اسکاتیش دیرهوند، «سگ سلطنتی اسکاتلند»، سگ شکاری غول‌پیکر و باوقاری است که از الگوی گریهوند ساخته شد و برای تعقیب گوزن سرخ بزرگ پرورش یافت؛ از بلندقدترین نژادهای سگ است.
دیرهوند را باید از کمی فاصله تماشا کرد تا شکوه این سگ باستانی دیده شود. اندام او شبیه گریهوند است، اما بسیار بزرگ‌تر و استخوان‌دارتر؛ یک نر درشت می‌تواند تا حدود ۸۱ سانتی‌متر قد و حدود ۵۰ کیلوگرم وزن داشته باشد. پوشش زبر و فشرده‌اش در چند رنگ دیده می‌شود و دوستداران نژاد، خاکستری آبی تیره را بیشتر می‌پسندند. سر کشیده و گردن بلند، ظاهری باوقار به او می‌دهد.
دیرهوند در خانه آرام، مؤدب و مهربان است و به همراهی با خانواده علاقه دارد. او به فضای بزرگ و محصور برای دویدن نیاز دارد و برای خانواده‌هایی مناسب است که وقت کافی برای همراهی و ورزش روزانه او دارند. جثه بزرگش ممکن است کودکان خردسال را بترساند.
غذای باکیفیت متناسب با سن (توله، بالغ یا سالمند) برای او مناسب است، چه تجاری باشد و چه خانگی با نظارت دامپزشک. به دلیل خطر نفخ، چند وعده کوچک در روز بهتر از یک وعده بزرگ است و ورزش سنگین قبل و بعد از غذا توصیه نمی‌شود. وزن او را زیر نظر بگیرید، از تشویقی‌ها زیاد استفاده نکنید و آب تمیز همیشه در دسترس باشد.
پوشش زبر و کمی سیمی دیرهوند نگهداری آسانی دارد و تقریباً هفته‌ای یک‌بار برس‌کشی و شانه‌زدن کافی است. اگر ناخن‌ها خودبه‌خود ساییده نشوند، هر چند هفته باید کوتاه شوند. برس اسلیکر، شانه فلزی ریزدندانه و ناخن‌گیر مناسب از ابزارهای لازم‌اند. حمام گاه‌به‌گاه بوی سگ را کم می‌کند. هنگام آراستن، بدن را از نظر توده یا مشکل پوستی و همچنین چشم‌ها و گوش‌ها را بررسی کنید.
دیرهوند برای رسیدن به توان کامل به همبازی و محوطه بزرگ و امن نیاز دارد و نباید در روز کاری طولانی در قفس خانگی بماند. هم توله و هم بالغ باید هر روز آزادانه بدوند، همان کاری که برایش پرورش یافته‌اند. توله‌های مخرب معمولاً ورزش کافی نمی‌کنند. دویدن اجباری، مثلاً کنار دوچرخه، برای سگ‌های نابالغ مناسب نیست. این نژاد با قدم‌زدن کوتاه دور محله راضی نمی‌شود و تا سالمندی نیز باید تناسب اندامش حفظ شود.
دیرهوند حساس است و با روش‌های تشویقی بهترین نتیجه را می‌دهد. او به همراهی مهربانانه انسان نیاز دارد و در کنل یا قفس تنها ماندن برایش مناسب نیست. در خانه آرام و باوقار است، اما ممکن است حیوانات پشمالوی در حال فرار را دنبال کند؛ بنابراین باید در محوطه محصور یا با قلاده ورزش کند.
با وجود جثه غول‌پیکر، درصد قابل‌توجهی از دیرهوندها تا سنین بالا زندگی می‌کنند. بسیاری از مشکلات ژنتیکی این نژاد با پیشگیری و مراقبت فعال قابل کنترل است. توصیه می‌شود توله را از پرورش‌دهنده‌ای مسئول تهیه کنید که آزمایش‌های سلامت را انجام می‌دهد. شادابی و ورزش کافی نیز در سلامت او نقش مهمی دارد. مشکلات شناخته‌شده نژاد عبارت‌اند از:
سر بلند با جمجمه‌ای مسطح و بدون فرورفتگی مشخص است. گوش‌ها کوچک، نرم و براق‌اند و هنگام آرامش مانند گریهوند تا می‌شوند. چشم‌ها تیره و نگاه در حالت آرام نرم و هنگام هیجان تیز است.
ساختار کلی شبیه گریهوندی بزرگ‌تر و استخوان‌دارتر است. سینه عمیق، کمر قوس‌دار و گردن بلند و محکم است و شانه‌ها شیب مناسب دارند.
پاها پهن و صاف و ساق‌های جلو تا حد امکان راست‌اند. پنجه‌ها جمع و فشرده‌اند و عقب‌تنه قوی، پهن و شیب‌دار است.
موی بدن، گردن و عقب‌تنه زبر و سیمی و حدود ۸ تا ۱۰ سانتی‌متر است، اما موی سر و سینه و شکم نرم‌تر است. پوشش ایده‌آل ضخیم، چسبیده و کمی ژولیده است.
این نژاد آن‌قدر قدیمی است که نمی‌توان خاستگاه واقعی‌اش را از افسانه جدا کرد. شواهد نشان می‌دهد سگ‌های شکاری بزرگِ گوزن‌یاب پیش از رسیدن اسکاتلندی‌ها در قرن نهم میلادی در اسکاتلند وجود داشتند. رؤسای قبایل از دیرباز با دسته‌هایی از این سگ‌های درشت و پشم‌آلود، گوزن سرخ وحشی را تعقیب و شکار می‌کردند؛ جانوری تیزپا با شاخ‌های خطرناک. زادگاه این نژاد، ارتفاعات دورافتاده و بارانی اسکاتلند بود و شجاعت دیرهوند در سراسر بریتانیا ضرب‌المثل شد. ارزش این سگ‌ها چنان بالا رفت که مالکیت انحصاری و محدودیت در تولیدمثل، نژاد را در مقطعی تا آستانه انقراض برد.
تجربه خود را با سایر دوستان پت‌راید به اشتراک بگذارید.
