تریینگ تنسی بریندل سگی بسیار مقاوم، سالم، باهوش و شجاع است که غریزهٔ شکار در وجودش ریشه دارد. این نژاد هنگام شکار با صدای بلند به شکارچی خبر میدهد و همراهی وفادار و پرانرژی است.
این نژاد در ایالات متحده، بهویژه در مناطق کوهستانی آپالاچی و اوزارک، از سگهای «کر» پرورش یافته است. هدف پرورشدهندگان سگی با قدرت بویایی عالی، ردیابی آزاد و صدای رسا بود که بتواند انواع شکار را روی درخت گیر بیندازد. رنگ بدن راهراه (بریندل)، جثهٔ کوچکتر و گوشهای کوتاهتر آن را از پلات هاوند متمایز میکند.
تریینگ تنسی بریندل سگی هوشمند، شجاع و اجتماعی است؛ چابک، گوشبهزنگ و سریع است و برای خانوادههای فعال، بهخصوص علاقهمندان به شکار و فعالیت در طبیعت، همراه مناسبی به شمار میآید.
غذای باکیفیت، چه تجاری و چه خانگی با نظارت دامپزشک، برای این نژاد مناسب است و باید با سن سگ (توله، بالغ یا مسن) هماهنگ باشد. برخی سگها مستعد چاقیاند، پس کالری و وزن را زیر نظر بگیرید و از پاداشهای اضافی بپرهیزید. آب تازه و تمیز همیشه در دسترس باشد.
موی کوتاه و صاف این نژاد هفتهای یک بار با برس نرم یا دستکش مخصوص هاوند برس زده شود و گاهی حمام کردن کافی است. ناخنهای محکم و سریعالرشد را با ناخنگیر یا سوهان برقی مرتب کوتاه کنید تا نشکنند. گوشها را مرتب بررسی کنید تا جمع شدن جرم و عفونت پیش نیاید و دندانها را هم بهطور منظم مسواک بزنید.
این سگها برای سلامت جسمی و ذهنی به ورزش منظم نیاز دارند. بازی در حیاط (ترجیحاً محصور) و چند بار پیادهروی در روز مناسب است. بازیهای داخل خانه مثل قایمباشک، دنبال توپ و آموختن ترفندهای تازه هم کمک میکند. شنا، کوهنوردی و رشتههایی مثل چابکی و اطاعت نیز انرژی آنها را تخلیه میکند.
بهدلیل هوش بالا و غریزهٔ شکار، آموزش از سنین پایین و با روشهای مثبت و مداوم بهترین نتیجه را میدهد. اجتماعیسازی زودهنگام با آدمها و حیوانات دیگر مهم است. چون این سگها شکارچیاند، در فضای باز بهتر است با قلاده یا در محوطهٔ محصور نگه داشته شوند. جلسات کوتاه، متنوع و همراه با تشویق مؤثرتر است.
برخی سگها ممکن است در طول زندگی با مشکلات سلامت روبهرو شوند، اما بیشتر تریینگ تنسی بریندلها سگهایی سالم هستند. کار با یک پرورشدهندهٔ مسئول به صاحبان آینده کمک میکند دربارهٔ نگرانیهای سلامتی خاص این نژاد آگاهی لازم را کسب کنند. معاینهٔ منظم دامپزشکی، واکسیناسیون و کنترل انگل را فراموش نکنید.
بنیانگذار انجمن پرورشدهندگان این نژاد، کشیش ارل فیلیپس، میگفت دامهای اولیهٔ آنها از بهترین سگهای شکاری راهراه سراسر کشور آمده است. او در اوایل دههٔ ۱۹۶۰ در ستونی از یک مجلهٔ ملی سگهای شکاری دربارهٔ این سگها اطلاعات جمع کرد. در ۱۹۶۷ با کسانی که با آنها مکاتبه داشت تماس گرفت و پیشنهاد تشکیل انجمنی برای حفظ و معرفی این سگها را داد. انجمن در ۲۱ مارس ۱۹۶۷ در ایالت ایلینوی بهصورت قانونی ثبت شد. هدف آن پرورش سگی راهراه، کوچکتر و با گوش کوتاهتر از پلات، با بویایی قوی و توانایی درختکردن شکار بود.
تجربه خود را با سایر دوستان پتراید به اشتراک بگذارید.