انگلیش تویی اسپنیل سگ همدم پادشاهان بوده است؛ سگی کوچک، شاد و مهربان با سری گنبدی و گوش‌های بلند که زیر ظاهر اشرافی‌اش قلبی صمیمی و مشتاق جلب رضایت دارد.
انگلیش تویی اسپنیل سگی کوچک، جمع‌وجود و تقریباً مربعی با پوزه‌ای کوتاه است که وزنش از حدود ۶ کیلوگرم بیشتر نمی‌شود. سر بزرگ و گنبدی، گوش‌های بلند و پرپشت، چشم‌های تیره و گونه‌های برجسته از مشخصه‌های معروف این نژاد است. موی پرپشتش در چهار رنگ دیده می‌شود: قرمز و سفید (بلنهایم)، سیاه و برنزه (کینگ چارلز)، سفید با سیاه و برنزه (پرنس چارلز) و قرمز یکدست (روبی).
این سگ‌ها مانند بسیاری از نژادهای اسباب‌بازی دربارها، اخلاقی اشرافی دارند؛ گاهی مغرور و لجباز و در انتخاب دوست بسیار گزیده‌اند. اما با افراد مورد علاقه‌شان در خانه مهربان و هنگام بازی پرشور و کنجکاوند. برای خانواده‌هایی که همدمی آرام و دوست‌داشتنی می‌خواهند و حتی در آپارتمان زندگی می‌کنند انتخاب خوبی است.
غذای باکیفیت متناسب با سن سگ (توله، بالغ یا مسن) و ترجیحاً مخصوص نژادهای کوچک مناسب است. بعضی از این سگ‌ها مستعد چاقی‌اند، پس کالری و وزن را زیر نظر بگیرید. خوراکی تشویقی در آموزش مفید است اما زیاده‌روی چاقی می‌آورد. از دادن غذای سفره، به‌ویژه استخوان پخته و غذاهای چرب، خودداری کنید و برای نگرانی درباره وزن با دامپزشک مشورت کنید.
موی بلند، موج‌دار و ابریشمی این سگ را دست‌کم هفته‌ای دو بار با برس سوزنی یا برس نرم شانه کنید. شانه فلزی دندانه‌بلند برای باز کردن گره‌های ابتدایی کمک می‌کند؛ گره و موی چسبیده آزاردهنده است و می‌تواند مشکل پوستی ایجاد کند. اطراف صورت و پنجه‌ها را گاهی کوتاه کنید. ناخن‌ها ماهی یک بار کوتاه شوند و هر چهار تا شش هفته یک حمام با شامپوی ملایم کافی است. هنگام آراستن، پوست را از نظر برآمدگی یا مشکل و چشم و گوش را از نظر سلامت بررسی کنید.
انگلیش تویی اسپنیل فعالیت متوسطی دارد؛ بیرون از خانه هوشیار، بازیگوش و پرانرژی است و در خانه آرام و باوقار. با پیاده‌روی روزانه با بند، همدم مناسبی برای ساکنان آپارتمان‌های شهری است. چون پوزه کوتاهی دارد گرما را خوب تحمل نمی‌کند و در روزهای گرم یا مرطوب نباید بیرون رها شود.
این سگ آرام، شاد و وفادار است و طبیعتی بخشنده دارد. باهوش است اما در آموزش می‌تواند لجباز باشد؛ صبر، ثبات و رویکرد مثبت و ملایم کلید موفقیت است. روش‌های خشن برای این نژاد حساس هرگز مناسب نیست. اجتماعی‌سازی زودهنگام و کلاس توله‌ها کمک می‌کند به همدمی خوش‌اخلاق تبدیل شود.
این نژاد عموماً سالم است، اما چند مورد ژنتیکی و سلامتی در آن باید غربالگری شود. پرورش‌دهندگان مسئول سگ‌های اصلی خود را آزمایش می‌کنند.
گوش‌ها را مرتب برای عفونت وارسی کنید، دندان‌ها را با خمیردندان مخصوص سگ مسواک بزنید و برای معاینه و کنترل انگل به دامپزشک سر بزنید.
سگی کوچک، جمع‌وجود و تقریباً مربعی با سر گنبدی و پوزه کوتاه، رفتاری شاد و مهربان و موی ابریشمی و روان. سر گرد و چشم‌های تیره و درخشان، مهم‌ترین ویژگی نژاد است.
نسبت به اندازه بدن بزرگ و گوشتالو اما ظریف است. چشم‌ها درشت و قهوه‌ای بسیار تیره یا سیاه، گوش‌ها بسیار بلند، کم‌ارتفاع و پرمو، جمجمه بلند و گنبدی و فرورفتگی پیشانی عمیق است.
گردن متوسط و قوس‌دار، خط پشت صاف و بدن کوتاه، جمع‌وجود، مربعی و عمیق با پشت پهن، دنده‌های خوب و سینه عمیق است.
شانه‌ها خوب خوابیده، پاها استخوان‌بندی محکم دارند و از آرنج مستقیم پایین می‌آیند. پنجه‌ها مرتب و جمع‌وجودند و انگشتان جوش‌خورده قابل قبول است.
پاهای عقب عضلانی و با زاویه مناسب برای نشان دادن قدرت‌اند و مچ‌ها موازی هستند.
پوشش پرپشت با حاشیه‌های بلند روی گوش، بدن و سینه و موی آویزان پاها. مو صاف یا کمی موج‌دار، ابریشمی و براق است. کوتاه کردن بیش از حد موی بدن، پنجه یا دم ایراد محسوب می‌شود.
اسپنیل‌های کوچک با چارلز اول و دوم، «پادشاهان شاد» بریتانیا در قرن هفدهم، شناخته می‌شوند و نماد خاندان استوارت شدند. گفته می‌شود در زمان چارلز دوم تنها سگ‌هایی که اجازه ورود به پارلمان داشتند همین اسپنیل‌های کوچک بودند. خاستگاه دقیق آن‌ها محل بحث است؛ برخی می‌گویند از ژاپن یا چین به اروپا آمده‌اند و برخی دیگر منشأ را اسپانیا می‌دانند.
در دوران ویکتوریا این سگ‌ها با نژادهای آسیایی، احتمالاً پاگ و چین ژاپنی، آمیخته شدند و سری گنبدی و صورتی تخت‌تر پیدا کردند. نوع قدیمی‌تر تقریباً منقرض شد و در دهه ۱۹۲۰ احیا گردید؛ همان که امروز در آمریکا کاوالیر کینگ چارلز اسپنیل نامیده می‌شود.
تجربه خود را با سایر دوستان پت‌راید به اشتراک بگذارید.
