی بیش‌ازحد مطمئن به توان خود باشند. آموزش خوب ضروری است تا هم همدمی باادب داشته باشید و هم در موقعیت‌های غیرمنتظره بتوانید رهبری کنید.
هیچ نژادی کاملاً بی‌بیماری نیست، اما دندی از بسیاری دیگر بهتر است. تعداد کمی دچار لنفوم می‌شوند و در غیر این‌صورت معمولاً کاملاً سالم‌اند. پرورش‌دهندگان مسئول سگ‌های اصلی را آزمایش ژنتیکی می‌کنند. مثل همه‌ی نژادها گوش‌ها را مرتب برای عفونت بررسی کنید، دندان‌ها را با خمیردندان سگ مسواک بزنید و برای معاینه و کنترل انگل مرتب به دامپزشک سر بزنید تا عمر طولانی و سالمی داشته باشد.
تریر کار با قد کوتاه و بلند و خطی منحنی که برای رفتن به زیر زمین پرورش یافته است. سر بزرگ با کاکل ابریشمی متناسب با بدن است و چشم‌های تیره‌ی درشت و گرد حالتی نرم و دانا دارند. بدن محکم و انعطاف‌پذیر و دم شمشیری با پوشش دولایه‌ی نسبتاً ترد، خردلی یا فلفلی است.
سر قوی و بزرگ اما متناسب با اندازه‌ی سگ و عضلات پوزه‌اش رشد خوبی دارند. حالت چهره قاطعیت، هوش و وقار را نشان می‌دهد. چشم‌ها درشت، گرد و پرنور اما غیربرجسته و رنگ آنها فندقی تیره است. گوش‌ها عقب و پایین سر قرار دارند و نزدیک گونه آویزان‌اند؛ پایه‌ی پهن و نوک تقریباً تیز و طول سه تا چهار اینچ (حدود ۷ تا ۱۰ سانتی‌متر) دارند.
گردن بسیار عضلانی، قوی و متوسط‌طول است. خط پشت در شانه کمی پایین و با قوسی ملایم روی کمر است. بدن بلند، قوی و انعطاف‌پذیر، دنده‌ها خوب باز و سینه رشدیافته و پایین‌آمده بین دست‌هاست.
کتف به‌اندازه‌ی کافی خوابیده تا گام جلو خوب باشد. دست‌ها کوتاه، عضلانی، با استخوان فراوان و با فاصله‌ی زیاد از هم‌اند. پنجه‌ها رو به جلو یا کمی رو به بیرون است و مچ‌ها تقریباً راست‌اند. پای کج و جلوی «ویولنی» نامطلوب است.
این ویژگی بسیار مهم است: مو حدود ۵ سانتی‌متر است و ترکیب حدود دو سوم موی نسبتاً سخت و یک سوم موی نرم بافتی ترد می‌دهد. موی سخت سیم‌دار نیست. موی بدن با کندن کوتاه می‌شود. زیر شکم نرم‌تر از بالاست.
دم ۲۰ تا ۲۵ سانتی‌متر است؛ در ریشه نسبتاً ضخیم، تا حدود ۱۰ سانتی‌متر ضخیم‌تر و بعد تا نوک باریک می‌شود. شبیه شمشیر خمیده بالاتر از سطح بدن حمل می‌شود و فقط هنگام هیجان نوک آن عمود بر ریشه می‌شود.
پاهای عقب کمی بلندتر از جلو و نسبتاً با فاصله‌اند. ران بالایی و پایینی گرد، عضلانی و هم‌طول‌اند. مچ‌ها خوب پایین آمده و ساق عقب عمود بر زمین است.
تریری که بعدها «دندی دینمونت» نام گرفت، حدود سال ۱۷۰۰ در تاریخ مکتوب ظاهر شد. آن را «تریر بومی زبر» متعلق به شکارچیان مرز انگلستان و اسکاتلند در تپه‌های چویوت توصیف کرده‌اند که در کشتن شکارچیان غیرمجاز چهارپا مثل سمور آبی و گورکن مهارت داشت. سر والتر اسکات، نویسنده‌ی نامدار اسکاتلندی، از علاقه‌مندان نژاد بود. او در رمان «گای مانرینگ» (۱۵ سال بعد از ۱۸۱۵) شخصیتی به نام دندی دینمونت آفرید، کشاورزی که گله‌ای تریر فلفلی و خردلی دارد. اسکات او را بر پایه‌ی پرورش‌دهنده‌ای واقعی به نام جیمز دیویدسون ساخت که چند سگ کار به نام‌های «شش جاودان» داشت. گفته می‌شود هر دندی امروزی به سگی به نام «اولد جینجر» می‌رسد.
این نژاد تنها نژاد AKC است که از شخصیتی تخیلی نام گرفته. در قرن نوزدهم توجه شاهان، مثل لویی فیلیپ فرانسه، را جلب کرد. باشگاه دندی دینمونت تریر انگلستان در سال ۱۸۷۵ تأسیس شد و از قدیمی‌ترین باشگاه‌های نژاد است. دندی در ۱۸۸۶ وارد AKC شد.
تجربه خود را با سایر دوستان پت‌راید به اشتراک بگذارید.
