درنت یا سگ کبک هلندی نژادی چندمنظوره و قدیمی است که کشاورزان برای شکار، نگهبانی مزرعه و همراهی کودکان پرورش دادند؛ باهوش، سازگار و دوستانه.
درنتشه پاترایس‌هوند، که به اختصار درنت نامیده می‌شود، سگ اشاره‌گر معمولی اروپایی نیست؛ دم دارد و تقریباً چهارصد سال قدمت دارد. این نژاد از سگ‌های اشاره‌گر اسپانیایی پدید آمد که در قرن شانزدهم از طریق فرانسه به هلند آمدند. در استان درنته این سگ‌ها فقط با هم جفت شدند و با نژادهای خارجی آمیخته نشدند. سه پایه مهم نژاد عبارت‌اند از: سگ شکاری همه‌کاره، سگ حیاط مزرعه و همبازی کودکان.
درنت در انواع زمین و شکار، از پرندگان خشکی تا آبزی‌پرندگان، کار می‌کند و پس از شلیک نیز بازیابی عالی دارد. با ورود غریبه‌ها پارس می‌کند و در ابتدا نسبت به آن‌ها محتاط است اما هرگز ترسو یا پرخاشگر نیست. با تربیت درست، همراهی وفادار، باهوش و بسیار ارزشمند برای خانواده است.
غذای خشک باکیفیت و تأییدشده که فاقد غلات نباشد توصیه می‌شود و مقدار آن را تنها در صورت نیاز تنظیم کنید؛ مثلاً با افزایش فعالیت، غذا بیشتر شود. درنت رژیم ویژه نمی‌خواهد. بعضی از آن‌ها خودشان مقدار غذا را تنظیم می‌کنند و بعضی تا غذا هست می‌خورند. آب تمیز و تازه همیشه در دسترس باشد.
پوشش درنت نیمه‌بلند و تک‌لایه است، با موهای پرزدار روی گردن، پشت پاها و دم برس‌مانند، و دو بار در سال می‌ریزد. معمولاً یک جلسه برس‌کشی هفتگی کافی است و به حمام مکرر نیاز نیست مگر وقتی بوی بدی گرفته باشد. دشوارترین بخش نگهداری، گوش‌هاست؛ موهای اضافی را باید بکنید تا شکل طبیعی گوش دیده شود. گوش‌ها و ناخن‌ها را هر هفته بررسی کنید. در ریزش فصلی شانه‌ریزش، شانه و برس سوزنی کمک می‌کند.
درنت‌ها شکارچیانی باهوش‌اند که صرف‌نظر از آب‌وهوا به تحریک ذهنی و ورزش منظم نیاز دارند. همراهان عالی کوهنوردی‌اند و برای کنی‌کراس و ورزش‌های کششی و چابکی هم مناسب‌اند. هر چه ورزش بدهید می‌گیرند، اما پیاده‌روی یا دویدن منظم ضروری است و در صورت امکان باید آن‌ها را به مکانی امن برای دویدن و کاوش ببرید. این نژاد برای سبک زندگی کم‌تحرک مناسب نیست.
درنت‌ها باهوش و کارآمدند و آموزش باید پرانرژی و جذاب باشد. چون طبیعتی نرم دارند، روش‌های زورگویانه مناسب نیست. این نژاد نیاز دارد که ذهنش مشغول باشد؛ بی‌کاری و خستگی ممکن است او را بی‌تابی کند. با آموزش مثبت و ثابت می‌توان انتظار داشت اطاعت و همراهی خوبی از او داشت. اجتماعی‌سازی زودهنگام کمک می‌کند در برابر غریبه‌ها محتاط اما نه ترسو باشد.
درنت به‌طور کلی نژادی سالم است و بیماری‌های ارثی اندکی دارد. چشم‌های او باید از نظر مشکلاتی مانند آتروفی پیشرونده شبکیه، مژه اضافی، چرخش پلک به داخل یا بیرون و دیسپلازی شبکیه پایش شود. بیماری فون ویلبراند نوع یک در این نژاد شایع است، اما تاکنون علائم بالینی جدی نشان نداده و با آزمایش DNA قابل تشخیص است.
صرع از دید کارشناسان نژاد بزرگ‌ترین تهدید فعلی است، هرچند بروز آن نادر است و آزمایش ژنتیکی ندارد. کم‌کاری تیروئید، دیسپلازی مفصل ران و آرنج، و نبود برخی دندان‌ها هم ممکن است دیده شود؛ در دوران رشد سریع مراقب مفاصل باشید.
این نژاد از سگ‌های اشاره‌گر اسپانیایی در قرن شانزدهم از راه فرانسه به هلند رسید و تا زمان به رسمیت شناخته شدن توسط انجمن کنل هلند در ۱۵ مه ۱۹۴۳ نژادی بومی و قدیمی بود. این کار به همت بارونس هاردنبروک وان آمرستول انجام شد و حدود بیست سگ به‌عنوان نمونه اصیل برگزیده شدند. دو نر به نام‌های نیمرود و کلوویس تأثیر زیادی بر آغاز نژاد داشتند و شجره‌نامه آن در سال ۱۹۸۱ بسته شد.
درنت سگ مزرعه‌ای شکارگر بود که مردم ساده‌حال و تنها با توان نگهداری یک سگ آن را پدید آوردند. این سگ باید هر کاری را که کشاورز لازم داشت انجام می‌داد، از شکار هر نوع جانور پردار یا پشمالو تا کمک در حمل کالا به بازار.
تجربه خود را با سایر دوستان پت‌راید به اشتراک بگذارید.
