چساپیک بی ریتریور، سگ بی‌همتای شکار اردک در شرق آمریکا، رتریوری وفادار، شاداب، مهربان و خستگی‌ناپذیر است. این نژاد به خاطر پوشش ضدآب و روغنی‌اش شهرت دارد.
چساپیک، که به او «چسی» هم می‌گویند، سگ شکاری قوی و پرقدرتی است که قدش از شانه بین ۵۳ تا ۶۶ سانتی‌متر است و نرها تا حدود ۳۶ کیلوگرم وزن دارند. نشانه بارز نژاد موی موج‌دار و چرب‌ملمس اوست. رنگش یک‌دست قهوه‌ای شکلاتی، «سج» یا «علف خشک» است و چشمان زرد کهربایی تیزبینش با آن هماهنگ است.
چسی از سگ‌های شکاری معمول از نظر احساسی پیچیده‌تر است. آموزش می‌بیند اما نظر خودش را دارد و گاهی سرسختانه راه خودش را می‌رود. نسبت به صاحبانش محافظ و نسبت به غریبه‌ها مؤدب ولی نه چندان صمیمی است. نگهبان عالی و ورزشکاری همه‌فن‌حریف است. اگر خوب اجتماعی شود، همراهی مطمئن و هم‌شکاری درجه‌یک خواهد بود.
معمولاً هر غذای باکیفیت سگ برای چساپیک مناسب است. برای سگ‌های بسیار فعال، غذایی با دست‌کم ۲۰ درصد پروتئین مفید است. تشویقی‌ها در آموزش کمک‌اند اما زیادی‌شان چاقی می‌آورد. بقایای غذای انسانی را کم بدهید و از استخوان پخته و غذای چرب بپرهیزید. اگر درباره وزن یا رژیم سگ نگرانید، با دامپزشک مشورت کنید.
چساپیک موی کوتاه دارد: زیرپوشی نرم و روپوشی زبر. موی مرده می‌ریزد و یک بار برس کشیدن در هفته ریزش روی کف خانه را کم می‌کند. این نژاد به طور کلی به آراستن و حمام زیادی نیاز ندارد. مثل همه نژادها ناخن‌ها باید مرتب کوتاه شوند، چون ناخن‌های بلند باعث ناراحتی و مشکل در راه رفتن و دویدن می‌شود.
چساپیک باهوش و پرانرژی است و حتماً به کار و ورزش فراوان نیاز دارد. کوهنوردی، دویدن، شکار و شنا کارهای محبوبش‌اند. در همه ورزش‌های سگی مثل اطاعت، ردیابی و چابکی می‌درخشد، هرچند برای شکار و کار صحرایی پرورش یافته است.
آموزش اطاعت برای چساپیک ضروری است. توله‌ها باید از همان ابتدا اجتماعی شوند و در کلاس‌های آموزش توله شرکت کنند تا به سگی سازگار و مؤدب تبدیل شوند.
دیسپلازی مفصل ران مثل بیشتر نژادها در چساپیک هم نگرانی است. بیماری‌های ارثی دیگری هم ممکن است دیده شود، اما پرورش‌دهندگان مسئول با آزمایش‌هایی سگ‌های اصلی را غربال می‌کنند. باید اطلاعات سلامت پدر و مادر توله را از پرورش‌دهنده بگیرید.
سگی قوی، متعادل و نیرومند با اندازه متوسط که برای کار آسان و پایدار ساخته شده است. جمجمه پهن و گرد، فک‌ها برای حمل نرم پرنده شکار و پوشش دولایه روغنی برای هوای یخی مناسب است.
حالت چهره باهوش است. چشم‌ها نسبتاً درشت، شفاف، زرد یا کهربایی و دور از هم‌اند. گوش‌ها کوچک، بالاگذاشته و آویزان است. پوزه تقریباً هم‌طول جمجمه، باریک و نه تیز است.
گردن متوسط و عضلانی است و پشت کوتاه و قوی. سینه عمیق و پهن و قفسه سینه گرد است. عقب‌تنه هم‌سطح شانه یا کمی بالاتر است. دم متوسط، ضخیم در ته و صاف یا اندکی خمیده است.
شانه‌ها شیب‌دار و آزاد در حرکت و دست‌ها متوسط، صاف و استخوان‌دار است. پنجه‌ها بزرگ، پره‌دار و خرگوشی‌شکل با انگشتان گرد و چسبیده است.
موی کوتاه و ضخیم است که از حدود ۳ سانتی‌متر بلندتر نمی‌شود و زیرپوش پشمی دارد. فقط روی شانه، گردن، پشت و کمر کمی موج دارد. روغن آن مانع رسیدن آب سرد به پوست می‌شود و بعد از تکان دادن، موی سگ فقط مرطوب می‌ماند.
عقب‌تنه باید به اندازه جلو قدرتمند باشد، چون نیروی شنا را تأمین می‌کند. پاها متوسط و صاف، با استخوان و عضله خوب و زانوی زاویه‌دار است.
صاحبان ثروتمند باشگاه‌های شکار اردک در سواحل خلیج چساپیک در قرن نوزدهم، تیپ پایه این نژاد را شکل دادند. گمان می‌رود نیوفاندلند، ایریش واتر اسپانیل و سگ‌هایی با منشأ نامعلوم در آمیزه ژنتیکی‌اش نقش داشته‌اند. این خلیج کم‌عمق است و آبش در زمستان تا نزدیک انجماد سرد می‌ماند، و در مسیر مهاجرت پرندگان آبی قرار دارد. شکارچیان قدیمی رتریوری ساختند که با این آب یخی سازگار باشد: پوشش دولایه ضخیم و روغنی که مثل پر اردک آب را دفع می‌کند، سینه پهنی که یخ‌ها را می‌شکافد، و عقب‌تنه قوی و پنجه‌های پره‌دار بزرگ برای شنای بی‌وقفه. گفته می‌شود بعضی چسی‌ها در یک روز ۳۰۰ اردک آورده‌اند؛ درست یا اغراق شکارچیان، نشان‌دهنده پشتکار اوست. امروز در درمان‌یاری، جست‌وجو و نجات و شناسایی مواد هم کار می‌کنند.
تجربه خود را با سایر دوستان پت‌راید به اشتراک بگذارید.
