کیشو کن سگ شکاری بومی ژاپن، با استقامت بالا، وفادار، آرام و بسیار هوشیار است و معمولاً پوششی سفید و گوش‌های ایستاده دارد.
کیشو کن یک سگ شکاری بزرگ‌اندام است که در کوه‌های انبوه و جنگلی ژاپن به کار می‌رفت. او پرانرژی، هوشیار و ساده‌زیست است و عضله‌های جمع‌وجور و پرورش‌یافته دارد. کیشوها معمولاً سفیدپوش و متوسط‌جثه با گوش‌های ایستاده، دمی که روی کمر می‌ماند و نگاهی تیز هستند.
مزاجی وفادار، آرام و بسیار هوشیار دارد و نشانی از نجابت و وقار در او دیده می‌شود. این نژاد برای خانواده‌های فعال که به کوهنوردی و فعالیت‌های بیرونی علاقه دارند مناسب است و به مالک ثابت و آموزش ملایم نیاز دارد.
کیشو کن با کیبل باکیفیت یا رژیم خام متعادل خوب تغذیه می‌شود. برخی کیشوها با رژیم‌هایی که نشاسته زیاد دارند یا مبتنی بر گوشت گاو و مرغ هستند واکنش‌های شبه‌آلرژیک یا مشکلات پوستی نشان می‌دهند، پس در صورت بروز این علائم با دامپزشک مشورت کنید و جیره را تنظیم کنید.
کیشو کن یک یا دو بار در سال به صورت فصلی موهایش را می‌ریزد. در این دوره، حمام و خشک‌کردن با سشوار پرقدرت مو‌های مرده را از بین می‌برد. گاهی با برس لاستیکی یا اسلیکر نگهداری لازم است و ناخن‌ها در صورت نیاز کوتاه شوند.
کیشو کن به ورزش روزانه و تحریک ذهنی نیاز دارد. بهتر است روزانه پیاده‌روی، کوهنوردی یا فعالیت‌های سرگرم‌کننده دیگر انجام دهد. چون نژاد شکاری است، در مکان‌های بدون حصار با قلاده نگه داشته شود.
کیشو کن با غذا و پیوندی که با صاحبش دارد به‌راحتی انگیزه می‌گیرد، اما به جلسات آموزشی سریع و شاد نیاز دارد. او به مالک ثابت و مربی با ثبات نیاز دارد، ولی آموزش هرگز نباید خشن یا تنبیهی باشد؛ در غیر این صورت ممکن است لجباز شود و با مربی درگیر شود. در ورزش‌ها عالی است و برای چابکی، اطاعت، رالی، نوزورک، مسابقات دنبال‌کردن طعمه، شکار در انبار و موارد دیگر مناسب است.
کیشو کن نژادی عموماً سالم است؛ مشکلات مفصلی تحلیل‌برنده کمی دیده شده، بیماری چشمی تحلیل‌برنده شناخته‌شده‌ای ندارد و بیماری ژنتیکی قابل‌آزمایشی در آن شناخته نشده است. با این حال ممکن است به تعدادی بیماری خودایمنی خفیف تا جدی مبتلا شود، از جمله:
نژادهای ژاپنی باستانی‌اند و از یک منبع مشترک پدید آمده‌اند. در ژاپن بیش از ۳۰۰۰ سال پیش سگ‌های شکاری اسپیتزمانند زندگی می‌کردند. کیشو کن («کن» یعنی سگ) از سگ‌های سخت‌جان و متوسط‌جثه‌ای نشأت گرفت که قرن‌ها پیش در کوه‌های ژاپن می‌گشتند. این‌ها سگ‌های شکارچیان «ماتاگی» بودند و برای شکار گراز و گوزن استفاده می‌شدند. منطقه واکایاما بیش از همه به پرورش و توسعه کیشو شهرت دارد. در گذشته کیشوها رنگ‌های مختلف داشتند، اما سگ‌های سفید کیفیت برتری نشان دادند و بیشتر برای تولید مثل انتخاب شدند، چون شکارچیان رنگ سفید را به دلیل دیده‌شدن آسان‌تر ترجیح می‌دادند. پیش از ۱۹۳۴ رنگ‌های سفید، قرمز، ببری و خالدار وجود داشت، اما رنگ‌های یکدست تنها رنگ مورد قبول شدند و کیشوهای خالدار تا ۱۹۴۵ از بین رفتند. امروز رنگ سفید ترجیح داده می‌شود و تقریباً تنها رنگ در نمایشگاه‌هاست. در ۱۹۳۴ کیشو «یادگار طبیعت» ژاپن اعلام شد و غرور ملی ژاپنی‌ها علت نادرصادرشدن این نژاد است.
تجربه خود را با سایر دوستان پت‌راید به اشتراک بگذارید.
