کونهاند سیاه و برنزه سگ شکاری بزرگ، ورزشی و دوستانه‌ای است که کنار شومینه آرام می‌خوابد ولی روی رد راکون سمج و بی‌امان است؛ یک نژاد اصیل آمریکایی.
این سگ‌ها بینی فوق‌العاده حساس، گوش‌های بلند و مخملی و مزاجی شیرین دارند. پوست سیاه و براقشان با نشانه‌های برنزه غنی، از جمله «دانه‌های کدو» بالای چشم‌های گویا، تزیین شده است. نرهای درشت تا ۲۷ اینچ (حدود ۶۸ سانتی‌متر) قد دارند و با گام‌های نرم و پرانرژی زمین را طی می‌کنند.
کونهاندها اجتماعی‌اند و اگر تنها بمانند با صدای بلند و غمگین زوزه می‌کشند. هم می‌توانند با فعال‌ترین خانواده همراه شوند و هم ساعت‌ها روی مبل لم بدهند. اما غریزه شکار آن‌ها با دیدن یک سنجاب بیدار می‌شود، پس قلاده محکم و حصار بلند ضروری است و ممکن است برای هر صاحبی مناسب نباشند.
غذای باکیفیت متناسب با سن سگ (توله، بالغ یا مسن) مناسب است، چه تجاری و چه خانگی با نظر دامپزشک. بعضی سگ‌ها مستعد چاقی‌اند، پس کالری و وزن را کنترل کنید و در دادن تشویقی افراط نکنید. با دامپزشک درباره غذاهای انسانی ایمن مشورت کنید و همیشه آب تازه فراهم باشد.
موی کوتاه و متراکم این سگ سالی یک یا دو بار می‌ریزد. هفته‌ای یک بار برس‌کشیدن با برس متوسط یا دستکش لاستیکی موهای مرده را جمع می‌کند، رشد موی جدید را تقویت می‌کند و چربی پوست را پخش می‌کند. گاهی حمام کردن از بوی سگی جلوگیری می‌کند. ناخن‌ها را مرتب کوتاه کنید تا درد و مشکل راه رفتن پیش نیاید.
این سگ‌ها هر روز ورزش متوسطی نیاز دارند، مثلاً بازی در حیاط یا پیاده‌روی طولانی. چون غریزه دنبال‌کردن حیوانات کوچک در آن‌ها قوی است، حیاط باید حصار بلند و محکم داشته باشد و پیاده‌روی با قلاده باشد. شکار و مسابقات صحرایی کونهاند هم برایشان مناسب است.
اجتماعی‌کردن زودهنگام و کلاس توله مفید است. کونهاند سیاه و برنزه باهوش، مهربان و وفادار ولی کمی مستقل است؛ می‌توان او را آموزش داد اما بهتر است انتظار همکاری داشت نه اطاعت کورکورانه. چیزی را که یاد بگیرد معمولاً برای همیشه همان‌طور انجام می‌دهد، پس از ابتدا باید درست آموزش داده شود. تنها ماندن طولانی در حیاط باعث زوزه و شکایت بلند می‌شود.
این نژاد معمولاً قوی است و مشکلات سلامت کمی دارد. پرورش‌دهنده مسئول سگ‌های مولد را از نظر دیسپلازی لگن، آب‌مروارید و مشکلات تیروئید غربال می‌کند.
پیش از هر چیز یک سگ کاری و ردیاب است که تاب سرمای زمستان و گرمای تابستان را دارد. شکار را تنها با بو دنبال می‌کند و ظاهرش قدرت، چابکی و هوشیاری را نشان می‌دهد.
سر خوش‌تراش با حالتی هوشیار و دوستانه و پوستی بدون چین. بینی همیشه سیاه، چشم‌ها فندقی تا قهوه‌ای تیره و تقریباً گرد. گوش‌ها پایین و عقب قرار دارند و از نوک بینی بلندتر می‌شوند.
گردن عضلانی و شیب‌دار با طول متوسط و بدون غبغب. پشت صاف و قوی، دنده‌ها گرد و سینه دست‌کم تا آرنج. دم قوی و آزاد است و هنگام حرکت تقریباً با زاویه قائم نسبت به پشت حمل می‌شود.
شانه‌ها قدرتمند، پاهای جلو صاف و آرنج‌ها نه به داخل نه به خارج. کف‌ها جمع و فشرده با انگشتان قوی و کف‌پای ضخیم. کف صاف یا باز ایراد است.
اندام عقب با استخوان‌بندی و عضلات خوب، از لگن تا مچ بلند و رگ‌دار و از مچ تا کف کوتاه و قوی. زانو و مچ به خوبی خمیده‌اند. ناخن زائد عقب ایراد است.
موی کوتاه ولی متراکم است تا در زمین‌های سخت مقاومت کند.
راکون در تاریخ آمریکا نقشی مهم داشت و منبع گوشت، پوست و چربی مهاجران بود. مهاجران غرب و جنوب سگی مناسب شکار راکون نداشتند و فاکس‌هاندهای ثروتمندان جنوب برای این کار مناسب نبودند. آن‌ها با آمیختن سگ‌های اروپایی، از جمله فاکس‌هاند و بلادهاند، نوع جدیدی به نام کونهاند ساختند که رد بوی راکون را در جنگل‌ها و باتلاق‌ها دنبال می‌کند و با پارس رسا جای خود را به شکارچی اعلام می‌کند. دنیل بون، کاشف افسانه‌ای، از علاقه‌مندان اولیه کونهاند بود و کنتاکی مرکز پرورش آن شد. در سال ۱۹۴۵ این نژاد نخستین کونهاند ثبت‌شده در انجمن کنل آمریکا شد.
تجربه خود را با سایر دوستان پت‌راید به اشتراک بگذارید.
