نوریچ تریر سگ کوچک، شجاع و پرجنب‌وجوشی است که نامش را از شهر نوریچ در انگلستان گرفته؛ تریری ریزنقش اما سرسخت با گوش‌های تیز که در اصل برای شکار موش پرورش یافت.
نوریچ حداکثر ۲۵ سانتی‌متر قد و حدود ۵ تا ۶ کیلوگرم وزن دارد و از کوچک‌ترین تریرهای کارگر است. زیر موی زبر و سیمی‌اش بدنی ستبر و محکم پنهان است. اندازهٔ اسباب‌بازی دارد، اما سگ بالش‌نشین نیست؛ در اصل شکارچی موش بی‌باک بوده است. گوش‌های تیز و نوک‌تیزش او را از دوقلوی ظاهری‌اش، نورفولک تریر، متمایز می‌کند.
نوریچ شاد، بی‌باک و گاهی کمی رئیس‌مآب است؛ انرژی دارد که ساعت‌ها توپ بازی کند و در عین حال آن‌قدر مهربان است که ساعت‌ها روی پای محبوبش بماند. برای خانواده‌هایی مناسب است که سگی باهوش اما گاهی لجباز می‌خواهند و جلسه‌های آموزشی کوتاه و مثبت را دوست دارند.
غذای باکیفیت و متناسب با سن (توله، بالغ یا مسن) مناسب است، چه تجاری باشد چه خانگی با تأیید دامپزشک. وزن ایده‌آل حدود ۵٫۵ کیلوگرم است، اما چون نوریچ‌ها از نظر قد، استخوان و عضله متفاوت‌اند، وزن درست یکسان نیست و با افزایش سن سوخت‌وساز کند می‌شود. مراقب کالری و وزن باشید، تنقلات را زیاد ندهید و با دامپزشک مشورت کنید. آب تازه همیشه در دسترس باشد.
پوشش دولایه شامل موی رویی زبر و تقریباً ضدآب و زیرپوش نرمی است که بدن را در برابر گرما و سرما عایق می‌کند. دست‌کَنی (هندسترپینگ) موهای مرده و زیرپوش اضافی را برمی‌دارد تا موی جدید رشد کند و موی سیمی که درست مراقبت شود براق و رنگی غنی دارد. اصلاح با ماشین یا قیچی نوک رنگی مو را می‌برد، رنگ را محو و بافت را نرم می‌کند. این نژاد آراستن منظم می‌خواهد و یادگرفتن دست‌کَنی یا پیدا کردن آرایشگر آشنا به آن باید هنگام انتخاب در نظر گرفته شود.
نوریچ غرایز شکارچی و روحیهٔ شاد خود را حفظ کرده است. کنجکاو و پرانرژی است و باید برای فعالیت روزانه آماده باشد؛ تحرک کافی برای سلامت جسم و ذهنش لازم است. به‌خاطر غریزهٔ شکار فقط باید با بند راه برود یا در محوطهٔ کاملاً محصور آزاد باشد.
نوریچ‌ها تریرهای سرزنده‌ای هستند که معمولاً مشتاق خوشحال کردن صاحب‌شان‌اند و به آموزش خوب پاسخ می‌دهند. توله‌ها باید درست اجتماعی شوند تا اخلاق دوستانه و برون‌گرای نژاد شکل بگیرد. در ورزش‌هایی مثل ارث‌داگ، شکار انبار، اطاعت و چابکی موفق‌اند.
نوریچ در مجموع نژادی سالم است. پرورش‌دهندگان مسئول، سگ‌های اصلی را از نظر مشکلاتی مانند دیسپلازی لگن، صرع، میلوپاتی دژنراتیو و سندرم راه هوایی فوقانی آزمایش می‌کنند.
تریری سرزنده و ستبر با گوش‌های تیز حساس و حالتی کمی روباه‌مانند؛ یکی از کوچک‌ترین تریرهای کارگر با استخوان‌بندی خوب و پوششی تقریباً ضدآب. جای زخم‌های ناشی از کار پذیرفتنی است.
حالتی کمی روباه‌مانند؛ چشمان کوچک، تیره و بیضی با لبهٔ سیاه. گوش‌های متوسط، تیز و نوک‌تیز، جمجمهٔ پهن و کمی گرد، پوزهٔ گُوِه‌ای قوی. فک تمیز، بینی و لب سیاه و دندان‌های بزرگ با گازگرفتن قیچی‌ای.
گردن متوسط و قوی، خط پشت صاف، بدن نسبتاً کوتاه و فشرده با سینهٔ پهن و دنده‌های خوب‌خمیده. دم متوسطِ کوتاه‌شده که به‌اندازهٔ کافی برای گرفتن بلند است و صاف بالا ایستاده.
شانه‌های خوب به عقب خوابیده، آرنج‌ها نزدیک دنده‌ها و پاهای کوتاه و قدرتمند که تا حد سازگار با حفاری مستقیم‌اند. پنجه‌ها گرد با کف‌پای ضخیم و ناخن‌های سیاه.
سخت، سیمی و صاف، چسبیده به بدن با زیرپوش مشخص. معمولاً نوریچ را با دست‌کَنی می‌آرایند تا بافت و رنگ غنی حفظ شود.
پهن، قوی و عضلانی با زانوهای خوب‌خمیده. مچ‌ها کوتاه و از پشت مستقیم‌اند و پنجه‌ها مانند جلو هستند.
نوریچ از انواع تریرهایی است که برای مهار جمعیت موش‌ها در بریتانیا پرورش یافتند. علاوه بر موش‌گیری، در دسته‌های شکار روباه هم به کار می‌رفت و به همین دلیل اجتماعی‌تر از تریرهای معمولی بود. در دهه‌های ۱۸۷۰ و ۱۸۸۰ در دانشگاه کمبریج میان دانشجویان مُد شد و به «تریر ترامپینگتون» معروف بود. سگی به نام رگز به صاحب اصطبلی در شهر نوریچ رسید و نیای نوریچ‌های امروزی شد. در ۱۹۱۴ نوادگان او به آمریکا رفتند و نژاد را «جونز تریر» هم می‌نامیدند. دو نژاد نوریچ و نورفولک تا ۱۹۷۹ در AKC جدا ثبت نشدند.
تجربه خود را با سایر دوستان پت‌راید به اشتراک بگذارید.
