تریر سیاه روسی سگی بزرگ و بسیار قدرتمند با استخوان‌بندی سنگین و موی زبر مشکی است که به شجاعت، اعتمادبه‌نفس و هوشش شهرت دارد و برای نگهبانی پرورش یافته است.
این نگهبان تنومند استپ‌های سیبری تا ۱۴۰ پوند (حدود ۶۳ کیلوگرم) وزن و تا ۳۰ اینچ (حدود ۷۶ سانتی‌متر) قد دارد و سر آجری‌شکل بزرگش او را حتی بلندتر نشان می‌دهد. موی مشکی ژولیده‌اش آنقدر گرم است که در سردترین نقاط زمین هم گشت‌زنی می‌کند. با وجود جثه، حرکتی چابک دارد.
این نژاد به طور طبیعی با غریبه‌ها فاصله می‌گیرد و برای محافظت پرورش یافته است. مناسب خانواده‌هایی است که فضا، وقت و تجربه کافی دارند؛ برای صاحب مبتدی ممکن است زیادی قوی باشد.
غذای باکیفیت متناسب با سن، چه تجاری و چه خانگی با نظر دامپزشک، مناسب است. مراقب کالری و وزن باشید چون برخی سگ‌ها مستعد چاقی‌اند، و تشویقی‌ها را زیاد نکنید. همیشه آب تازه در دسترس باشد و درباره غذاهای انسانی ایمن با دامپزشک مشورت کنید.
موی دولایه ژولیده، با زیرموی نرم و پرپشت و رویه زبر، برای جلوگیری از گره باید هفته‌ای یک یا دو بار کامل برس زده شود. صاحب باید اصلاح دور صورت، به‌ویژه ریش و سبیل را با قیچی یاد بگیرد یا از آرایشگر کمک بگیرد. هر چند ماه یک بار با ماشین اصلاح می‌شود. ناخن‌ها هم باید مرتب کوتاه شوند.
روزانه دست‌کم ۳۰ تا ۴۰ دقیقه ورزش لازم است؛ پیاده‌روی تند، دویدن، دوچرخه‌سواری، شنا و کوهنوردی با صاحبش. بازی با توپ یا فریزبی در حیاط هم خوب است. سگی که ورزش کافی نکند ناراضی و مخرب می‌شود و اگر وقت کافی با خانواده نگذراند ممکن است گرایش به پرخاشگری پیدا کند. بسیاری از آن‌ها در اطاعت، چابکی و ورزش‌های دفاعی عالی‌اند.
کسی که نمی‌تواند یک سگ قدرتمند و لجباز را آموزش دهد نباید این نژاد را انتخاب کند. اجتماعی‌کردن باید از توله‌گی شروع شود و در تمام عمر ادامه یابد. آموزش اطاعت هم باید زود آغاز شود و تا بزرگسالی ادامه یابد. این سگ زورگو است و با هر کس که بتواند بترساند پررو می‌شود. آموزش باید قاطع و ثابت ولی همیشه مبتنی بر پاداش باشد، نه تنبیه. هوشمند است و سریع یاد می‌گیرد، اما فقط با مهربانی و احترام.
این نژاد معمولاً سالم است و پرورش‌دهنده مسئول سگ‌های مولد را از نظر آلرژی، سنگ مجاری ادراری، دیسپلازی لگن و آرنج و آتروفی پیش‌رونده شبکیه که به نابینایی می‌انجامد، غربال می‌کند.
سگی درشت، متعادل، چابک و قدرتمند با استخوان‌بندی سنگین، عضلات خوب و استقامت بالا. مزاجی پایدار و قابل اعتماد با اعتمادبه‌نفس و شجاعت.
سر متناسب و قدرتمند، چشم‌ها بیضی، تیره و با فاصله. گوش‌ها مثلثی و آویزان، گوش بریده نامطلوب است. بینی بزرگ و سیاه؛ رنگ دیگر رد صلاحیت است. ریش و سبیل پوزه را مربعی نشان می‌دهد و دندان‌ها قیچی‌ای است.
ساختاری که حس قدرت می‌دهد؛ سینه بیضی، عمیق و پهن با دنده‌های گرد، شانه برجسته، پشت صاف و محکم و کمر کوتاه و عضلانی. شکم کمی جمع و سفت است.
دم ضخیم و نسبتاً بلند قرار دارد و با زاویه حدود ۴۵ درجه حمل می‌شود. دم بریده یا طبیعی هر دو پذیرفتنی‌اند و شکل داسی یا شمشیری دم طبیعی ترجیح دارد.
پاهای جلو صاف، ضخیم و موازی، با ساق‌های کوتاه و تقریباً عمودی. کف‌ها بزرگ، جمع و گرد و ناخن‌ها سیاه‌اند. ناخن زائد جلو باید برداشته شود.
موی دولایه با رویه زبر و زیرموی نرم، با طول طبیعی ۱٫۵ تا ۶ اینچ، نه سیم‌مانند و نه فرفری و با موج کم تا متوسط. روی سر روی چشم می‌ریزد و صورت ریش و سبیل دارد؛ مو برای شکل و نگهداری کوتاه می‌شود.
در دهه ۱۹۳۰ دولت شوروی در مکانی محرمانه نزدیک مسکو کنل «ستاره سرخ» را برای ساخت سگی ویژه ارتش تأسیس کرد. پس از انقلاب و جنگ‌ها، نژادهای اصیل روسیه نابود شده بودند و تیم ناچار تقریباً از صفر شروع کرد. حدود ۱۷ نژاد، از جمله شناوزر غول‌پیکر، ایردل تریر و راتوایلر و کمی نیوفاندلند برای نرم‌کردن مزاج، به کار رفت. پس از جنگ جهانی دوم با ورود سگ‌های مولد آلمانی برنامه تقویت شد. این سگ‌ها در مرزها، زندان‌ها و پایگاه‌ها به کار رفتند و در میانه دهه ۱۹۵۰، با کم شدن نیاز، به علاقه‌مندان فروخته شدند و «مروارید سیاه روسیه» نام گرفتند. در ۱۹۸۱ رسماً نژاد اعلام شد و در ۲۰۰۴ وارد دفتر نژادهای انجمن کنل آمریکا شد. سهم تریر در ساختار آن بسیار کم است.
تجربه خود را با سایر دوستان پت‌راید به اشتراک بگذارید.
