تای بانگکائو سگی وفادار به صاحب و مشتاق یادگیری است، اما با غریبه‌ها کناره‌گیر است. هوشیاری طبیعی‌اش او را به نگهبانی ماهر تبدیل کرده است و دو لایه مو با یقه‌ای پرپشت دارد.
تای بانگکائو سگی با بدنی مربع‌شکل و متناسب است که پشمی دولایه دارد؛ موی دور گردن و شانه‌ها یقه‌ای پرپشت می‌سازد و دمش پرمو و پرچم‌مانند است. این سگ نسبت به صاحبش بسیار وفادار و برای آموزش مشتاق است.
در برابر غریبه‌ها کناره‌گیر و محتاط است و هوشیاری طبیعی‌اش او را نگهبانی توانا می‌کند. برای خانواده‌هایی مناسب است که سگی وفادار، فعال و نسبتاً مستقل می‌خواهند و حاضرند از سنین پایین او را اجتماعی کنند.
این سگ به غذای باکیفیت و متناسب با سن، اندازه و میزان فعالیتش نیاز دارد، چه تجاری و چه خانگی با نظارت دامپزشک. مقدار غذا را طوری تنظیم کنید که وزنش متعادل بماند و از خوراکی تشویقی زیاد پرهیز کنید. آب تازه همیشه در دسترس باشد و برای هر نگرانی درباره رژیم با دامپزشک مشورت کنید.
هفته‌ای یک بار برس‌کشیدن و ماهی یک بار حمام (یا در صورت نیاز) کافی است. ناخن‌ها را هر دو هفته تا یک ماه یک بار کوتاه کنید. این سگ مستعد عفونت گوش نیست، اما در زمان آراستن می‌توان گوش‌ها را پاک کرد. شانه خاردار و برس اسلیکر مناسب‌اند؛ از برس‌های نوع فورمینیتور استفاده نکنید چون به لایه رویی مو آسیب می‌زنند.
این نژاد با انرژی متوسط به ورزش معتدل نیاز دارد. پیاده‌روی منظم، کوهنوردی و وقت آزاد زیر نظر در فضایی محصور را دوست دارد. به‌دلیل غریزه شکار و استقلال، بهتر است همیشه با قلاده یا در محوطه محصور باشد.
بانگکائو معمولاً آموزش با صاحبش را دوست دارد، اما با رفتار ملایم و تشویق بهتر پیش می‌رود. آموزش باید پرانرژی و جذاب باشد و تکرار زیاد نداشته باشد وگرنه علاقه‌اش را از دست می‌دهد. آموزش و اجتماعی‌سازی را از سنین کم شروع کنید. او برای ورزش‌هایی مثل ردیابی بو و احتمالاً شیرجه در آب (به‌دلیل علاقه به آب) استعداد دارد. اسباب‌بازی‌های پازلی و جویدنی‌های ماندگار ذهنش را فعال نگه می‌دارند.
وضعیت سلامت این نژاد هنوز در حال بررسی است و آزمایش سلامت در کشور مبدأ روال استاندارد نیست. به‌طور کلی سگی بسیار سالم و طول‌عمر به نظر می‌رسد و مستعد سرطان یا بیماری‌های ناتوان‌کننده نیست.
تای بانگکائو نژادی قدیمی است که از روستای بانگکائو در ناحیه تانانگ‌نگام، شهرستان بانگ‌راکام در استان پیتسانولوک تایلند آمده است. گفته می‌شود نیای این نژاد از آمیزش سگ ماده سیاه و سفید محلی یک راهب بودایی با یک سگ وحشی منقرض‌شده پدید آمد. در سال ۱۹۵۷ پرورش انتخابی از چند نتاج مشخص آغاز شد و نسل‌های امروزی را ساخت.
این سگ میراثی گران‌بها برای استان پیتسانولوک به شمار می‌رود و آن‌قدر در سراسر تایلند معروف شد که اکنون در همه‌جای کشور پرورش داده می‌شود.
تجربه خود را با سایر دوستان پت‌راید به اشتراک بگذارید.
